தமுஎகச சிவகாசி: கி.ரா நினைவு சிறுகதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்ற கதை *நட்சத்திரங்கள் சிரித்தன* – மதிமகள்

Ki. Rajanarayanan Memorial Short Story Competition (கி.ரா நினைவு சிறுகதைப் போட்டி) First Prize Won Story Natchathirangal Siriththana by Mathimagal



’’ஹலோ அக்கா, நான் மாரி பேசுறேன்”…   

’’சொல்லு மாரி… அம்மா தாயல்பட்டி போய்ட்டாங்களா?’’

“அவங்கப்போய்ட்டாங்கக்கா… நானும் பிள்ளைகளும் தான் வீட்ல இருக்கோம்”… எனச்சொல்லும்போதே மாரியின் குரலில் சோர்வு தெரிந்தது.

’’அக்கா நீங்க எப்போ சென்னைக்குப் போறீங்க?’’

“தெரியல மாரி. அதான் இ-பாஸ்னு ஒன்ன வச்சு உசுர வாங்குராங்களே.. அது எப்போ கிடைக்கோ… அப்ப உடனே கிளம்ப வேண்டியது தான்.”

மாரி ”ஏன்க்கா இ-பாஸ் கிடைக்க அவ்ளோ கஷ்டமா?”

“ஆமா மாரி..  போன மாசமே என் வீட்டுக்காரரு வேலைக்குப் போறதுக்கு நாலஞ்சு தடவையா அப்ளே பண்ணியும் கிடைக்கல, அப்பறம் மெடிக்கல் கடைக்கார அண்ணட்டதான் சொல்லிவச்சாரு. அவுங்க வண்டி மருந்து மாத்திரை வாங்க சென்னைக்குப் போகும்போது போய்றலாம்னு, கிளம்புறதுக்கு அரைமணி நேரம் முன்னாடி தான் மெடிக்கல் கடைக்கார அண்ணன் சொன்னாரு, அவசரத்துக்குப் போகணும்னாலும் இ-பாஸ் எங்க கிடைக்குது…

ஏன்? மாரி நீயும் வாரீயா?’’

இனிமேல் இந்த ஊருப்பக்கமே வரக்கூடாதுனு இருக்கேன்’’ என நொந்துக் கூறினாள் மாரி.

”என்னாச்சு மாரி, பதட்டமாப் பேசுற மாதிரி இருக்கு… யாரும் எதுவும் சொல்லிட்டாங்களா?”

இல்லக்கா… நான் உண்டு, என் பிள்ள உண்டுனு அவரு கூடச் சென்னைலயே இருக்க வேண்டியதுதான் இனிமேல்…

ஏன்? மாரி ஒரு மாதிரியா பேசுற? ஒத்தேல இருக்க ஒரு மாதிரியா இருந்துச்சுனா பிள்ளையத் தூக்கிட்டு இங்கன வந்துரு.”

குரல் நடுங்கிய படியே மாரி, ஆமாக்கா. எனக்கும் இங்கன இருக்க பயமா இருக்கு… என் பிள்ளய வேற அந்தாளு எதுவும் செஞ்சுருவாருனு தோணுது..

”ஏய் என்னடீ. என்னச்சொல்லுற?… யாரு.. என்னசெஞ்சுருவா?”

’’நா அங்கன வந்துச் சொல்லுறேன்கா… இங்கன இருக்க முடியல என்னால…’’

’’சரிவா..’’என போனை கட் செய்தாள் லட்சுமி.

லட்சுமிக்கு மனம் பதபதைத்தது. தன் தந்தை உடல்நலம் குன்றிய போதும் கூட, ஒற்றை ஆளாக நின்று எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டவள் மாரி. எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும், நிதானத்தைக் கடைபிடிப்பவளின் குரல் நடுங்கியதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தாள் லட்சுமி.

சிறிது நேரத்தில்,

’’லச்சுமியக்கா…..’’என்று மாரியின் சப்தம் கேட்க.. லட்சுமி வாசற்பக்கம் ஓடினாள். 

’’மாரி வந்துட்டியா, வா வா…. முக்காடு கூட போடாம இப்படி வெயிலோட பிள்ளய வேற தூக்கிகிட்டு…’’ ’’இங்ககுடு’’ எனக்குழந்தையை வாங்கிக் கொண்டு, லட்சுமி வீட்டிற்குள் செல்ல அவளைப் பின்தொடர்ந்தாள் மாரி.

’’இந்தா, முதல்ல இந்த தண்ணியக்குடி’’

மாரி தண்ணீரை வாங்கி அவசர அவசரமாகக் குடிப்பதைக் கண்ட லட்சுமி

”மெதுவாகுடி, பொரப்பு ஏறப்போவுது”…

தண்ணீரை முழுவதும் தீர்த்த மாரி, சற்று நிதானமான குரலில் ”லட்சுமிக்கா நீங்க எப்பச் சென்னைக்குப் போவீங்க? போகும்போது என்னையும் கூப்ட்டு போய்ருங்க”…

”ஏய் என்னாச்சுடி”?, என லட்சுமி பதற, மாரி பதிலேதும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருக்கவும். இங்க இருக்கப்போறேன்னு தானச் சொன்ன? அதுக்குள்ள என்னாச்சு?”

