ஜான் ரீட்: போல்ஷ்விக் புரட்சியை "உலகைக் குலுக்கிய பத்து நாட்கள்" உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்திய அமெரிக்க எழுத்தாளர் | Ulagai Kulukkiya Pathu Natkal | ஆர்.ராஜா

ஜான் ரீட்: போல்ஷ்விக் புரட்சியை “உலகைக் குலுக்கிய பத்து நாட்கள்” உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்திய அமெரிக்க எழுத்தாளர்

‘உலகைக் குலுக்கிய பத்து நாட்கள்’ நூலின் ஆசிரியர் ஜான் ரீட்டின் வாழ்க்கை வரலாறு – ஆல்பர்ட் வில்லியம்ஸ்

தொழிலாளர்கள் முதன்முதலில் கொல்சாக்கின் படைக்கு ராணுவப் பொருட்களை ஏற்றுவதை மறுத்த முதல் அமெரிக்க நகரம், பசிபிக் பெருங்கடல் கரையில் அமைந்த போர்ட்லேண்ட் நகரம் ஆகும். இந்த நகரத்தில்தான் 22 அக்டோபர் 1887 அன்று ஜான் ரீட் பிறந்தார்.

அவரது தந்தை, ஜாக் லண்டன் மேற்கு அமெரிக்காவைப் பற்றிய தனது கதைகளில் விவரித்த அந்த வலிமையான உடலும் தாராள மனமும் கொண்ட முன்னோடிகளில் ஒருவர். அவர் கூரிய அறிவுள்ளவர், போலித்தனம் மற்றும் வஞ்சகத்தை வெறுத்தவர். செல்வாக்குமிக்க மற்றும் பணக்காரர்களின் பக்கத்தை எடுப்பதற்குப் பதிலாக அவர்களை எதிர்த்தார், மேலும் பெரிய நிறுவனங்கள் மாநிலத்தின் காடுகளையும் பிற இயற்கை வளங்களையும் தங்கள் பிடியில் எடுத்துக்கொள்ள முயன்றபோது, அவற்றுக்கு எதிராக கடுமையான போராட்டத்தை நடத்தினார். அவர் மீது ஆயிரம் கொடுமைகள் இழைக்கப்பட்டன, அவர் அடிக்கப்பட்டார், திரும்பத் திரும்ப வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டார், ஆனால் அவர் எதிரியின் முன் ஒருபோதும் மண்டியிட்டதில்லை.

இவ்வாறு தனது தந்தையிடமிருந்து ஜான் ரீட் ஒரு சிறந்த மரபைப் பெற்றார் – ஒரு போர்வீரனின் இரத்தம், அவரது நரம்புகளில் ஓடியது, உயர்தர மூளை மற்றும் உறுதியான, துணிச்சலான உணர்வு. ஜான் ரீட்டின் திறமை விரைவாக வளர்ந்தது. உயர்நிலைப் பள்ளியை முடித்து மேற்படிப்புக்காக ஹார்வர்ட் சென்றார். ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகம் எண்ணெய் அதிபர்கள், நிலக்கரி மன்னர்கள் மற்றும் எஃகு பேரரசர்களின் மகன்களின் பல்கலைக்கழகம். நான்கு ஆண்டுகள் விளையாட்டு, கொண்டாட்டம் மற்றும் “உணர்வற்ற அறிவியலின் உணர்வற்ற படிப்புக்கு” பிறகு அவர்களின் மகன்கள் வீடு திரும்பும்போது, அவர்கள் தீவிர சிந்தனைகளின் களங்கத்திலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டிருப்பார்கள் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். உண்மையில் அமெரிக்காவின் ஆயிரக்கணக்கான கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களில் இதே வழியில் தற்போதைய அமைப்பின் ஆதரவாளர்களாக – எதிர்ப்பின் வெள்ளைக் காவலர்களாக – கல்வி பயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

