கு.மணி எழுதிய “நிழலின் அருமை” சிறுகதை

“நிழலின் அருமை” சிறுகதை

மாலை மங்கி இருள் படரத் தொடங்கும் அந்த அந்திப் பொழுதுதான் சுந்தரத்திற்கு உலகத்திலேயே ஆகப் பெரும் நரகமாகத் தெரிந்தது. ஹாலில் மாட்டப்பட்டிருந்த பழைய பெண்டுலம் கடிகாரம் போடும் ஒவ்வொரு ‘டிக் டிக்’ சத்தமும், ஒரு பாழடைந்த பாழுங்கிணற்றின் ஆழத்தில் கல் விழுந்து எதிரொலிப்பது போல அவன் நெஞ்சில் இறங்கியது. ஒரு காலத்தில் அந்தச் சத்தம் யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்த்ததில்லை. வீடெங்கும் நிறைந்திருந்த பவானியின் மெட்டி ஒலி, வளையல் குலுங்கல், அடுப்பங்கரையிலிருந்து அவள் எழுப்பும் பாசமான அதட்டல்கள் என எல்லாமே அந்த வீட்டை எப்போதும் ஒரு திருவிழாவின் களமாகவே உயிர்ப்போடு வைத்திருந்தன. ஆனால் இப்போது, மனைவி இல்லாத அந்த வீடு பூசைகள் அற்றுப்போன ஒரு சத்தமில்லாத சுடுகாட்டுக் கோயில் போலக் கிடந்தது.

​சுந்தரம் சோபாவின் விளிம்பில் அமர்ந்து, சுவரில் மாலை சூட்டப்பட்டு அமைதியாகப் புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்த பவானியின் படத்தையே வெறித்துப் பார்த்தான். அவள் உயிருடன் இருந்த முப்பத்தைந்து வருட காலமும், அவளது தியாகமும் அருமையும் அவனுக்குச் சல்லிக்காசுக்குக் கூடப் புரியவில்லை. விடியற்காலையில் எழுந்து அவன் கைக்குத் தேய்த்துக் கொடுக்கும் சலவைத் துணிகள், நேரத்துக்கு மேசைக்கு வரும் சுடச்சுட ஃபில்டர் காபி, ரத்த அழுத்த மாத்திரைகளை நினைவூட்டும் கரிசனம், அலுவலகத்தின் மொத்தக் கோபத்தையும் வீட்டிற்கு வந்து அவளிடம் கொட்டித் தீர்க்கும் அதிகாரம் இவை யாவும் ஒரு கணவனுக்குப் பிறவி உரிமையாகக் கிடைக்க வேண்டிய சேவைகள் என்றே ஆணவத்தோடு அவன் வாழ்ந்து கழித்தான்.

​”ஒரு நாளாச்சும் நிதானமா என் முகத்தைப் பார்த்து நாலு வார்த்தை பேசுங்களேன்” என்று அவள் பலமுறை ஏங்கி நின்றபோதெல்லாம், “எனக்கு ஆயிரம் வேலை இருக்கு, சும்மா வெட்டியா பேசி மண்டையைக் காய வைக்காதே” என்று அவளைக் காயப்படுத்தி விரட்டியிருக்கிறான். அவள் பாடிய மெல்லிய தேவாரப் பாடல்களைக் காது கொடுத்துக் கேட்காமல் டிவியின் ஒலியை எகிற வைத்திருக்கிறான். இன்று, அவள் இல்லாத ஒவ்வொரு நொடியும் இரும்புக் கம்பியால் தன் தலையிலேயே அடித்துக் கொள்வது போலத் தினமும் சுந்தரத்திற்கு அந்த அருமை உறைக்கத் தொடங்கியது.

​இரவு எட்டு மணிக்கு வாசலில் அழைப்பு மணி ஒலித்தது. ஆன்லைன் உணவு டெலிவரி பையன் நீட்டிய பார்சலை வாங்கி மேசையில்வைத்தான். மகன்வெளி நாட்டிலிருந்து லட்சக்கணக்கில் பணத்தை வங்கியில் கொட்டுகிறான்; சொந்தங்களும் சாப்பாட்டுக்குக் குறையில்லாமல் ஏற்பாடு செய்துவிட்டார்கள். சுடுசாதம், சாம்பார், பொரியல் எனத் தரமான உணவகத்திலிருந்து எல்லாமே வந்துவிட்டது; சாப்பாடு சுலபமாகக் கிடைத்துவிட்டது, ஆனால் அதை அன்போடு பரிமாறத்தான் அந்த வீட்டில் ஒருத்தியும் இல்லை.