’’ஆமாக்கா, நானும் அப்படித்தான் நினைச்சேன், என்னால இனிமேல் இங்க இருக்கவே முடியாது’’ எனச் சொல்லும் போதே, மளமளவென கண்ணீர் வடித்தாள் மாரி. 

தன்சேலை முந்தானையால், கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்ட மாரி, பக்கத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த தன் ஒரு வயது மகனைப்பார்த்து “எல்லாம் இவனுக்காகத்தான் க்கா”.

’’தயவுசெய்து என்னனு சொல்லு மாரி’’

’’இன்னைக்கு நேத்துனு இல்லக்கா, எங்க அக்காக்கு கல்யாணமான நாள்ல இருந்து இதே கதை தான் அந்தாளால…’’

’’யாரு? இசக்கி வீட்டுக்காரு மாணிக்கமா?’’

’’ஆமக்கா… அந்தாளு தான்.’’

’’அவரு நல்ல மனுசன் தானடீ.”’

’’அப்படித்தான் ஊருக்கு நல்லவன் மாதிரி  நடிக்குறான்…..என்னால வீட்டுக்குள்ள இருக்கவே முடியலக்கா…வருசக்கணக்கா இதேதான்… எனக்கு கல்யாணமான பிறகும் அதே கதை தான்… அந்த ஆளுப்பாக்குற பார்வையே சரியில்லக்கா…’’

”என்ன மாரி இப்படிச்சொல்லுற”

’’உடம்பெல்லாம் கூசுதுக்கா.. வீட்டுக்குள்ளயே நைட்டிக்குச்சால் போடாம இருக்க முடியலை.….கால நீட்டிப் படுக்க முடியலை… அவரு இருந்தாருனா, ரூமை விட்டு, வெளியக்கூட வர்றது இல்லக்கா… எந்த நேரமும் ரூமுக்குள்ளயேதான் அடஞ்சு கிடக்கேன்… நா ஏதோ அவரை மதிக்காம நடக்குறேனு இசக்கியம்மா நினைச்சுக்கிட்டா…. ஆனா அவரு என்னச் செய்றாருனு எனக்கு தானக்காத்தெரியும்”.

விளையாடிக்கொண்டிருந்த, குழந்தை பசியில் அழத்தொடங்க, அதைக் கண்ட மாரி அவனைத் தூக்கி மடியில் கிடத்தி அமர்த்தினாள். ”இசக்கிமா எனக்கு இன்னொரு அம்மா மாதிரி தான் எனக்கும் அவளவிட்டா வேற ஆளு இல்ல, அவளுக்கும் என்னவிட்டாவே ஆளு இல்ல… அவ பிள்ளைகள் இரண்டும் சித்தி, சித்தினு என்கிட்ட அவ்ளோப் பிரியமா இருக்குதுக. எப்படிக்கா அந்த ஆளுக்கு மனசு வருது இப்படி..’’ எனச்சொல்லிட்டே தேம்பித்தேம்பி அழுதாள் மாரி.

தன் அம்மா அழுவதைக்கண்ட குழந்தை மீண்டும் அழத்தொடங்கியது. மாரி வீட்டுக்குள்ளே அழுதுக்கொண்டிருக்க, லட்சுமி குழந்தையை சமாதானப்படுத்த வெளியேத் தூக்கிச்சென்றாள். அழுகுரல் கேட்டுக்கொண்டே இருக்க, இசக்கியின் கணவரான மாணிக்கத்தைப் பற்றிய சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள் லட்சுமி.  

அவர் சாத்தூர் மார்க்கெட்டிலிருந்து கடைகளுக்கு பலசரக்குகளை சப்ளே செய்யும் டெம்போ ஓட்டுனர். வார சம்பளம் 2500ரூபாய். கொரோனா ஊரடங்கால் 1000ரூபாய் மட்டுமே கிடைக்கப்பெற்றது. சம்பளம் கம்மி என்றாலும், இசக்கியின் அப்பா இறந்தப் பிறகு,

அவளின் அம்மாவையும், தங்கை மாரியையும் கைவிடாமல் தன்னுடன் வைத்துப்பார்த்துக் கொள்ளலாமெனமுடிவெடுத்து, சாத்தூரிலே தனது வீட்டருகே அவர்களுக்கும் ஒத்திக்கு ஒரு வீடு எடுத்துக் கொடுத்து பார்த்துக் கொண்டவர். கொரோனா ஊரடங்கு என்பதால், வருமானம் பாதிக்கப்பட்டு, ஒரே வீட்டில் ஒரே சமையல் என எல்லோரும் ஒன்றாக இருக்கத் தொடங்கினர். அதே வீட்டில்தான் மாரியும் அவளது கைகுழந்தையும் இருந்தார்கள். கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே வெளியே வந்த மாரி, சமாதானமாகித் தூங்கிய குழந்தையை வாங்கிக்கொண்டு லட்சுமியுடன் வீட்டிற்குள் சென்றாள்.

’’என்னாச்சு? மாரி என்ன நடந்தது. தயவு செய்து சொல்லு.’’

