தென் துருவத்தில் உள்ள பனி அண்டவெளி துகள் முடுக்கிகளை வெளிப்படுத்துகிறது
ஃபிரான்சிஸ் ஹால்சன் முற்றிலும் புதிய வகை வானியலுக்கு அடித்தளம் அமைத்துள்ளார். தென் துருவத்தில் உள்ள பனிப்பாறைப் பனியைப் பயன்படுத்தி, நியூட்ரினோக்கள் எனப்படும் இரகசியத் துகள்களைப் பிடிப்பதே அவரது யோசனையாக இருந்தது. அதன் விளைவே ஐஸ்கியூப் நியூட்ரினோ ஆய்வகம், இது தொலைதூர அண்டவெளியில் தோன்றும் நியூட்ரினோக்களைக் கண்டறிய முடியும்.
நியூட்ரினோ அண்டவெளியில் மிகவும் வெட்கப்படும் துகள், மின் மின்னூட்டம் இல்லை, கிட்டத்தட்ட நிறை இல்லை. பொதுவாக, அது பொருளின் வழியே கவனிக்கப்படாமல் கடந்து செல்கிறது – ஒரு அணுக்கருவுடன் மோதி ஒரு நியூட்ரினோ தன்னுடைய இருப்பை உணர்த்துவது அரிது. ஒவ்வொரு வினாடியும், நீங்கள் கவனிக்காமல், சூரியனிலிருந்து 6,500 கோடி நியூட்ரினோக்கள் உங்கள் சுண்டுவிரல் நகத்தின் வழியே பாய்ந்து செல்கின்றன.

நியூட்ரினோக்கள் விண்வெளியின் பிற பகுதிகளிலிருந்தும் வருகின்றன, அவை அண்டவெளியின் சில புதிர்களுக்கான தடயங்களைக் கொண்டு வருகின்றன. இந்த அரிய அண்டவெளி நியூட்ரினோக்களைப் பிடிப்பதில் வெற்றி பெறும் ஆய்வாளர்கள், அவை தோன்றிய அண்டவெளியின் தீவிரச் சூழல்களைப் பற்றிய தகவல்களைப் பெற முடியும்.
1980களில், ஃபிரான்சிஸ் ஹால்சன்அவர்கள்அண்டார்டிக் பனி இந்த இரகசிய நியூட்ரினோக்களைப் போதுமான அளவில் பிடிக்க ஏற்றதாக இருக்கும் என்பதை உணர்ந்தார்.இதன் மூலம் ஆய்வாளர்கள் அவற்றின் தொலைதூரத் தோற்றம் பற்றி மேலும் அறிய முடியும். தன்னுடைய யோசனையின் சாத்தியக்கூறுகளைப் பற்றி விரைவில் பலரையும் நம்ப வைத்தார், 1992இல், பத்து உறுதியான ஆய்வாளர்கள் மற்றும் பொறியாளர்கள் கொண்ட ஒரு குழு, தென் துருவத்தில் உள்ள பனிப்பாறையில் ஒளி உணரிகளை இறக்கும் முதல் முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. ஏறக்குறைய இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முன்னேற்றம் வந்தது: ஐஸ்கியூப் நியூட்ரினோ தொலைநோக்கி, ஆய்வாளர்களை அவை விண்வெளியின் தொலைதூரப் பகுதிகளில் தோன்றியவை என்று நம்ப வைக்கும் பண்புகளுடன் நியூட்ரினோக்களைப் பதிவு செய்தது. அண்டவெளியின் நியூட்ரினோ மூலங்களுக்கான வேட்டை தீவிரமாகத் தொடங்கியது.
துகள் இயற்பியல் அண்டவியற்பியலைச் சந்திக்கிறது
ஹால்சன் பெல்ஜியத்தில் வளர்ந்தார். 1960களில் துறையில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றத்தால் துகள் இயற்பியலால் ஈர்க்கப்பட்டார், ஆரம்பத்தில், குவார்க்குகளிலிருந்து உருவாகும் பாரிய துகள்களில் கவனம் செலுத்தினார். தனது முனைவர் பட்டத்தை முடித்த சிறிது காலத்திலேயே அமெரிக்காவில் உள்ள விஸ்கான்சின்–மாடிசன் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சென்றார். பின்னர், விண்வெளியிலிருந்து நம்மை அடையும் துகள்களிலிருந்து துகள் இயற்பியல் என்ன கற்றுக்கொள்ள முடியும் – மேலும் அண்டவியற்பியல் துகள் இயற்பியலிலிருந்து எவ்வாறு பயனடைய முடியும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டார்.