ஜான் ரீட் ஹார்வர்டில் நான்கு ஆண்டுகள் கழித்தார், அங்கு அவரது தனிப்பட்ட திறமை மற்றும் கவர்ச்சிகரமான இயல்பு காரணமாக அனைவரும் அவரை நேசித்தார்கள். சிறப்புரிமை பெற்ற வகுப்புகளின் சந்ததியினருடன் அவருக்கு தினசரி தொடர்பு இருந்தது. சமூகவியல் ஆசிரியர்களின் வீணான பேச்சுகளைக் கேட்டார். முதலாளித்துவத்தின் அரச குருக்களான பொருளாதாரப் பேராசிரியர்களின் உபதேசமயமான விரிவுரைகளைக் கேட்டார். எல்லாவற்றுக்குப் பிறகும், பணக்காரத்தனத்தின் அந்தக் கோட்டையில், அதன் மையத்திலேயே ஒரு சோசலிச கிளப்பை ஏற்பாடு செய்தார். மந்தமான மூளையினரின் முகத்தில் இது ஒரு பலமான அறை. பெரியவர்கள் இது வெறும் சிறுவயது ஆர்வம், வேறொன்றுமில்லை என்று எண்ணி திருப்தி அடைந்தார்கள். அவர்கள் கூறினார்கள், “கல்லூரியை விட்டு உலகில் நுழைந்ததும் அவரது இந்த சூடான சிந்தனைகள் குளிர்ந்துவிடும்.”

ஜான் ரீட் தனது படிப்பை முடித்தார், தனது பட்டத்தைப் பெற்றார், பரந்த உலகில் நுழைந்தார், பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அதை வென்றார். தனது உயிரோட்டத்தாலும் ஆர்வத்தாலும், தனது எழுத்தாணியின் பலத்தாலும் அதை வென்றார். இன்னும் மாணவராக இருந்தபோது, நகைச்சுவை இதழான [Lampoon] (நையாண்டி இதழ்) இன் ஆசிரியராக, நகைச்சுவையான, அழகிய பாணியில் தான் முழுமையாகத் தேர்ச்சி பெற்றவர் என்பதை நிரூபித்தார். அவரது எழுத்தாணியிலிருந்து கவிதைகள், கதைகள், நாடகங்களின் இடையறாத ஓட்டம் பாய்ந்தது. வெளியீட்டாளர்களின் பிரேரணைகளின் வெள்ளம் வந்தது; பட இதழ்கள் அவரது படைப்புகளுக்கு கேட்ட விலை கொடுத்தன, பெரிய செய்தித்தாள்கள் சர்வதேச நடவடிக்கைகளைக் கண்காணிக்க அவரைக் கேட்டுக்கொண்டன.

இவ்வாறு அவர் உலகின் நெடுஞ்சாலைகளின் பயணியானார். உலகின் சமகால நடவடிக்கைகளை அறிந்திருக்க விரும்பியவர்களுக்கு, ஜான் ரீட்டின் கட்டுரைகளைக் கண்காணித்தால் போதும், ஏனெனில் புயற்காற்றுப் பறவையைப் போல அவர் எப்போதும் புயல் நிகழ்வுகள் நடக்கும் இடத்திற்கே ஓடிச் செல்வார்.

பீட்டர்சனில் பருத்தி ஆலை தொழிலாளர்களின் வேலைநிறுத்தம் ஒரு புரட்சிகர புயலாக வளர்ந்தது. ஜான் ரீட் அந்தப் புயலில் பாய்ந்தார்.

கொலராடோவின் சுரங்கப் பகுதியில் ராக்ஃபெல்லரின் அடிமைகள் தங்கள் “குகைகளிலிருந்து” வெளியே வந்தார்கள், ஆயுதம் தாங்கிய காவலர்களின் தடியடி-துப்பாக்கிச் சூடு இருந்தபோதிலும் அவர்கள் திரும்பிச் செல்ல மறுத்தார்கள். கிளர்ச்சியாளர்களின் ஆதரவில் ஜான் ரீட் அங்கும் சென்றார்.