​பவானி இருந்திருந்தால், “ஏங்க… நல்லெண்ணெய் விட்டு காரக்குழம்பு வெச்சிருக்கேன், முதல்ல ரெண்டு வாய் சுடச்சுடச் சாப்பிடுங்க” என்று தட்டருகே அமர்ந்து விரும்பி விரும்பிப் பரிமாறியிருப்பாள். “நீயும் என்கூட உட்கார்ந்து சாப்பிடு பவானி” என்று ஒருநாளும் அவன் அன்பாக அவளை அழைத்துப் பரிமாறியதில்லை என்ற குற்ற உணர்ச்சி சுந்தரத்தின் தொண்டையை அடைத்தது. பார்சல் டப்பாவிலிருந்து ஒரு கவளம் சோற்றை அள்ளி வாயில் வைக்கும் போது, அது பாறாங்கல்லாய் நெஞ்சில் இறங்கியது; தட்டில் விழும் கண்ணீர்த் துளிகளோடு குழைந்து போன உணவை விழுங்க முடியாமல் அவன் தட்டை மூடி வைத்தான். பசியை எந்த உணவகமும் போக்கிவிடும்; ஆனால் பரிமாறும் அன்பின் தாகத்தை உலகத்தில் எந்தச் செல்வத்தாலும் தீர்த்துவிட முடியாது.

​அந்தப் பிரம்மாண்டமான இரண்டு அடுக்கு மாடி வீட்டில் எந்த ஆடம்பரப் பொருளுக்கும் பஞ்சமில்லை. நவீன எல்.இ.டி டிவி, ஏசி, மிருதுவான பஞ்சு மெத்தைகள் என வீடு முழுவதும் பொருட்கள் நிரம்பி வழிந்தன. ஆனால், சுந்தரத்தின் உள்ளம் மட்டும் ஒரு பிணவறையைப் போல அத்தனை வெறுமையாகக் கிடந்தது. ஒரு மனிதனுக்கு வாழ்க்கையின் அந்திமக் காலத்தில் தேவைப்படுவது பளபளக்கும் சொகுசுப் பொருட்கள் அல்ல; ‘நான் இருக்கிறேன்’ என்று தோள் சாயும் ஒரு துணையின் மூச்சுக்காற்று மட்டுமே என்பதை அந்த நிசப்தம் அவனுக்கு ஓங்கி அறைந்து புரிய வைத்தது.

​அலமாரியைத் திறந்து பவானி கடைசியாகக் கட்டியிருந்த பழைய பருத்திப் புடவையை எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தான். அதில் இன்னும் அவளது வியர்வை மணமும், தலைக்கு வைத்த மருதாணி வாசனையும் மிச்சமிருந்தது. அந்தப் புடவையை மார்போடு இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டு சுந்தரம் தரையில் சுருண்டான். உலகத்தின் அத்தனை பொக்கிஷங்களைக் கொட்டிக் கொடுத்தாலும், அந்தப் பழைய சேலை தரும் உயிரோட்டமான கதகதப்பை யாராலும் மீட்டுக் கொடுக்க முடியாது.

மறுநாள் வாக்கிங் சென்று திரும்பிய சுந்தரத்திற்கு, தன் பழைய நண்பனைப் பார்த்த விஷயத்தை யாரிடமாவது சொல்ல வேண்டும் போல் துடித்தது. வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் பழக்கதோஷத்தில், “பவானி… இன்னைக்கு யாரைப் பார்த்தேன் தெரியுமா…” என்று வாய்திறந்து பேசிவிட்டுத் திகைத்து நின்றான்.

வெறிச்சோடிய சுவர்கள் அவனைப் பார்த்துக் கேலி செய்தன. பேச வேண்டும் போல அத்தனை ஆசை பொங்குகிறது, விவரிக்க நூறு கதைகள் மனதில் குவிகின்றன; ஆனால் “அப்படியா… அப்புறம் என்னாச்சு?” என்று விழிகளை விரித்துக் கேட்கத்தான் உலகத்தில் அந்த ஒரு ஜீவன் இப்போது இல்லை. உள்ளத்தில் எழும் உணர்வுகளையும் சொற்களையும் கொட்ட வழியின்றி தனக்குள்ளேயே விழுங்கிக் கொள்வதை விடக் கொடிய நரகம் இந்த உலகில் வேறெதுவுமில்லை.

​சில நாட்களுக்குப் பின் அவனுக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் தொற்றிக் கொண்டது. உடல் நடுங்க, படுக்கையை விட்டு எழுந்து ஒரு டம்ளர் வெந்நீர் கூடக் குடிக்க முடியாத அளவிற்கு மூட்டுகள் முடங்கிப் போயின. முன்பு லேசாகத் தலை வலிக்கிறது என்றாலே பவானி பதறித் துடித்து, ஈரத்துணியால் ஒத்தடம் கொடுத்து, மிளகு ரசம் வைத்துக் கைகளால் ஊட்டிவிட்டு, விடிய விடிய அவன் தலைமாட்டிலேயே கண்விழித்துக் கிடப்பாள். “நீ போய் படுத்துத் தூங்கு பவானி” என்றால், “உங்களுக்கு உடம்பு சரியாகாம எனக்கு எப்படிங்க தூக்கம் வரும்?” என்பாள். இன்று… உடம்பு சரியில்லாமல் படுக்கையில் கிடக்கிறான்; கவலைப்படவும் யாருமில்லை, அவனைக் காத்துக் கொள்ளவும் ஆளில்லை.