நியூட்ரினோக்களுக்கான தேடலின் பின்னணியில் உள்ள உந்துதல், முற்றிலும் வேறுபட்ட துகள்களின் அவதானிப்புகளிலிருந்து வருகிறது. அண்டவெளியில் தொடர்ந்து பயணிக்கும் துகள்கள் கூட்டாக அண்டக் கதிர்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. பொதுவாக, இந்தத் துகள்கள் புரோட்டான்கள், அவை ஹைட்ரஜனின் வெறுமையான அணுக்கருக்கள். விண்வெளியிலிருந்து வரும் புரோட்டான்கள் சில நேரங்களில் புவியில் உள்ள ஒரு துகள் முடுக்கியில் அவற்றுக்குக் கொடுக்க முடியுமானதை விட மிக அதிகமான, வியக்கத்தக்க அளவு ஆற்றலுடன் நம்மை அடைய முடியும்.
மிகத் தீவிரமான ஆற்றல்களைக் கொண்ட அண்டக் கதிர்களின் தோற்றம் அண்டவெளியின் மிகச் சிறப்பாகக் காக்கப்பட்ட இரகசியங்களில் ஒன்றாக இருந்து வருகிறது. புரோட்டான்களை உயர் ஆற்றல்களுக்கு முடுக்கக்கூடிய செயல்முறைகள், உயர் ஆற்றல்களைக் கொண்ட நியூட்ரினோக்களையும் உருவாக்குகின்றன என்று இயற்பியல் நமக்குச் சொல்வதால், இந்த அண்டத் துகள் முடுக்கிகள் பற்றிய முக்கியமான தடயங்களை நியூட்ரினோக்கள் அளிக்க முடியும்.
மிக அதிக அளவு ஆற்றலைக் கொண்ட நியூட்ரினோக்களை அடையாளம் காண்பதில் வெற்றி பெறும் ஒருவர், கதிரியக்கப் பொருட்கள் சிதைவடைவதிலிருந்து, அல்லது சூரியனிலிருந்து, அல்லது அண்டக் கதிர்கள் புவியின் வளிமண்டலத்தில் மோதும்போது உருவாகும், மிகக் குறைந்த ஆற்றல் கொண்ட நியூட்ரினோக்களிலிருந்து அவற்றை வேறுபடுத்தி அறிய முடியும். நம்மைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் தோன்றாத நியூட்ரினோக்கள் எங்கோ மிக, மிகத் தொலைவிலிருந்து வர வேண்டும் – ஒருவேளை நட்சத்திரங்கள் வெடித்த பகுதிகளில் நடக்கும் வன்முறைச் செயல்முறைகளிலிருந்து, அல்லது தொலைதூர செயலூக்கமுள்ள அண்டவெளி மண்டலங்களிலிருந்துவந்திருக்கலாம்.
பனியில் மின்னல்கள்
1980களில், ஹால்சன் அண்டத் துகள்களுடன் பணிபுரிந்தபோது, சோவியத் ஆய்வாளர்கள் அண்டார்டிகாவில் நியூட்ரினோ சமிக்ஞைகளைப் பிடிக்க வானொலி அலை வாங்கிகளைப் பயன்படுத்தத் திட்டமிடுவதாகக் கேள்விப்பட்டார். பனியில் ஒரு நியூட்ரினோ ஒரு அணுக்கருவுடன் மோதும்போது அது ஒரு மின் பொறியை உருவாக்குகிறது, இது ஒரு வானொலி அலையை உற்பத்தி செய்கிறது என்று அந்த யோசனை இருந்தது. இது போதுமான அளவு வலிமையானதாக இருந்தால், ஒரு வானொலி ஆண்டெனாவைப் பயன்படுத்திப் பிடிக்க முடியும். ஹால்சன் ஊக்கம் பெற்றார், மேலும் பனிப்பாறைப் பனியில் ஒளி உணரிகளைப் பொருத்தி, மோதல்களிலிருந்து வெளிப்படும் ஒளி மின்னல்களைத் தேடுவது மற்றொரு முறையாக இருக்கலாம் என்பதை உணர்ந்தார்.