மெக்சிகோவில் விவசாயிகள் கிளர்ச்சி செய்து பான்சோ வில்லாவின் தலைமையில் தலைநகரை நோக்கி நகர்ந்தார்கள். குதிரையில் சவாரி செய்த ஜான் ரீட் அவர்களுடன் இருந்தார்.

இந்தச் சாகசத்தின் விவரம் [Metropolitan] (மாநகரம்) இதழில் மற்றும் பின்னர் ‘புரட்சிகர மெக்சிகோ’ என்ற புத்தகத்தில் வெளியிடப்பட்டது. ரீட் சிவப்பு, காவி நிற மலைகளையும் “எல்லாப் பக்கங்களிலும் மாபெரும் கள்ளிச் செடிகளால் பாதுகாக்கப்பட்ட” பாலைவனச் சமவெளிகளையும் விவரித்தார். தொலைதூரம் வரை பரந்த சமவெளிகள், அவற்றை விட அதிகமாக அங்குள்ள, நிலக்கிழார்கள் மற்றும் கத்தோலிக்க தேவாலயத்தால் இரக்கமின்றி சுரண்டப்பட்ட, மக்கள்தொகை அவரை மயக்கியது. மலை மேய்ச்சல்களில் தங்கள் கால்நடைகளை மேய்த்து, இரவு வரும்போது தீயைச் சுற்றி உட்கார்ந்து பாடல்கள் பாடும் இந்த மக்கள் சுதந்திரப் படையில் சேர ஆவலாக இருந்தார்கள், வெறுங்காலுடன், கிழிந்த துணிகளை அணிந்து, பசியையும் குளிரையும் பொருட்படுத்தாமல், சுதந்திரத்திற்காக, நிலத்திற்காக மிகத் துணிச்சலுடன் போராடினார்கள் என்று எழுதினார்.

ஏகாதிபத்தியப் போர் தொடங்கியது, பீரங்கிகளின் முழக்கம் எங்கு எழுந்ததோ அங்கே ஜான் ரீட்டும் இருந்தார். பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, இத்தாலி, துருக்கி, பால்கன் பகுதிகள், ரஷ்யா வரை கூட சென்றார். சாரின் அதிகாரிகளின் துரோகத்தை அம்பலப்படுத்தவும், யூதர்களின் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட படுகொலைச் சம்பவங்களில் இந்த அதிகாரிகளுக்கும் தொடர்பு இருந்தது என்பதை நிரூபிக்கும் உண்மைகளைச் சேகரிக்கவும் அவரும் புகழ்பெற்ற கலைஞர் போர்ட்மேனும் காவல்துறையால் தடுத்து வைக்கப்பட்டனர். ஆனால் எப்போதும் போலவே தனது புத்திசாலித்தனம், தந்திரம், சூழ்ச்சி அல்லது தற்செயலாகவே சிறையிலிருந்து விடுபட்டு, பின்னர் சிரித்துக்கொண்டே தனது அடுத்த துணிச்சலான பயணத்தில் இறங்கினார்.

எந்த ஆபத்தும் அவரைத் தடுக்கும் அளவுக்குப் பெரியதாக இல்லை. ஆபத்தான சூழ்நிலை அவருக்கு இயல்பானதாகவே இருந்தது. அவர் எப்போதும் ஏதோ ஒரு வகையில் தடைசெய்யப்பட்ட பகுதிகளிலோ அல்லது முன்னணிக் குழிகளிலோ சென்றடைந்தார்.