’’இல்லக்கா காலைல அப்பத்தா இறந்ததுக்கு அம்மாவும், அக்காவும் போய்ருந்தாங்கள்ள, அவங்க அங்கிருந்து போன் பண்ணாங்க… அப்பத்தாவ எடுக்க ராத்திரி நேரம் ஆகிரும்ன்னு சொன்னாங்க..’’

’’அம்மா சொல்லி கொஞ்சநேரம் தான் இருக்கும்…’’ எனச்சற்று மெளனமான மாரி. மீண்டும் பேசத்தொடங்கினாள் “அதுக்குள்ள இசக்கி வீட்டுக்காரு வீட்டுக்கு வந்துட்டாரு…’’

’’எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிருச்சு… என்னடா இவரு தாயல்பட்டிக்குப் போகாம இங்க வந்துடாருனு தோணுச்சு… எனக்கு கையும் ஓடல, காலும் ஓடல, பிள்ளைங்க வேறத்தூங்கிட்டு இருந்தது அவுங்களோட நானும் ரூம்ல இருந்தேன்…’’

’’இவரு பாட்டுக்கு விறுவிறுனு ரூம்குள்ளயே வந்துட்டாரு..’’

’’எனக்கு பயமாகிருச்சு…. பிள்ளைங்க தூங்கிட்டு இருக்கு… இப்ப எதுக்கு? உள்ள வாரீறுனு கேட்டேன்..’’

’’இல்லமா ஓங்கிட்ட ஒன்னுச்சொல்லனும்ன்னு சொன்னாரு..’’

என்னச் சொல்ல போராறோன்னு பயமா இருந்துச்சு…

“உன் மேல ரொம்ப நாள் ஆசை. இன்னைக்கு அவுங்க யாரும் வரமாட்டாங்கல்ல. அதான் இன்னைக்கு ஒருநாள் உங்கூடச்சேர்ந்து இருந்துக்கட்டுமா?ன்னு கேட்டான்க்கா.’’ லட்சுமிக்கு மாரிச் சொல்வதை கேட்க கேட்க மனம் பதபதைத்தது.

’’எனக்கு உடம்பெல்லாம் நடுங்கிருச்சுக்கா. முகமே இருளடஞ்ச மாதிரி ஆகிருச்சு.. நாக்குகுளருது.. பயத்துல பேச்சேவரல… வெளியபோய்ருனு கத்திட்டேன்…’’

”இல்லமா இன்னைக்கு ஒருநாளுதான்”என்றான்

’’அந்தாளு மூஞ்சியப் பாக்கவே இல்லக்கா… வெளியப்போய்ரு இல்லேனா என்ன பண்ணு வேணுன்னு எனக்கேத் தெரியாதுனுன்னு கத்திகிட்டே இருந்தேன்..’’

’’அவரு இல்லமாரி.. கத்தாத நான் போய்றேன்…… தயவுசெய்து இதை யார்கிட்டையும் சொல்லாத…. என்ன மன்னிசுருனு கெஞ்சுனாரு…’’ 

‘’எதுவும் பேசாத வெளிய போயிருனு கத்திடே இருந்ததும்.. உடனே போயிரேன் போயிரேனு போயிட்டருக்கா…’’

’’என்ன மாரி சொல்லுற அவரு மனசுல இப்படி ஒரு எண்ணமா? மனுசனா அவன்… ஊருக்குள்ள பெத்த அப்பா ஸ்தானத்துல இருந்து எல்லாம் செய்ற மாதிரி காட்டிட்டு உன்கிட்ட இப்படி வந்து பேசிருக்கான்.. அவன சும்மாவா விட்டுட்டு வந்த…’’

’’இல்லக்கா நான் தனிஆளா இருந்தா அவன ஏதாச்சு பண்ணிருப்பேன்…’’என் நினைப்புல எனக்காக என்னோட பையனை எதுவும் செஞ்சுருவாருனு பயத்துல அங்க இருந்து கிளம்புனா போதும்னு வந்துட்டேன்… இனிமேல் செத்தாலும் இந்த ஊர்பக்கமே வரமாட்டேன்க்கா… இதப்போய் நான் எப்படிக்கா அம்மாட்டையும் அக்காகிட்டையும் சொல்ல முடியும்…’’ என சொற்கள் தீர புலம்பித் தீர்த்தாள் மாரி.

’’ஆனா இதைச் சும்மா விடக் கூடாது மாரி’’

’’இல்லக்கா இசக்கிகிட்டச் சொன்னா அவ எப்படி எடுத்துப்பானு தெரியல… அந்தாள நம்பிதானக்கா அவளும் பிள்ளைகளும் இருக்குதுக…’’

மாரி சொல்லி முடிப்பதற்கு, லட்சுமி “அம்மாட்டயாவது சொல்லலாம்ல?”

’’அம்மாட்டச் சொன்னா ரொம்ப வருத்தப்படுவாங்க… அழுவாங்க. வேற என்ன செய்ய முடியும். இ-பாஸ் கிடைத்து ஊருக்குப் போனா போதும்க்கா..’’

சிறிது நேரம் இருவருக்குள்ளும் அமைதி நிலவிய நேரத்தில், மாரியின் அம்மா போன் செய்து தாயில்பட்டியில் இருந்து வீடு திரும்பிய தகவலைத் தெரிவித்ததும். 