முன்னதாக, சுமார் 1960இல், பல இயற்பியலாளர்கள் விண்வெளியிலிருந்து வரும் நியூட்ரினோக்களைப் பிடிக்க நீர் ஒரு நல்ல பொருளாக இருக்கலாம் என்று பரிந்துரைத்திருந்தனர். ஒரு நியூட்ரினோ ஒரு அணுக்கருவுடன் மோதும் அரிய சந்தர்ப்பங்களில், ஒரு மின்னூட்டம் கொண்ட துகள் உருவாகிறது; பின்னர் இது அசல் நியூட்ரினோவின் அதே திசையில் பயணித்து ஒரு நீல ஒளியை வெளியிடுகிறது. நீர் ஒளி புகக்கூடியது என்பதால், இந்த ஒளியைக் கண்டறிய முடியும். சரியான கருவிகள் பயன்படுத்தப்பட்டால், ஒளியின் பாதையின் திசையைத் தீர்மானிக்க முடியும், மேலும் நியூட்ரினோ எங்கிருந்து வந்தது என்பதையும் காண முடியும். மிக முக்கியமான காரணி, பல நியூட்ரினோ மோதல்களின் சான்றுகளைக் காணுமளவு பெரிய அளவிலான நீர் அளவைக் கொண்டிருப்பதாகும்.
ஹால்சனின் யோசனை, நீருக்குப் பதிலாக இயற்கையாக உருவாகும் பனியைப் பயன்படுத்துவதாக இருந்தது. அவர் தனது ஆய்வுக் கூட்டாளியான ஜான் ஜி. லெர்னட்டைத் தொடர்பு கொண்டார், அவர் DUMAND திட்டத்தில் பணிபுரிந்து வந்தார். இது ஹவாய்க்கு அப்பால் உள்ள ஆழமான, தெளிவான பெருங்கடல் நீரில் ஊடாடும் நியூட்ரினோக்களிலிருந்து ஒளிச் சமிக்ஞைகளைப் பிடிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட ஒத்த திட்டமாகும். இயற்பியலாளர்கள் ஒன்றாக, அண்டார்டிகாவில் நியூட்ரினோக்களைப் பிடிப்பதில் உள்ள வாய்ப்புகளையும் சவால்களையும் பற்றி விவாதித்தனர். தென் துருவத்தின் பனியில் ஒரு நியூட்ரினோ ஆய்வகத்திற்கான தங்கள் கருத்தை அவர்கள் முதன்முதலில் 1988இல், போலந்தில் நடந்த ஒரு மாநாட்டில் முன்வைத்தனர்.
தென் துருவத்தில் ஒரு நியூட்ரினோ தொலைநோக்கி
நியூட்ரினோ ஆய்வகத்தை புவியியல் தென் துருவத்தில் அமைப்பதில் பல நன்மைகள் உள்ளன என்பதை ஃபிரான்சிஸ் ஹால்சன் உணர்ந்தார்: ஏற்கனவே அங்கு ஒரு ஆய்வு நிலையம் அமைந்திருந்தது, வழக்கமான போக்குவரத்துகளுக்கான ஒரு அமைப்பு மற்றும் ஒரு குழு பணிபுரியத் தேவையான அனைத்தும் அங்கு இருந்தன.

பனி ஒரு பொருளாகவும் பல நன்மைகளை வழங்குகிறது. போதுமான ஆழத்தில், இருள் நிலையானதாக இருக்கும். பெருங்கடலைப் போலல்லாமல், உயிரினங்களிடமிருந்து எந்த இடையூறும் இல்லை, மேலும் கதிரியக்கப் பொருட்களின் அளவு குறைவாகவே உள்ளது. பனி நிலையானது, மேலும் வசதியில் பணிபுரியும் மக்களுக்கு உறுதியான மேற்பரப்பை வழங்குகிறது. அந்தப் பகுதி நிலவியல் ரீதியாக நிலையானது, நிலநடுக்கங்கள் இல்லை.