செப்டம்பர் 1917 இல் ஜான் ரீட் மற்றும் போரிஸ் ரெயின்ஷ்டீனுடன் ரிகா முன்னணிக்கு நான் மேற்கொண்ட பயணம் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. எங்கள் மோட்டார் வாகனம் தெற்கில் வென்டனை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ஜெர்மன் பீரங்கிப் படை ஒரு சிறிய கிராமத்தின் மீது குண்டுகளை வீசத் தொடங்கியது. திடீரென்று அந்தக் கிராமம் ஜான் ரீட்டின் பார்வையில் உலகின் மிகக் கவர்ச்சிகரமான இடமாக மாறியது! நாங்கள் அங்கு செல்ல வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். எச்சரிக்கையுடன் நாங்கள் எறும்பின் வேகத்தில் மெதுவாக முன்னேறினோம். அப்போது திடீரென்று எங்கள் பின்னால் ஒரு பெரிய குண்டு வெடித்தது, நாங்கள் eben கடந்த சாலையின் பகுதி சிதறடிக்கப்பட்டது, கரும்புகை மற்றும் புழுதியின் ஒரு நீரூற்று போல வெளியேறியது.

பயத்தால் நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பிடித்துக்கொண்டோம், ஆனால் ஒரு கணம் கழித்து ஜான் ரீட்டின் முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தது, அவரது ஏதோ ஒரு உள் ஆசை eben நிறைவேறியது போல.

இவ்வாறு அவர் உலகின் கடைசி வரை அளந்தார், அசாதாரண ஆபத்தின் ஒரு வேலையை முடித்த பிறகு மற்றொரு வேலையில் கை வைத்து அனைத்து நாடுகளுக்கும் பயணம் செய்தார், அனைத்து முன்னணிகளையும் சுற்றி வந்தார். ஆனால் அவர் ஆபத்தில் வைப்பவர்களில் சாதாரண மனிதர் அல்ல, சுற்றுலா பத்திரிகையாளரோ அல்லது மக்களின் துன்பங்களை உணர்வற்ற பார்வையுடன் பார்க்கும் பார்வையாளர் மட்டுமோ அல்ல. நீதி மற்றும் நேர்மையின் மீதான அவரது உணர்வு இந்த முழு குழப்பம், அழுக்கு மற்றும் கொடூரத்தால் பாதிக்கப்பட்டது. இந்த தீமைகளின் வேரை அடைந்து அவற்றை முழுமையாக அழிக்க முடியும் என்பதற்காக அவர் பொறுமையுடன் முயற்சித்தார்.

தனது பயணங்களிலிருந்து நியூயார்க் திரும்பியபோது ஓய்வெடுக்க அல்ல, புதிய வேலை மற்றும் இயக்கத்தைத் தொடங்க.

மெக்சிகோவிலிருந்து திரும்பியதும் அவர் அறிவித்தார்: “ஆம், மெக்சிகோவில் கிளர்ச்சியும் குழப்பமும் உள்ளது, ஆனால் அதற்கான பொறுப்பு விவசாயிகளுடையது அல்ல, பணப்பைகள் மற்றும் வெடிபொருட்களை அனுப்பி சண்டையை வளர்க்கும் அந்த மக்களுடையது, அதாவது பொறுப்பு போட்டியிடும் அமெரிக்க மற்றும் பிரிட்டிஷ் எண்ணெய் நிறுவனங்களுடையது.”

பீட்டர்சனிலிருந்து திரும்பியதும் அவர் மாடிசன் ஸ்கொயர் தோட்டத்தின் மண்டபத்தில் “முதலாளித்துவத்துக்கு எதிரான பீட்டர்சனின் பாட்டாளி வர்க்கப் போர்” என்ற பெயரில் ஒரு பிரமாண்ட நாடக நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்தார்.