“சரிக்கா…கொரோனா நேரத்துல ரொம்ப நேரம் வச்சுருக்கக்கூடாதுனு சீக்கிரம் எடுத்துட்டாங்களாம்… அதான் அம்மா வந்துட்டதாச் சொன்னாங்க… நான்  கிளம்புறேன்க்கா..’’

’’சரி மாரி.. ரொம்ப மனசப் போட்டு குழப்பிக்காத…. நான் அப்பறமா போன் அடிக்கிறேன்..’’ என ஆறுதல் சொன்னாள் லட்சுமி. தன் குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு இறுக்கத்துடன் வெளியேறினாள் மாரி. குற்றஉணர்ச்சி லட்சுமியை ஆட்கொண்டது நான் கொரோனா காலமுன்னு பாக்காம அம்மா கூடவே போகச்சொல்லி இருந்தா அவளுக்கு இந்த நிலைமை வந்துருக்குமா என நினைத்து வருந்தினாள் லட்சுமி.

தன் கணவனிடம் இ-பாஸ் பற்றி பேசிவிட்டு, மீண்டும் மாரிக்கு போன் செய்ய. 

மாரி  “என்னக்கா?” 

’’அம்மா கூட தான இருக்க’’

’’ஆமாக்கா’’

’’வருத்தப்படாம இரு…. என் வீட்டுக்கார் கிட்ட இ-பாஸ்க்கு சொல்லிருக்கேன்… முயற்சிப்போம்ன்னு சொல்லிருக்காரு… வண்டி ஏதாவதுப்பேசி பார்க்கிறேன்னு சொன்னாரு. நானும் அப்பாட்ட விசாரிக்கச் சொன்னேன்… அப்பாவும் சொல்லி வச்சிருக்கு… கிடைச்சுரும் மாரி நீ தைரியமா இரு.’’

’’எப்படியாவது வாங்கிருங்க அக்கா… சென்னைக்குப் போய்கூட நான் அவுங்க அப்பாட்ட பாதி காசு வாங்கிக் குடுத்துறேன்..’’

’’அது ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல மாரி… உன்னை இங்க இருக்க வைக்கத்தான் எனக்கு ஒரு மாதிரியா இருக்கு.. நீ போறதுதான் சரி..’’

’’அம்மாவும் வந்ததுல இருந்து என்னாச்சு? என்னாச்சுனு கேட்டுக்கிட்டே இருக்காங்க…எதுக்கு? இப்ப உடனே கிளம்பணும்ன்னு சொல்றேனு திட்டுனாங்க.. லட்சுமி அக்கா போறாங்க நானும்கூடப் போறேனு சமாளிச்சிட்டேன்… நான் வேற எதுவும் இதைப்பத்தி சொல்லிக்கலை..’’

”அதுவும் சரி தான். நாளைக்கு பார்ப்போம் மாரி இ-பாஸ் என்னாகுதுனு..”

இரவு முழுவதும் லட்சுமிக்கு மாரியின் நினைப்பு தான். மாரி லட்மியின் பக்கத்துவீடு. மொட்டைமாடித் தோழி. இருவருக்கும் மேகக்கூட்டங்களும், நட்சத்திரக்கூட்டங்களுமே, விளையாட்டுப்பொருள். மேகத்து ஓவியங்களே அவர்களின் கதைக்கூறும் களம். மொட்டைமாடிக்கும் வெண்மேகங்களுக்குமான நட்பு அவர்களது. இடைவெளி இருப்பினும் மறைவு இருந்ததில்லை.  

மறுநாள் காலையில் மாரி லட்சுமிக்கு போன் செய்ய ‘’அக்கா நானும் அம்மா கூட தாயில்பட்டிக்கு போறேன்..’’

’’என்னடி சொல்லுற ?…பிள்ளையத் தூக்கிட்டு கூட்டத்துக்குள்ளப் போறீயா?’’

’’ஆமக்கா என்னானாலும் பரவாயில்லை… இனிமேல் இந்த வீட்ல இருக்க முடியாது. கொரோனா வந்தாலும் பார்த்துக்கலாம்…அம்மா வேற ராத்திரி முழுக்க தூங்கலக்கா…’’

’’என்னாச்சு மாரி.’’

’’அம்மாக்கு காச்சல்’’

’’ஐய்யயோ’’

’’வெறும் காச்சல்தான்க்கா… அங்க நீர்க்குடம் எடுக்கும் போது, கிணத்து தண்ணீல குளிச்சாங்கப் போல அதான் ஒத்துக்கல..’’

’’இறந்தவீட்டுக்குப் போய்ட்டு வந்தாதான் அதிகமா பரவுதுனு எல்லோரும் சொல்றாங்க… பாத்து மாரி’’

’’இல்லக்கா, இது அது இல்ல…. சாதாக்காச்சல்தான்..’’

’’சரி பாத்துக்கோ’’

’’ அக்கா இ-பாஸ் என்னாச்சுக்கா..’’

’’இன்னைக்கு அப்ளை பண்ணுவாங்க… கிடச்சதும் சொல்லுறேன்.’’

போனை வைத்த உடனே லட்சுமி தனது கணவருக்கு போன்செய்து அப்ளே பண்ணியாச்சா” 

’’பண்ணியச்சு.. ஆனா கிடைக்குமா என்னனுதான் தெரியல…’’

’’ஏன்பா?’ என பதட்டத்துடன் கேட்டாள்.