ஒரு குறைபாடு என்னவென்றால், வருடத்தின் பெரும்பகுதிக்கு குளிர் தென் துருவத்திற்குச் செல்வதையும் அங்கிருந்து திரும்புவதையும் சாத்தியமற்றதாக்குகிறது. அனைத்து நடைமுறைப் பணிகளும் நவம்பர் முதல் பிப்ரவரி வரையிலான குறுகிய அண்டார்டிக் கோடை காலத்தில் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
முதலில், ஹால்சன் தத்துவார்த்தப் பணிகளைச் செய்வதில் திருப்தி அடைந்தார், லெர்னட் தனது சொந்த திட்டத்தில் மும்முரமாக இருந்தார், தென் துருவத்தில் நியூட்ரினோக்களைப் பிடிப்பது பற்றிய அவர்களின் கோட்பாடுகளுக்கு ஒருபோதும் திரும்பவில்லை. கதை அங்கேயே முடிந்திருக்கக் கூடும் – ஆனால் அந்தக் கருத்து மிகுந்த ஆர்வத்தை உருவாக்கியிருந்ததால், சில ஆண்டுகளுக்குள், பல்வேறு நிறுவனங்களைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்கள், அண்டார்டிகாவில் நியூட்ரினோ ஆய்வகம் என்ற அவரது யோசனையை நனவாக்க ஹால்சனைச் சுற்றி கூடினர்.
தொடக்கத்தில், ஆழமான பனியில் கருவிகளை வைப்பதால் ஏற்படும் அனைத்து நடைமுறைச் சிக்கல்களையும் அவர்கள் தீர்க்க வேண்டியிருந்தது. பனிப்பாறை ஆய்வாளர்களிடமிருந்து, வெந்நீரைப் பயன்படுத்தி பனியை உருக்கும் ஒரு வகையான நுட்பமான ஷவர் தலை மூலம் கிலோமீட்டர் ஆழமுள்ள துளைகளைத் தோண்ட முடியும் என்பதை அவர்கள் கற்றுக்கொண்டனர். ஒளி உணரிகளின் வரிசைகளைக் கொண்ட ஒரு நீண்ட வடத்தை, நீரால் நிரப்பப்பட்ட அந்தத் துளைக்குள் இறக்க முடியும். இந்த உணரிகளை ஹால்சன் தலைகீழான ஒரு மின் விளக்கு என்று விவரிக்கிறார் – இந்தக் கருவி ஒளியைப் பிடித்து, பின்னர் அதை ஒரு மின் சமிக்ஞையாக மாற்றுகிறது.
பனியில் உள்ள குமிழ்கள் சிக்கல்களை ஏற்படுத்தக்கூடும்
முதலில், ஆய்வுக் குழு கிரீன்லாந்தில் உள்ள பனியில் உணரிகளை மூழ்கடித்து, பனியில் உள்ள துகள்களிலிருந்து வரும் ஒளியை அவை பதிவு செய்ய முடியுமா என்பதைச் சோதித்தது. பின்னர் அவர்கள் தென் துருவத்தில் முதல் நியூட்ரினோ ஆய்வகத்தை – ஐஸ்கியூபின் முன்னோடியான AMANDA-வை – கட்டத் தொடங்கினர்.
1993இல் கிறிஸ்துமஸ் மாலைப்பொழுதில், ஒளி மட்டங்களைக் கொண்ட முதல் வடம் பனியில் பொருத்தப்பட்டுவிட்டது என்பதை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு செய்திக்காகக் தனது மடியில் கணினியுடன் உணவு மேசையில் அமர்ந்திருந்து காத்திருந்ததாக, ஹால்சன் விவரித்துள்ளார்.