கொலராடோவிலிருந்து திரும்பியதும் அவர் லுட்லோ படுகொலையை விவரித்தார், அதன் பயங்கரம் சைபீரியாவில் லெனா-கான் துப்பாக்கிச் சூட்டையும் மிஞ்சியது. சுரங்கத் தொழிலாளர்கள் எவ்வாறு கழுத்துப்பட்டைகள் அணிவிக்கப்பட்டு அவர்களின் வீடுகளிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார்கள், எவ்வாறு அவர்கள் கூடாரங்களில் வாழ வேண்டியிருந்தது, எவ்வாறு இந்தக் கூடாரங்களில் பெட்ரோல் தெளிக்கப்பட்டு தீ வைக்கப்பட்டது, எவ்வாறு வீரர்கள் ஓடும் தொழிலாளர்களைத் தங்கள் துப்பாக்கிகளின் இலக்காகக் கொண்டார்கள், எவ்வாறு டஜன் கணக்கான பெண்களும் குழந்தைகளும் தீப்பிழம்புகளில் எரிந்து சாம்பலாகினர் என்பதை விவரித்தார். கோடீஸ்வரர்களின் தலைவர் ராக்ஃபெல்லரை முகவரியிட்டு அவர் கூறினார்: “அந்தச் சுரங்கங்கள் உங்களுடையவையே, அந்தக் கொலையாளிகள் உங்களுடைய கூலிக் குதிரைகளே. நீங்கள் கொலையாளி!”

போர் முன்னணிகளிலிருந்தும் அவர் திரும்பியபோது, இந்த அல்லது அந்தப் போரிடும் நாட்டின் கொடூரங்களைப் பற்றி வெறும் பிதற்றல் பேசவில்லை, மாறாக அவர் மிருகத்தனமான வன்முறையாக, எதிரி ஏகாதிபத்தியவாதிகளால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட படுகொலையாக அந்தப் போரையே சபித்தார். தீவிர புரட்சிகர இதழான [Liberator] (விடுதலை செய்பவர்) இதழில், தனது சிறந்த படைப்புகளை ஒரு காசும் வாங்காமல் கொடுத்தார், அதில் ‘உங்கள் சிப்பாய் மகனின் கைகளைக் கட்டுங்கள்’ என்ற முழக்கத்துடன் ஒரு பிரமாண்ட ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புக் கட்டுரையை வெளியிட்டார். அவர் மீதும் மற்ற ஆசிரியர்கள் மீதும் நியூயார்க் நீதிமன்றத்தில் தேசத்துரோகக் குற்றம் சுமத்தப்பட்டது. அரசு வழக்கறிஞர் தேசபக்தி சிந்தனைகளின் ஜூரி அவர்களைக் குற்றவாளி என்று தீர்ப்பளிக்க வேண்டும் என்பதில் குறியாக இருந்தார். விசாரணையின் போது தேசிய கீதத்தின் மெல்லிசையை இசைக்க ஒரு இசைக்குழுவை நீதிமன்றக் கட்டிடத்தின் அருகில் நிறுத்தும் அளவுக்குக்கூட சென்றார்! இருந்தபோதிலும் ரீடும் அவரது தோழர்களும் தங்கள் நம்பிக்கைகளை முழு உறுதியுடன் ஆதரித்தனர். ரீட் துணிச்சலுடன் நான் புரட்சிகரக் கொடியின் கீழ் சமூகப் புரட்சிக்காக வேலை செய்வதை எனது கடமையாகக் கருதுகிறேன் என்று கூறியபோது, அரசு வழக்கறிஞர் கேள்வி எழுப்பினார்:

“இந்தப் போரில் அமெரிக்கக் கொடியின் கீழ் நீங்கள் போராடுவீர்களா?”

ரீட் உறுதியாகப் பதிலளித்தார்:

“இல்லை, நான் போராட மாட்டேன்!” …

“ஏன் இல்லை?”

இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக ரீட் ஒரு உணர்ச்சிபூர்வமான பேச்சை நிகழ்த்தினார், அதில் முன்னணிகளில் தான் காண வேண்டியிருந்த பயங்கரங்களை விவரித்தார். இந்த விவரம் மிகவும் யதார்த்தமான, உயிருள்ள மற்றும் இதயத்தைத் தொடும் வகையில் இருந்தது, பாகுபாடுகளால் நிரம்பிய நடுத்தர வர்க்க ஜூரியின் சில உறுப்பினர்களும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு அழுதார்கள், ஆசிரியர்கள் விடுவிக்கப்பட்டார்கள்.