’’சென்னைல இருக்குற அட்ரஸ் ப்ரூஃப் இருந்தா உடனே கிடைக்கும்… அது இல்லேல… இருந்தாலும் அப்ளே பண்ணிருக்குப் பார்ப்போம்’’

எப்படியாவது கிடைக்கணும்பா… மாரி அம்மாவுக்கு வேற காச்சலாம்”

”ஐய்யயோ அப்பறம் எப்படி? ஒன்னா வருவீங்க?”

”இல்ல அவ வெறும் காச்சலுனுதான் சொல்லுறா.”

”அது எப்படி? இறந்த வீட்டுக்கு வேறப் போய்ட்டு வந்துருக்காங்க.. இல்லப்பா அது சரிவராது… இ-பாஸ் கிடைத்தாலும் நீங்க வரவேண்டாம்.”

”ஏன்பா..” எனப் பதட்டத்துடன் கேட்டாள் லட்சுமி

”அவுங்க அம்மாவுக்கு காச்சலுனுச் சொல்லுறா.. அவுங்ககூட இருந்துட்டு  தானே இவளும் வாரா… நீ மட்டும் வந்தாலும் பரவாயில்ல… இரண்டு பிள்ளைகளையும் சேர்த்து கூப்ட்டு வருவ… பிள்ளைகளுக்கு எதுவும் ஆகிருச்சுனா? இது சரியா வராது. நீ அவகிட்டச் சொல்லிரு..’’

’’இல்லப்பா அவளுக்கும் ஏதோ பிரச்சனை போல அதான் அவசரமா கிளம்பணும்னு சொல்லுறா..’’

’’அவ கொரோனா வந்தாலும் பரவால்லனு இருப்பா… அது நமக்கு சரிபட்டு வராது… உங்க பாதுகாப்பு எனக்கு முக்கியம்… 

லட்சுமிக்கு என்ன செய்வது? என்றே தெரியவில்லை. மனம் முழுக்க இதை மாரியிடம் எப்படிச்சொல்லுவது? என்ற எண்ணம்தான் அவளுக்குள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. மேலும் ஒரு குற்ற உணர்வு அவளை ஆட்கொண்டது. ஆனா அவர் சொல்லுறதும் சரிதான் என்ற எண்ணமும் அவளுக்குள் இருந்தது.

இவ்வாறாக மனவுளைச்சலில் இருந்த லட்சுமிக்கு, மாரியிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. மாரி”என்னாச்சுக்கா?’’

’’அப்ளே பண்ணிருக்கு மாரி. கிடைக்குதானு பார்ப்போம்… அப்படி கிடைச்சாலும் நான் வருவேனான்னுதான் தெரியல’’

’’ஏன்க்கா? ஏன்? அப்படி சொல்லுறேங்க?’’

லட்சுமி தயங்கிய படியே ’’இல்ல காச்சலுக்குள்ள ஏன் ஒன்னா வாரீங்கனு கொஞ்சம் பயப்புடுறாரு..’’

மாரி புரிந்து கொண்டதைப் போல்”ஆமாக்கா. அவுங்க சொல்லுறதுவும் சரிதான இதைச்சொல்லும் போதே மாரியின் குரல் நம்பிக்கை இழந்தது. இருந்த ஒற்றை நம்பிக்கையும் போய்விட்டதேயென..

’’நீ தனியா போகப் பயப்படுறீயா?’’லட்சுமி கேட்டாள்.

’’அதெல்லாம் இல்லக்கா…’’

’’பாஸ் கிடச்சதுனா நீ மட்டும் போய்ரு மாரி…’’ மாரிக்கு இதைக்கேட்டதும் ஏதோ மனம் ஆறுதலானது.

’’சரிக்கா. நான் இவுங்க அப்பாட்டையும் சொல்லுறேன்…’’ இதை அம்மாவிடம் எப்படி சொல்லுவதுனு தெரியலயே என்று சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள்.

மூன்றாம் நாள் விசேசத்திற்காக தாயில்பட்டிக்கு கிளம்பும் முன் சடங்குக்காக புதுத்துணிமணி எடுக்க கைமாத்தாக பணம் வாங்கச்சென்றிருந்தாள் இசக்கி. மாரியும் அம்மாவும் மட்டும் தனியாக இருந்தனர். பிள்ளைகள் முன் அறையில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

”அம்மா சென்னைக்கு லட்சுமி அக்கா வரலயாம்.. தெரிஞ்ச அண்ண வண்டி தான் பாஸ்கிடச்சா நீ முன்னாடி போய்ருன்னு சொன்னாங்க.. அதான் நானும் போய்ரலாம்னு இருக்கேனு”பயந்துக்கிட்டே சொன்னாள் மாரி.

அம்மாவிற்கு கோபம் வந்துவிட்டது. இப்ப என்ன அவசரம்? என்ன அவசியம்னு? உடனே போகணும்னு குதிச்சிட்டு இருக்க? மாரி சுழல் காற்றுக்குள் சிக்கியவள் போல் அமர்ந்திருந்தாள். 