பனியின் மேல் பகுதி குமிழ்கள் நிறைந்திருந்தது, அவை ஒளியைப் பல்வேறு திசைகளில் பரப்பி, துகள்களின் இயக்கம் பற்றிய தகவல்களை மங்கலாக்கின, எனவே முதல் முயற்சிகள் ஏமாற்றமளிப்பதாக இருந்தன. இருப்பினும், 1400 மீட்டர் ஆழத்திற்குக் கீழே பனி மிகவும் தூய்மையானதாகவும் ஒளி புகக்கூடியதாகவும் இருக்கும் என்பது தெரியவந்தது. அங்கு, நியூட்ரினோக்களிலிருந்து வரும் ஒளி மின்னல்கள் உறிஞ்சப்படுவதற்கு முன் 300 மீட்டர் வரை பயணிக்க முடிந்தது, இது யாரும் எதிர்பார்த்ததை விட மிக அதிகம். நியூட்ரினோ திட்டத்தின் ஒரு துணை விளைவு என்னவென்றால், வெவ்வேறு ஆழங்களில் பனியின் பண்புகள் பற்றி ஆய்வாளர்கள் மிக நிறைய கற்றுக்கொண்டுள்ளனர்.
AMANDA-வின் கட்டுமானம் ஜனவரி 2000 வரை தொடர்ந்தது. எல்லாம் எதிர்பார்த்தபடி வேலை செய்தது, ஆனால் அண்டத் துகள் முடுக்கிகளிலிருந்து வரும் ஆற்றல் மிக்க நியூட்ரினோக்களைக் கண்டறியும் பணிக்கு அது முழுமையாகப் பொருந்தவில்லை. அதிக அளவு தேவைப்பட்டது, எனவே ஐஸ்கியூப் மீது பணி தொடங்கியது – ஒரு கன கிலோமீட்டர் பனி, ஒளி உணரிகளுடன் பொருத்தப்பட்டது. ஐஸ்கியூப் 2011இல் அதன் முழு அளவை எட்டியது, 5,160 ஒளி உணரிகள் 86 வடங்களுக்கு இடையே பிரிக்கப்பட்டிருந்தன.
பல ஆண்டுகளாக, ஹால்சன் ஒரு வினையூக்கியாகத் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வந்துள்ளார், முதலில் AMANDA-வுக்கும் பின்னர் ஐஸ்கியூப்புக்கும். அர்ப்பணிப்பும் ஆர்வமும் கொண்ட ஒரு தலைமை ஆய்வாளராக, இந்தத் திட்டங்களை யோசனை நிலையிலிருந்து முழுமையான அளவீடுகள் மற்றும் அறிவியல் முடிவுகள் வரை கொண்டு சென்றுள்ளார்.
ஐஸ்கியூப் இறுதியாக அண்டவெளி நியூட்ரினோக்களைக் கண்டறிகிறது
ஐஸ்கியூப் போன்ற ஒரு நியூட்ரினோ ஆய்வகம், ஆய்வாளர்கள் தேடும் நியூட்ரினோக்களை மட்டுமல்ல, அதற்கும் மேலானவற்றையும் கண்டறிகிறது. இந்த அண்டவெளி நியூட்ரினோக்கள், புவியின் வளிமண்டலத்தில் நுழையும் அண்டக் கதிர்களால் ஏற்படும் சமிக்ஞைகளின் பின்னணியில் கண்டறியப்பட வேண்டும். இந்தத் துகள்களில் சில, மேற்பரப்பிலிருந்து 1450 முதல் 2450 மீட்டர் வரை கீழே அமைந்துள்ள உணரிகள் வரை ஊடுருவ முடியும். அண்டார்டிகாவுக்கு மேலுள்ள வளிமண்டலத்திலிருந்து நூறு மில்லியனுக்கும் அதிகமான இத்தகைய துகள்கள் ஒவ்வொரு நாளும் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. அண்டக் கதிர்கள் வளிமண்டலத்தில் நியூட்ரினோக்களையும் உருவாக்குகின்றன, இவற்றில் ஒரு நாளைக்கு சில நூறு, வட அரைக்கோளத்திலிருந்து புவியின் வழியே முழுவதுமாகப் பயணித்த பிறகு ஐஸ்கியூப்பை அடைகின்றன.