அமெரிக்கா போரில் நுழைந்த அதே நேரத்தில் ரீட்டுக்கு அறுவை சிகிச்சை தேவைப்பட்டது, அதன் காரணமாக அவர் தனது ஒரு சிறுநீரகத்தை இழக்க வேண்டியிருந்தது. மருத்துவர்கள் அவர் ராணுவ சேவைக்குத் தகுதியற்றவர் என்று கருத்துத் தெரிவித்தார்கள்.

இதற்கு ஜான் ரீட் கூறினார், “ஒரு சிறுநீரகம் போனதால் நாடுகளுக்கிடையேயான போரில் பங்கேற்பதிலிருந்து எனக்கு விடுதலை கிடைக்கலாம், ஆனால் அதனால் வர்க்கப் போரில் பங்கேற்பதிலிருந்து விடுதலை கிடைக்காது.”

1917 கோடையில் ரீட் விரைந்து ரஷ்யா சென்றார், அங்கு ஆரம்பகால புரட்சிகர மோதல்களின் தன்மை ஒரு மாபெரும் வர்க்கப் போரின் வடிவத்தை எடுக்கக்கூடும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

சூழ்நிலையை மதிப்பிடுவதில் அவர் தாமதிக்கவில்லை, பாட்டாளி வர்க்கத்தால் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவது நியாயமானது மற்றும் அவசியமானது என்பதைப் புரிந்துகொண்டார். ஆனால் புரட்சியின் நேரம் திரும்பத் திரும்பத் தள்ளிப்போனதாலும் தாமதமானதாலும் அவர் பதட்டமடைந்தார். தினமும் காலையில் எழுந்து புரட்சி இன்னும் தொடங்கவில்லை என்பதைக் கண்டு அவருக்கு எரிச்சலும் கடுப்பும் ஏற்பட்டது. இறுதியாக ஸ்மோல்னி சமிக்ஞை கொடுத்தது, பொதுமக்கள் புரட்சிகரப் போராட்டத்திற்காக முன்னேறினார்கள். ஜான் ரீட் அவர்களுடன் காலடி எடுத்து வைப்பது இயற்கையான விஷயம். அவர் “எங்கும் இருந்தார்”: முன்னாள் பாராளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டது, தடைகள் அமைக்கப்பட்டன, தலைமறைவு நிலையிலிருந்து வெளியே வந்த லெனின் மற்றும் ஜினோவியேவ் வரவேற்கப்பட்டார்கள் அல்லது குளிர்கால அரண்மனை வீழ்ச்சியடைந்தது – எல்லா இடங்களிலும் ரீட் இருந்தார் ….

ஆனால் இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் அவர் தனது புத்தகத்தில் விவரித்துள்ளார்.

ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குச் சுற்றி, கிடைக்கும் இடங்களிலிருந்தெல்லாம் தனது பொருட்களைச் சேகரித்தார். ‘பிராவ்தா’ மற்றும் ‘இஸ்வெஸ்தியா’வின் முழு கோப்புகள், அனைத்து அறிவிப்புகள், துண்டுப்பிரசுரங்கள், சுவரொட்டிகள், அறிக்கைகளைச் சேகரித்தார். சுவரொட்டிகளின் பின்னால் அவர் பைத்தியம். புதிய சுவரொட்டி வெளியாகி அதைப் பெற வேறு வழி இல்லாதபோது, தயங்காமல் அதைச் சுவரிலிருந்து கிழிப்பார்.