’’என்னாச்சு? எதுக்குப்போறேனு இப்படி அடம்பிடிக்க.. உனக்கு எப்பவும் பிடிவாதம்தான்’’ என அம்மா கோபமாக பேசத்தொடங்க மாரிக்கு மளமளவென கண்ணீர் வந்தது.

’’என்னடீ இப்ப என்ன? சொன்னேனு இப்படி அழுகுற’’

’’இல்லமா என்னய எதுவும் கேக்காதீங்க… நா ஊருக்குப் போகணும்… இந்த வீட்ல என்னால இனி இருக்க முடியாது… இங்க நா ஒவ்வொரு நிமிசமும் பயந்துகிட்டே இருக்குற மாதிரி இருக்கு… நா இங்கிருந்து போறதுதான் நல்லதுனு நினைக்கேன் எனக்கும் அக்காவுக்கும்…’’

’’ஏன் அக்காவுக்கு என்ன? அவ எதுவும் சொன்னாளா? இல்ல, மாப்பிள்ளை தான் எதுவும் சொன்னாரா? அவ ஏங்கூட தான இருந்தா அப்ப பெரிய மாப்பிள்ளை எதுவும் சொல்லிட்டாரடீ?’’

மெளனக்கண்ணீர் வடித்தாள் மாரி. அப்டினா அவர் தான் ஏதோ சொல்லிருக்காரு.

நிதானம் இழந்தவளாக மாரி அம்மா எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டு இருக்க முடியாதுமா புரிஞ்சுக்கோங்க..’’

இதைக் கேட்டதும் அம்மாவுக்கு கோபமும், அழுகையும் அடக்க முடியாமல் வந்தது. ‘’நீ இந்த அளவுக்குப் பிடிவாதமா இருக்கேன்னா அப்ப ஏதோ நடந்துருக்கு. ஐய்யயோ இவரு என்ன சொன்னாருனு தெரியலயே’’

’’கேட்க ஆள் இல்லேனு நினைக்காரா? அவரு வரட்டும்’’ என்று பொங்கி எழுந்தாள் அம்மா.

’’எல்லாம் உங்க அக்காவ சொல்லணும்… யாரும் எதுவும் பேசிறக்கூடாதுனு தான் பக்கத்துல பக்கத்துலவீடு பாக்காம கொஞ்சம் தூரமா பாருனு அன்னைக்கே சொன்னேன் கேட்டாளா அவ… அவளுக்கு என்னால வேலை ஆகும்னு இங்கனக்குள்ளயே வீட்டப்பார்த்துட்டு இந்த நிலைமைக்கு நம்மளக் கொண்டு வந்துட்டா’’

’’இல்லம்மா, அவ என்ன பண்ணுவா? பாவம். அவட்ட எதுவும் கேட்காதீங்க’’

’’அதுக்காக இத இப்படியே விடச்சொல்லுறயா?’’அப்ப என்னதான் பேசுனாருனு சொல்லு” என்று அம்மாவின் கோபம் இன்னும் அதிகமானது.

’’இல்லம்மா தயவுசெய்து விட்டுருங்க இதோட.’’

’’சரி இதுக்குமேல நானுன்னை எதுவும் கேட்கல. நீ இங்க இருக்கவும் வேண்டாம்.. நீ உங்க வீட்டுக்கார்கூட உன் வீட்லதான் இருக்கணும்… காச்சல் இல்லாட்டி நானும் வந்துருவேன்… இடைல எதுவும் முடியாம போச்சுனா? நீ என்ன பண்ணுவ பாவம். உனக்கு நான் வேற பாரமா?’’

’’ஆனா தனியா எப்படி? போவ… இதுக்கு உன் வீட்டுக்காரு சம்மதிக்கணும்ல’’.

’’அவர்கிட்ட நா ஏற்கனவே பேசிட்டேன்மா’’.. எனக்கு ஒன்னும் பயம் இல்ல

’’தனியா வர்ரதுக்கு சரீன்னு சொல்லிடாரா?’’

’’அவரு உன் விருப்பம்… உனக்கு ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லேனா வான்னு சொல்லிடாரு. நா போயிருவேன்மா’’

அதற்குள் இசக்கி வந்துவிட, ‘’என்னாச்சு அமைதியா இருக்கீங்க இன்னும் ஊருக்குதான் போவேனு ஒத்தக்கால்ல நிக்காளா?’’

’’ஆமா எல்லோரும் அவுங்க அவுங்க வீட்ல இருந்தாதான் மரியாதை…. அடுத்த வீட்டுல எத்தனை நாள் இருக்க முடியும்’’ என அம்மா கோபமாகவே பேசினாள்.

’’அவதானம்மா ஊருக்கு கிளம்புறேன்னு சொன்னா? என்கிட்ட எதுக்குமா கோபமாகப் பேசுறீங்க..’’

பயத்துல மாரி பேச்சை மாற்றினாள்.

’’என்னாச்சு? இசக்கி காசுக்கிடைச்சதா?’’

”இல்ல மாரி, பக்கத்துல முத்தக்காவப்பார்த்தேன் அவுங்க கடைல போயா வாங்கப்போற, அதான் ஒரு கடையும் திறக்கலையே… குமார் அண்ண கடைல போய் வாங்கு, காசஅப்பறமா குடுத்துக்கலாம்னு சொன்னாங்க. நீயும் வாயேன் மாரி போய் துணி எடுத்துட்டு வந்துருவோம்”.

அம்மாவிற்கு கோபமும், அழுகையும் முட்டிக்கொண்டு வந்தது. அம்மாவின் நினைவெல்லாம் அவரு இருந்தா இப்படி விட்டிருக்கமாட்டாரு. இந்த பிள்ளை படுச்சு வேலைக்குப்போய், அவளுக்குனு ஒன்னும் வாங்குனதில்ல, அவுங்க அப்பா வாங்குன கடனை அடச்சுருக்கு, எல்லாம் இந்த குடும்பத்துக்குத்தான கொட்டிருக்கு. எந்த சந்தோசத்தையும் அனுபவிக்கல அவ. கல்யாணம் ஒன்னுதான் அதுவா ஆசைப்பட்டு செஞ்சு இருக்கு. இந்த லாக்டவுனும் போடாட்டி அவபாட்டுக்கு, அவபுருசன் கூட அங்கயே இருந்திருப்பா. அவருக்கும் வேலை இல்லாம, அங்க இருக்க பயந்துட்டு இங்கவந்து இருந்தா, பாவம் இந்தப்பிள்ளைக்கு எதுவும் செய்ய முடியாம இருக்கேனே என்று மனம் குமுறினாள் அம்மா.

இ-பாஸ் ரத்துவாகிட்டது என்று லச்சுமியின் கணவர் போனில் கூறினார். இதைக் கேட்டதும் லட்சுமிக்கு இதை எப்படி மாரியிடம் சொல்லுவது எனத் தயக்கமாக இருந்த வேளையில் மாரியே லட்சுமிக்கு போன் செய்தாள்.

”அக்கா தனியாப்போறதுக்கு அம்மாவும், என்வீட்டுக்க்காரும் சரின்னு சொல்லிட்டாங்க. இ பாஸ் கிடச்சதும் வண்டிக்கு மட்டும் ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணுங்க அக்கா..”

லட்சுமி தழுதழுத்தகுரலில்…”இல்லமாரி… இப்பதான் என்வீட்டுகாரு பேசுனாரு. இ-பாஸ் ரத்தாயிருச்சாம். 

”என்னக்கா இப்படிச்சொல்லுறீங்க…”மாரி பாதி அழுதே விட்டாள்.

அக்கா காசு கொடுத்து வாங்க முடுஞ்சா கூட எப்படியாவது வாங்க ஹெல்ப்பண்ணுங்கா. அப்பறமா கூட குடுத்துரேன்.”

”காசு பிரச்சன இல்லமாரி இ-பாஸ்கிடைக்குறதுதான் கஸ்டமா இருக்கு. மறுபடியும் யார்டயாவது சொல்லிவச்சு போடுவோம்னு சொல்லிருக்காரு. நாளைக்கு தெரியும்னு சொன்னாங்க. நம்பிக்கையில்லாமல் நம்பிக்கை கொடுத்தாள் லட்சுமி.

“சரிக்கா பாக்கலாம்…. எல்லாம் என் நேரம்.”என்று அழுத்துக் கொண்டாள் மாரி. இசக்கியும், நானும் துணி எடுக்கப்போறோம். போய்ட்டு வந்து கூப்டுரேங்கா.

மனதின் தடுமாற்றத்தை கால்களில் காட்டாமல் கலங்கிய கண்களுக்கும் சேர்த்தும் முககவசம் அணிந்தவாறு கடைக்குச்சென்றாள் மாரி இசக்கியுடன்.

மாரியும், இசக்கியும் வீட்டீலே துணிக்கடை வைத்திருக்கும் குமார் கடைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். துணி எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் போது குமார்க்கு ஒருபோன் வந்தது.

குமார், என்ன தம்பி நாளைக்கு கிளம்புறயா… இன்னும் இரண்டு பேரு வேணுமா சரியாராவது கேட்டாச்சொல்லுறேன்”என்றுப் போனை வைத்தார்

இதை கவனித்துக் கொண்டிருந்த மாரி “அண்ணே உங்களுக்கு தெரிந்தவுங்கயாரவது  இ-பாஸ் வாங்கி தருவாங்களா?”

குமார்”ஏன்? மா எங்க போகணும்?”

”சென்னைக்கு”

”சென்னைக்கா? நமக்குத் தெரிந்த வண்டி  ஒன்னுபோகுது அதுல வேணாப்போறயா?”

என்னவென்று விசாரிக்காமலே சரியென வேகமாக தலைஆட்டினாள் மாரி.

”என்னக் கொஞ்சம் செலவு ஆகும். இ -பாஸ் எல்லாம் அவுங்களே போட்டுருவாங்க. ஆதார்கார்டு போட்டோ மட்டும் கொண்டு வந்தா போதும்.”  

’’சரி  அண்ணே.”

”சைலோ கார்ல ஒரு குடும்பம் மட்டும் போகுதாம். கணவன் மனைவி, குழந்தை, மட்டும் இருப்பாங்க. அவுங்களோட உன் பெயரையும் குடுத்துறேன்.”

’’குடுத்துருங்கண்ணேனு’’என குமாரிடம் சொல்லிவிட்டு, திரும்பி இசக்கியைப் பார்த்த மாரி’ ’நீ துணி எடுத்துட்டு இரு நான் போய் ஆதார் கார்டு எடுத்துட்டு வாரேன்னு’’சொல்லி ஓட்டம் எடுத்தாள்.

மாரியே போன்செய்தாள். தயக்கத்துடனே போனை எடுத்த லட்சும்மிக்கு

மாரி..”லட்சுமிக்கா….நா நாளைக்குகிளம்புறேன்”

இதைக்கேட்டதும் லட்சுமிக்கு அழுகயே வந்துவிட்டது

’’நிசமாவா மாரி!! எப்படி?’’

’’துணிக்கடை குமார் அண்ணனுக்கு தெரிஞ்சவுங்க அவுகளே பாஸ் எடுத்து கூப்ட்டுபோறாங்களாம். மொத்தம் அஞ்சுபேராம். குடும்பம்மா தான் போறாங்களாம்.  நானும் சரீனு சொல்லிடேன்.’’

’’ரொம்ப சந்தோசம் மாரி. நல்ல விசயம் சொல்லிட்ட…

ஆமாக்கா… இப்பதான் நிம்மதியா இருக்கு. ஆதார் கார்டு கேட்காங்க. எடுக்கப் போறேன்க்கா. நா அப்பறமா கூப்டுறேன்.’’ எனச்சொல்லி போனைவைத்தாள் மாரி. 

லட்சுமியின் மனம் ஓரளவிற்கு லேசானது.

நாளை மாலை ஆறு மணிக்கு வண்டி கிளம்புகிறது, பைபாஸ் ரோடு வந்துவிடுமாறு சொன்னது வேதவாக்கைப்போல் மாரி அதை நினைவுப்படுத்திக் கொண்டே இருந்தாள்.

நேரம் நெருங்க,நெருங்க மாரிக்கு புதுத்தெம்பு வந்துக்கொண்டே இருந்தது. பயத்துடன் இருந்த அம்மாக்கு, ஆறுதல் கூறிவிட்டு கிளம்பித் தயாரானாள் மாரி. மனதுக்குள் நிம்மதியானாள். ஆனால் அம்மாவின் மனம்பாரமானது. இசக்கிதான் மாரியை வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு பைபாஸ் பக்கம் கிளம்பினாள்.

வண்டிச்செல்ல, செல்ல எதிர்காற்று இசக்கியைத்தாக்க, அவள்மனதிற்குள் இருந்த குழப்பம் கேள்வியாக வெளிப்பட்டது.

‘’ஏன்? மாரி இவ்ளோ அவசரமா கிளம்புறே?’’

இசக்கிகேட்டதும், மாரி நீண்ட மவுனத்திற்க்கு பிறகு “எல்லோரும் நிம்மதியா இருக்கத்தான்”. என்றாள். 

வண்டி கிளம்பத் தயாராக இருந்தது. அங்கு வந்திருந்த குடும்பத்தினரிடமும், மாரியிடமும் கார் ஓட்டுனர்“ திருப்பதி முகவரிக்கு தான் பாஸ் வாங்கி இருக்கு. இடையில யாரு? செக்பண்ணாலும் அதையே சொல்லுங்க” என்றான்.

வண்டி போய்க்கொண்டே இருக்க, மாரி கார் ஜன்னலைத் திறந்ததும் வெளிக்காற்று உள்ளே வந்து அவளை வருடியது. அப்போது மாரி லட்சுமிக்கு போன்செய்யதாள். லட்சுமி பேசவரும் முன் முந்திக்கொண்ட மாரி

”அக்கா….வண்டி கிளம்பிருச்சு.. இப்பத்தான் நிம்மதியா இருக்கு.. நல்லா காத்துவருதுக்கா. இன்னைக்குதான் நம்மூரு வானத்தையே பாக்கேன். எவ்ளோ நட்சத்திரம் பாருங்க அக்கா’’..

லட்சுமியும் வானம்பார்க்க நட்சத்திரங்கள் சிரித்தன. 

மாரி நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டே கார் கண்ணாடியில் ஒட்டி இருந்த இ-பாஸ்சைத் தொட்டு பார்த்துச் சிரித்தாள். அம்மாவின் சிரித்த முகம் கண்டு மடியில் இருந்த அவள் குழந்தையும் சிரித்தது. மாரி தன் குழந்தையை சிரித்தபடியே முத்தமிட்டு அணைத்தாள்.

மேற்கண்ட கதையானது தமுஎகச சிவகாசி கிளை சார்பில் நடத்தப்பட்ட கி.ரா நினைவு சிறுகதைப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெற்ற கதையாகும்.

இப்பதிவு குறித்த தங்கள் கருத்துக்களை அவசியம் கீழே உள்ள Comment Boxல் பதிவிட வேண்டுகிறோம்.

புக் டே இணையதளத்திற்கு தங்களது புத்தக விமர்சனம், கட்டுரைகள் (அறிவியல், பொருளாதாரம், இலக்கியம்), கவிதைகள், சிறுகதை என அனைத்து  படைப்புகளையும், எங்களது [email protected] மெயில் அனுப்பிட வேண்டுகிறோம்.