அண்டவெளி நியூட்ரினோக்களைக் கண்டறிய, ஆய்வாளர்கள் பனியில் நியூட்ரினோக்கள் ஊடாடிய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளை அடையாளம் காண வேண்டும். ஒரு தனி நியூட்ரினோ புவிக்கு வெளியிலிருந்து தோன்றியது என்று அவர்களால் முழுமையாக உறுதியாகச் சொல்ல முடியாதபோதும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அனைத்து நிகழ்வுகளையும் பார்த்து, ஒட்டுமொத்தமாக, அவற்றின் பண்புகள் அண்டவெளி நியூட்ரினோக்களிடமிருந்து அவர்கள் எதிர்பார்ப்பவற்றுடன் பொருந்துகிறதா, மேலும் வளிமண்டல நியூட்ரினோக்களிலிருந்து வேறுபடுகிறதா என்பதைக் காண முடியும். 2013இல், அவர்கள் உண்மையிலேயே அண்டவெளி நியூட்ரினோக்களைக் கண்டறிந்துள்ளனர் என்பதை ஆதரிக்கும் முதல் சான்றை ஆய்வுக் குழு அறிவித்தது, ஓரிரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர்களின் கண்டுபிடிப்பை உறுதியாக நம்புமளவு அதிக தரவுகளைச் சேகரித்திருந்தனர்.
அண்டவெளியின் நியூட்ரினோக்களிலிருந்து ஆய்வாளர்கள் என்ன கற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பதை எதிர்பார்க்கிறார்கள்?
நியூட்ரினோ வானியல் 1960களில் ஒரு சிறிய அளவில் தொடங்கியது, ரேமண்ட் டேவிஸ் ஜூனியர் சூரியனிலிருந்து வரும் நியூட்ரினோக்களை அவதானித்தபோது. இது ஜப்பானில் உள்ள காமியோகாண்டே நியூட்ரினோ ஆய்வகத்தில் மசடோஷி கோஷிபா தலைமையிலான ஆய்வுக் குழுவால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது, ஏனெனில் அவர்கள் நியூட்ரினோக்களின் பாதையைத் தீர்மானிக்கவும், அவற்றின் தோற்றத்தைக் கண்டறியவும் முடிந்தது.
1987இல், காமியோகாண்டே, நமது அண்டை அண்டவெளி மண்டலமான பெரிய மகெல்லனிக் மேகத்தில் வெடித்த ஒரு நட்சத்திரத்துடன் – ஒரு சூப்பர்நோவாவுடன் – தொடர்புபடுத்தக்கூடிய ஒரு நியூட்ரினோ மழையைப் பிடித்தது. இந்தக் கண்டுபிடிப்பு, அமெரிக்காவிலும் சோவியத் ஒன்றியத்திலும் ஒரே நேரத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நியூட்ரினோ அளவீடுகளால் விரைவில் நிரப்பப்பட்டது.
இந்த முன்னேற்றங்களுக்காக ரேமண்ட் டேவிஸ் ஜூனியர் மற்றும் மசடோஷி கோஷிபா ஆகியோருக்கு 2002ஆம் ஆண்டு இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது, இவை விண்வெளியில் நிகழும் நிகழ்வுகளை ஆய்வு செய்ய நியூட்ரினோக்களைப் பயன்படுத்த முடியும் என்பதை நிரூபித்தன.
ஒரு சிக்கல் எஞ்சியிருந்தது: ரேமண்ட் டேவிஸ் ஜூனியர் பிடித்த நியூட்ரினோக்களின் எண்ணிக்கை, சூரியனில் நிகழ வேண்டிய வினைகளின் கணக்கீடுகளில் எதிர்பார்க்கப்பட்டதில் மூன்றில் ஒரு பங்காகவே இருந்தது. இதற்கான காரணம், மூன்று வகையான நியூட்ரினோக்கள் இருப்பதுடன் தொடர்புடையது எனத் தெரியவந்தது. நியூட்ரினோக்கள் வடிவம் மாறும் தன்மை கொண்டவை என்பதை இயற்பியலாளர்கள் கற்றுக்கொண்டனர், எனவே ஒரு வகையாக உருவாக்கப்படும் நியூட்ரினோ, புவியில் உள்ள ஒரு கருவியை மற்றொரு வகையாக வந்தடைய முடியும் – இந்த மாற்றமடைந்த நியூட்ரினோக்களை அவதானிக்க, ரேமண்ட் டேவிஸ் ஜூனியர் பயன்படுத்தியதிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு நுட்பம் தேவைப்பட்டது.
நியூட்ரினோக்களின் மாறக்கூடிய இயல்பு ஜப்பான் மற்றும் கனடாவில் நடத்தப்பட்ட சோதனைகள் மூலம் வெளிப்பட்டது, இந்தக் கண்டுபிடிப்புக்காக 2015ஆம் ஆண்டு இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு தகாகி கஜிடா மற்றும் ஆர்தர் பி. மெக்டொனால்டுக்கு வழங்கப்பட்டது.
இவ்வாறு, சூரியனுக்குள் நிகழும் செயல்முறைகள் மற்றும் ஒரு சூப்பர்நோவாவுக்குள் என்ன நிகழ்கிறது பற்றிய இயற்பியலாளர்களின் மாதிரிகளை உறுதிப்படுத்த நியூட்ரினோ உதவியுள்ளது. ஐஸ்கியூப்பின் பின்னணியில் உள்ள யோசனை, நியூட்ரினோ வானியலை ஒரு புதிய நிலைக்குக் கொண்டு செல்வதாகும், தூசு மேகங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் நிகழ்வுகள், அல்லது வழியில் மற்ற வகைக் கதிர்வீச்சுகள் மறைந்துவிடுமளவு மிகத் தொலைவில் உள்ள பொருட்கள் பற்றிய தகவல்களை நியூட்ரினோக்கள் வழங்கும் என்ற நம்பிக்கையே இதற்குக் காரணம். வேறு எந்த வழியிலும் பெற முடியாத அறிவைப் பெறுவதே இதன் நோக்கம்.

புரோட்டான்களுடன் ஒப்பிடும்போது, நியூட்ரினோக்கள் மின் மின்னூட்டம் பெறாதவை என்ற நன்மையைக் கொண்டுள்ளன. விண்வெளியில் மின்னூட்டம் கொண்ட புரோட்டான்களின் பாதை, அவை கடந்து செல்லும் காந்தப்புலங்களால் வளைக்கப்படுகிறது, இதனால் அவை எடுத்த திசையைக் கண்காணிப்பதன் மூலம் அவற்றின் தோற்றத்தைக் கண்டறிவது சாத்தியமற்றதாகிறது. இருப்பினும், புரோட்டான்களை முடுக்கும் செயல்முறைகள் நியூட்ரினோக்களையும் உருவாக்கும், அவை காந்தப்புலங்களால் பாதிக்கப்படுவதில்லை, எனவே அதிக ஆற்றல் கொண்ட நியூட்ரினோக்களின் பாதையில் பின்னோக்கிச் செல்வதன் மூலம் அண்டக் கதிர் புரோட்டான்கள் எங்கு முடுக்கப்படுகின்றன என்பதைக் கண்டறிய முடியும்.
அண்டவெளியின் மிக வன்முறையான செயல்முறைகளிலிருந்து வரும் மற்றொரு வகை தூதர் காமா கதிர்வீச்சு ஆகும். இதுவும் விண்வெளியில் தனது பயணத்தில் ஒளி மற்றும் பொருளுடன் ஊடாடும்போது குறைகிறது, அதே நேரத்தில் நியூட்ரினோக்கள் பாதிக்கப்படுவதில்லை.
மேலும் முடிவுகள் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன
வானுலக நியூட்ரினோக்களின் தனிப்பட்ட மூலங்களைத் தீர்மானிப்பதே ஒரு முக்கியமான இலக்காகும். ஐஸ்கியூப் சில சாத்தியமான மூலங்களைக் கண்டறிந்துள்ளது, அவற்றில் ஒன்று செயலூக்கமுள்ள அண்டவெளி மண்டலமான NGC 1068 (M77 என்றும் அழைக்கப்படுகிறது). ஐஸ்கியூப்பில் பதிவு செய்யப்பட்ட நியூட்ரினோக்களில், 79 இந்த அண்டவெளி மண்டலத்தின் திசையிலிருந்து வருவதாகத் தெரிகிறது. இருப்பினும், NGC 1068-ஐ ஒரு நியூட்ரினோ மூலமாக உறுதியாக அடையாளம் காண இந்தச் சான்று போதுமான அளவு உறுதியானதாக இல்லை; உணரிகள் பிடிக்கும் நியூட்ரினோக்கள் எதிர்பார்ப்பதை விட அதிகமாக இருந்தால், அவற்றின் தோற்றத்தைக் கண்டறியும் வாய்ப்பு அதிகமாகும்.
சமீபத்திய ஆண்டுகளில், ஐஸ்கியூப்பின் பின்னணியில் உள்ள ஆய்வாளர்கள், நமது சொந்த அண்டவெளி மண்டலமான பால்வீதியிலிருந்து வரும் உயர் ஆற்றல் நியூட்ரினோக்களையும் காண முடிந்துள்ளது. நட்சத்திரங்களுக்கு இடையேயுள்ள மெல்லிய வாயுவில் உள்ள அணுக்களுடன் அண்டக் கதிர்வீச்சு மோதும்போது இந்த நியூட்ரினோக்கள் தோன்றுகின்றன என்று அவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
ஐஸ்கியூப் வகுத்த பாதையை மற்றவர்கள் பின்பற்றுவதால், வரும் ஆண்டுகளில் நியூட்ரினோ வானியல் பற்றி நிச்சயமாக நிறையக் கேள்விப்படுவோம். வட அரைக்கோளத்தில் பல நியூட்ரினோ தொலைநோக்கிகள் பல்வேறு வளர்ச்சி நிலைகளில் உள்ளன, ஆனால் பனிக்குப் பதிலாக நீரில். 1980களில் ஃபிரான்சிஸ் ஹால்சனுக்கு ஊக்கம் அளித்த DUMAND திட்டம் 1995இல் முடிவடைந்தது – ஆனால் அதன் பாடங்கள் பைக்கால் ஏரி, நடுநிலக் கடல், தென் சீனக் கடல் மற்றும் கனடாவின் மேற்குக் கடற்கரை போன்ற பல்வேறு திட்டங்கள் மூலம் தொடர்கின்றன. அதே நேரத்தில், ஐஸ்கியூப் நியூட்ரினோக்களைப் பிடிப்பதைத் தொடர்கிறது. தென் துருவத்தில் அடுத்த விரிவாக்கம் இப்போது திட்டமிடப்பட்டு வருகிறது, அங்கு ஐஸ்கியூப்-ஜென்2 வியக்கத்தக்க எட்டு கன கிலோமீட்டர் பனியாக இருக்கும்.
ஃபிரான்சிஸ் ஹால்சன்அவர்களுக்கு ஐஸ்கியூப் நியூட்ரினோ ஆய்வகத்திற்கான தீர்க்கமான பங்களிப்புகள் மற்றும் வானியற்பியல் தோற்றம் கொண்ட உயர் ஆற்றல் நியூட்ரினோக்களின் கண்டுபிடிப்புக்காகவிஞ்ஞானத்திற்கான ராயல் ஸ்வீடிஷ் அகாடமி, 2026ஆம் ஆண்டின் இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசைவழங்க முடிவு செய்துள்ளது.
ஃபிரான்சிஸ் ஹால்சன் 1944இல் பெல்ஜியத்தின் டினனில் பிறந்தார். 1969இல் பெல்ஜியத்தின் KU லூவனில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். அமெரிக்காவின் விஸ்கான்சின்–மாடிசன் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியர். |
ஆங்கிலமூலம் : https://www.nobelprize.org/uploads/2026/10/popular-physicsprize2026.pdf
தமிழில் : டீப்சீக் உதவியுடன் எஸ்.விஜயன்
******************************************************************************
Click to Join Telegram Group Link : https://t.me/+lyAFK8ZE0iczZjE1
Click to Join Facebook: https://www.facebook.com/Book Day – Bharathi Puthakalayam
இப்பதிவு குறித்த தங்கள் கருத்துக்களை அவசியம் கீழே உள்ள Comment Boxல் பதிவிட வேண்டுகிறோம்.
புக் டே இணையதளத்திற்கு தங்களதுநூல் அறிமுகம், கட்டுரைகள் (அறிவியல், பொருளாதாரம், இலக்கியம்), கவிதைகள், சிறுகதை என அனைத்து படைப்புகளையும், எங்களது bookday24@gmail.com மெயில் அனுப்பிட வேண்டுகிறோம்.