அந்த நாட்களில் சுவரொட்டிகள் மிக வேகமாகவும் மிக அதிக எண்ணிக்கையிலும் அச்சிடப்பட்டன, அவற்றுக்கு சுவர்களில் இடமே இல்லை. கேடட்கள், சோசலிசப் புரட்சியாளர்கள், மென்ஷெவிக்குகள், இடதுசாரி சோசலிசப் புரட்சியாளர்கள் மற்றும் போல்ஷ்விக்குகளின் சுவரொட்டிகள் ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக ஒட்டப்பட்டு அவற்றின் தடிமனான அடுக்குகள் உருவாகின. ஒரு நாள் ரீட் ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அடுக்கப்பட்ட 16 சுவரொட்டிகளின் குவியலைச் சுவரிலிருந்து கிழித்து பிரித்தெடுத்து, விரைந்து எனது அறைக்கு வந்து இந்தக் காகிதக் கனமான கட்டை உயர்த்தி எறிந்தபடி கூறினார்: “இதைப் பாருங்கள்! ஒரே பாய்ச்சலில் முழு புரட்சியையும் எதிர்ப்புரட்சியையும் சேகரித்துவிட்டேன்!”

இவ்வாறு பல்வேறு வழிகளில் அவர் ஒரு பெரிய நல்ல தொகுப்பைச் சேகரித்தார், அது மிகவும் நல்லதாக இருந்தது, 1918 க்குப் பிறகு அவர் நியூயார்க் துறைமுகத்தில் இறங்கியபோது, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அட்டர்னி ஜெனரலின் முகவர்கள் அதைப் பறிமுதல் செய்தனர். ஆனால் ஏதோ ஒரு வகையில் அதை மீண்டும் தனது வசம் எடுத்து நியூயார்க்கின் தனது அறையில் மறைத்து வைத்தார், அங்கு அவர் நிலத்தடி ரயிலின் கடகட, சடசட மற்றும் தனது தலைக்கு மேலும் கால்களுக்குக் கீழேயும் வாகனங்கள் ஓடும் தொடர்ச்சியான சத்தத்திற்கு நடுவே தனது ‘உலகம் அதிர்ந்த பத்து நாட்கள்’ புத்தகத்தை எழுதினார்.

அமெரிக்க பாசிசists இந்த புத்தகம் பொதுமக்களின் கைகளுக்கு வருவதை விரும்பவில்லை என்பது புரிந்துகொள்ளக்கூடிய விஷயம். ஆறு ஆறு முறை அவர்கள் கையெழுத்துப் பிரதியைத் திருடும் நோக்கத்துடன் புத்தக வெளியீட்டாளரின் அலுவலகத்தில் பூட்டை உடைத்து நுழைந்தனர். தனது வெளியீட்டாளருக்கு தனது புகைப்படத்தைக் கொடுக்கும்போது ஜான் ரீட் அதில் பின்வரும் வார்த்தைகளை எழுதியிருந்தார்: “தனது வெளியீட்டாளர் ஹோரஸ் லைவ்ரைட்டுக்கு, இந்தப் புத்தகத்தை வெளியிடும்போது அழிவிலிருந்து சிறிது தப்பியவர்.”

இந்தப் புத்தகம் ரஷ்யாவைப் பற்றிய உண்மையைப் பரப்புவதற்கான அவரது இலக்கிய முயற்சிகளின் ஒரே விளைவு அல்ல. முதலாளி வர்க்கத்திற்கு இந்த உண்மை கண்ணைக் குத்தியது. அது ரஷ்யப் புரட்சியை வெறுத்தது, அதைக் கண்டு பயந்தது, மேலும் அதை மூடிமறைக்க புகைமூட்டமான பொய்ப் பிரச்சாரத்தை நடத்தியது. அரசியல் மேடைகள், சினிமாத் திரைகள், பத்திரிகைகளின் பத்திகளிலிருந்து வெறுக்கத்தக்க அசுத்தத்தின் சேறுபடிந்த ஓட்டம் இடையறாது பாய்ந்தது. ஒரு காலத்தில் ரீட்டின் கட்டுரைகளுக்காக கெஞ்சிய அதே இதழ்கள் இப்போது அவரது படைப்புகளை அச்சிடுவதைத் தவிர்த்தன. ஆனால் இவ்வாறு அவரது வாயை மூட முடியவில்லை. அவர் எண்ணற்ற பொதுக் கூட்டங்களில் பேசினார்.

அவர் தானே தனது சொந்த இதழை நிறுவினார். இடதுசாரி சோசலிச இதழான ‘புரட்சிகர யுகம்’ மற்றும் பின்னர் ‘கம்யூனிஸ்ட்’ இதழின் ஆசிரியரானார். [Liberator] இதழுக்கு கட்டுரை மேல் கட்டுரை எழுதினார், மாநாடுகளில் பங்கேற்று, தன்னைச் சுற்றியுள்ள மக்களுக்கு குவியல் குவியலாக உண்மைகளைக் கொடுத்து, அவர்களைத் தனது உற்சாகமான புரட்சிகர ஆர்வத்தால் உ beleven செய்து அமெரிக்காவின் ஒரு முனையிலிருந்து மறுமுனை வரை சுற்றி வந்தார், இறுதியாக அவர் செய்த மிகப் பெரிய விஷயம், அமெரிக்க முதலாளித்துவத்தின் கோட்டையில் கம்யூனிஸ்ட் தொழிலாளர் கட்சியை ஏற்பாடு செய்ததுதான், ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தின் மையத்தில் சோசலிச கிளப்பை நிறுவியது போலவே.

பொதுவாக நடப்பது போல, “பண்டிதர்கள்” தவறாக நினைத்தார்கள். ஜான் ரீட்டின் தீவிரவாதம் காலத்துடன் கடந்து போகும் ஒரு ஆர்வம் அல்ல. அவரது தீர்க்கதரிசனங்கள் இருந்தபோதிலும் வெளி உலகத்துடனான தொடர்பு ரீட்டை எந்த வகையிலும் “மீட்டெடுக்க” வில்லை. அது அவரது தீவிர சிந்தனைகளை இன்னும் தீவிரமாக்கியது. இந்தச் சிந்தனைகள் எவ்வளவு ஆழமானவை மற்றும் வலிமையானவை என்பது ஜான் ரீட்டால் திருத்தப்பட்ட புதிய கம்யூனிஸ்ட் முகப்பேறு ‘தொழிலாளர்களின் குரல்’ மூலம் நேரடியாகத் தெரிந்தது. அமெரிக்க முதலாளிகள் தலையைச் சொறிந்தார்கள் – நாட்டில் இறுதியாக ஒரு உண்மையான புரட்சியாளர் பிறந்தார் என்பதை இப்போது புரிந்துகொண்டார்கள். இப்போது அவர்கள் இந்த “புரட்சியாளர்” என்ற வார்த்தையால் பயந்து திகைத்தார்கள்! தொலைதூர கடந்த காலத்தில் அமெரிக்காவுக்கு அதன் சொந்த புரட்சியாளர்கள் இருந்தார்கள் என்பது உண்மைதான்.
வாசிப்போம்…

📚 எழுதியவர்:

ஆல்பர்ட் வில்லியம்ஸ் (தமிழில்: ஆர்.ராஜா)
புத்தகத்தை வாங்க: உலகைக் குலுக்கிய பத்து நாட்கள்

******************************************************************************

Click to Join Telegram Group Link : https://t.me/+lyAFK8ZE0iczZjE1

Click to Join WhatsApp Channel Link : https://whatsapp.com/channel/0029VanQNeO4NVioUBbXer3q

இப்பதிவு குறித்த தங்கள் கருத்துக்களை அவசியம் கீழே உள்ள Comment Boxல் பதிவிட வேண்டுகிறோம்.

புக் டே இணையதளத்திற்கு தங்களது நூல் அறிமுகம், கட்டுரைகள் (அறிவியல், பொருளாதாரம், இலக்கியம்), கவிதைகள், சிறுகதை என அனைத்து  படைப்புகளையும், எங்களது bookday24@gmail.com மெயில் அனுப்பிட வேண்டுகிறோம்.

Leave a Comment

Comments

No comments yet. Why don’t you start the discussion?

    Leave a Reply

    Your email address will not be published. Required fields are marked *