மேசையிலிருந்த கசப்பு மாத்திரையை வறண்ட தொண்டையோடு விழுங்கிவிட்டு நடுங்கும் உடலோடு அவன் சுருண்டு கிடந்தபோது புரிந்தது, ஒரு தாய்க்குப் பிறகு ஆணின் தேகத்தையும் ஆன்மாவையும் ஒருசேரத் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஒரே மகாசக்தி மனைவி மட்டும்தான் என்று.

மகனின் பதவி உயர்வு செய்தி வந்தபோதும், வங்கியில் பெரும் தொகை சேர்ந்தபோதும் அந்த வெற்றியை யாரிடம் சொல்லி மகிழ்வது என்று தெரியாமல் அவன் தனிமையில் தவித்தான். அதேபோல் ஒரு துக்கம் நெஞ்சை அறுக்கும்போதும், மார்பில் சாய்ந்து அழுது ஆற்றிக்கொள்ள ஒரு மடி அங்கே இல்லை. மகிழ்ச்சி பகிரப்படாத போது அது பெரும் பாரமாக மாறுகிறது; துன்பம் பகிரப்படாத போது அது விஷமாக மாறி இதயத்தைக் கொல்கிறது.

​வெளியே நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்லும்போது மனிதர்கள் சூழ்ந்து கொண்டு, “என்ன சுந்தரம் சார், மகனும் நல்ல நிலைமையில இருக்கான், லட்சக்கணக்குல பணம் வருது, நீங்க ராஜா மாதிரி நிம்மதியா வாழலாம்” என்று பாராட்டும்போது, உதட்டில் ஒரு போலியான புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு வருவான். ஆனால், வீட்டிற்குள் நுழைந்து கதவைத் தாழிட்ட அடுத்த நொடியே, அந்தப் போலி முகமூடி உடைந்து நொறுங்கி, யாருக்கும் தெரியாமல் தலையணையில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு சத்தமில்லாமல் கதறி அழுவான். ஆண்களின் அழுகை சத்தமாக வெளிவருவதில்லை; அது உள்ளுக்குள்ளேயே ரத்தக் கண்ணீராய் வடிந்து உயிரையே அறுக்கும் அமைதியான பெருங்கடல். அந்தக் கண்ணீரைத் துடைக்க பவானியின் முந்தானைத் தலைப்பு இனி ஒருபோதும் வரப்போவதில்லை.
​நள்ளிரவில் உறக்கம் வராமல் தவித்த சுந்தரம் படுக்கையை விட்டு எழுந்து சென்று, விளக்கொளியில் மின்னிய பவானியின் உருவப்படத்தின் முன் நடுங்கும் கால்களோடு நின்றான்.

அவன் கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீர்த்துளிகள் மாலை மீது தெறித்து விழுந்தன. “பவானி… என்னை மன்னிச்சிடு… மனைவிங்கிறது வெறும் சமையல் பண்ணவும், குடும்பத்தைப் பராமரிக்கவும் வந்த வேலைக்காரி இல்ல பவானி; நீதான் இந்த வீட்டோட உயிர், என் மூச்சு, என் ஒட்டுமொத்த வாழ்வின் வெளிச்சம். நீ பக்கத்துல இருந்தப்ப உன் அருமையைப் புரிஞ்சுக்காம தொலைச்சிட்டேன்… இன்னைக்கு நீ இல்லாத இந்த வெட்டவெளி இருட்டுல என்னால ஒரு நொடி கூட உயிரோட வாழ முடியல பவானி…” என்று நெஞ்சிலடித்துக் கொண்டு தரையில் விழுந்து விம்மினான்.

​மனைவி என்பவள் உடனிருக்கும் போதே அவளது மௌன உழைப்பையும், அளப்பரிய அன்பையும் மனதார மதித்துக் கொண்டாடுங்கள்; அவள் மறைந்த பின் உலகத்தின் அத்தனை செல்வங்களையும், காலங்கடந்த கண்ணீரையும் கொட்டித் தீர்த்தாலும், அவளது ஒரு விரல் தீண்டலின் வெற்றிடத்தைக்கூட யாராலும் நிரப்பவே முடியாது. “நிழலின் அருமை வெயிலில் தானே தெரிகின்றது “என்றும் கண்ணீர் விட்டு அழுதபடி தரையில் சாய்ந்து படுத்துக் கொண்டான் சுந்தரம் யாருமற்ற அனாதையாக….

📚 எழுதியவர்: