நூலின் பெயர் : கோபத்தின் கனிகள் (GRAPES OF WRATH நாவல்)
ஆசிரியர்        : ஜான் ஸ்டீன்பெக், தமிழில் : கி.ரமேஷ் ,
வெளியீடு       : பாரதி புத்தகாலயம்,
பக்கங்கள்      : 630
விலை            : ரூ.595
பொருளாதார பெருமந்தத்தின் உயிர் சித்திரம்.

“இயேசு எக்கச்சக்கமா பிரச்சனைகள்ள மாட்டிகிட்டார்னு தோணுது. அவரால் எதுவும் செய்ய முடியல. இதெல்லாம் என்ன நல்லதுன்னும், எதிர்த்துப் போராடுறதுலையும் , கணக்குப் போடுறதுலயும் என்ன உபயோகம்னு அவருக்கு தோணிடிச்சு . அவர் களைப்பாய் போயிட்டார். அவர்கிட்ட இருந்த ஊக்கமெல்லாம் வடிஞ்சு போச்சு. அவர் முடிவுக்கு வர சமயத்துல நரகமாயிடிச்சு .அவர் அதனாலே காட்டுக்கு போயிட்டார்.”

1939 ல்  ஜான் ஸ்டீன்பெக் எழுதிய “கோபத்தின் கனிகள்” அமெரிக்க நாவல். எண்பது ஆண்டுகள் கழித்து 2019 ல் தமிழில் வெளிவந்தது . அப்போது ஐம்பது பக்கங்கள் படித்துவிட்டு ஏனோ மூடி வைத்துவிட்டேன் .என் புத்தகக் கட்டின் அடியில் புதைந்துவிட்டது. தமிழாக்கம் செய்த தோழர் ரமேஷ் இந்த நூலுக்கு சிறந்த மொழி பெயர்ப்புக்கான விருதைப் பெற்றார் .

‘படித்துவிட்டீர்களா ,படித்துவிட்டீர்களா?’ என பலமுறை என்னைக் கேட்டார். நானும், ‘படிக்கிறேன், படிக்கிறேன்’ என காலம் கடத்தி வந்தேன். கடைசில் படித்துவிட்டேன். தாமதமாகப் படித்ததற்காக உள்ளபடியே மனம் வருந்தினேன். தாமதமாயினும் ஓர் பொருள் பொதிந்த நாவலைப் படித்ததற்காக  மகிழ்ந்தேன். தமிழில் தந்த ரமேஷுக்கு இனிய பாராட்டுகள். நன்றி!

1929 -1939 பத்தாண்டுகள்  “பொருளாதார பெருமந்தம்”[ Great Depression]  உலகை உலுக்கி எடுத்தது. சாதாரண உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையை நார்நாராய்க்  கிழித்துப் போட்டது. இதன் உயிர் சித்திரம்தான் இந்நாவல். அமெரிக்காவில் ஒக்லாஹாமாவில் நிலத்தில் குத்தகைக்கு உழுது பயிர் செய்து பசியாற்றிவந்தது டாம் ஜோட் குடும்பம். பொருளாதார பெருமந்தமும் டிராக்டரின் வருகையும் வங்கி முதலாளித்துவமும் விவசாயிகளை வேட்டையாடத் துவங்கியது. வீடுகள் இடிக்கப்பட்டன. விவசாயிகள் வெளியேறுமாறு கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர்.

“குத்தகைதாரர்கள் அழுதார்கள். தாத்தா நிலத்துக்காக இந்தியர்களைக் [அமெரிக்க பூர்வகுடியினரைக்] கொன்றார். அப்பா நிலத்துக்காக பாம்புகளைக் கொன்றார். நாம் ஒரு வேளை வங்கிகளைக் கொல்லலாம். அவை இந்தியர்களையும் பாம்புகளையும் விட மோசமானவை. நாம் நம் நிலத்தை வைத்துக் கொள்ள போராட வேண்டி இருக்கலாம், அப்பாவும் தாத்தாவும் செய்ததைப் போல…” என எண்ணினர்.
டிராக்டர்கள், எந்த அன்பும் இல்லாமல் நிலத்தை வன்புணர்ச்சி செய்து கொண்டிருந்ததாக ஓரிடத்தில் நூலாசிரியர் எழுதுகிறார் .

வயிற்றுப் பசியும் வாழ்க்கைப் போராட்டமும் நிர்ப்பந்திக்க ஒக்லாஹாமாவைவிட்டு குடும்பம் குடும்பமாக வேலைதேடி சுமார் 2200  கிலோ மீட்டர்களுக்கு அப்பாலுள்ள கலிபோர்னியாவுக்கு பயணப்பட்டனர். டாம் ஜோட் குடும்பமும் அதில் ஒன்று. டாம் ஜோட் தற்செயலான ஒரு கொலையால் தண்டனை பெற்று சிறையிலிருந்தவன், நீண்ட பரோலில் வெளிவந்தவன். பயணம் புறப்படுவதற்கு முன்பே தங்கள் உடமைகளை தவிட்டு விலைக்கு விறக வேண்டிய சூழல் . எரிகிற வீட்டில் பிடுங்கினது ஆதாயம் என அலையும் வியாபாரிகள். அந்த காட்சியை நாவலாசிரியர் விவரிக்கும் போது நம் அடுத்தவீட்டில் நிகழும் அவலக் காட்சியாய் அது விரிகிறது .

டாம், அவர் அப்பா டாம், அம்மா, பாட்டி, தாத்தா, கிறுத்துவ மதபோதகர், மாமா ஜான், நாலு பெண்கள், இரண்டு குழந்த்தைகள் உட்பட  மொத்தம் 13 பேர் மிகவும் மட்டமான பயணற்றுக்கு லாயக்கற்ற ஒரு டிராக்டரில் புறப்படுகின்றனர். கலிபோர்னியாவில் ஆரஞ்சுத் தோட்டத்தில் நல்ல வேலையும் கூலியும் வாழ்க்கையும் அமையும் என்கிற பெருங்கனவோடு பயணம் துவங்குகிறது.

ஆனால் வழிநெடுக மெல்ல மெல்ல கனவு கலைகிறது .உண்மை உறுத்துகிறது. திரும்பிப் போகவும் முடியாது .புலம் பெயர்தலில் பெருவலி நாவல் நெடுக ஓலமாய் கேட்கிறது. ரணமாய் உறுத்துகிறது. வழியிலேயே தாத்தா இறந்து போகிறார். பாட்டியும் இறந்து போகிறார். கர்ப்பிணி மனைவி ஷாரன் ரோஜினை வழியிலேயே கைவிட்டுவிட்டு கணவர் கோணி தனிவழி போகிறார்.

வேலையில்லா பட்டாளம் பெருகப் பெருக கூலி குறைக்கப்படுவதும், பட்டி நாயினும் கீழாய் நடத்தப்படுவதும், லாபவெறி கொண்ட மூலதனத்தின் மூர்க்க முகம் அணு அணுவாய் இந்நாவலில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. கூலியைக் குறைக்க இரக்கமற்ற எந்த கொடுஞ்செயலையும் செய்ய சுரண்டும் வர்க்கம் தயங்காது. விளம்பரமும் வாழ்க்கையும் நேர் எதிரே ! ஓக்கிகள் என இழிவு படுத்தப்படுவதும் தொடர்கிறது .

இந்த புலம்பெயர்தலினூடே காதல், பிரிவு, நட்பு, பகை, வெறுப்பு, மனிதம், பக்தி, கேள்வி, நம்பிக்கை, போராட்டம், ஊசலாட்டம், அடக்குமுறை, கொலை, அடிதடி, ஏமாற்றுதல் அடடா ! எதுவும் விலகிப் போவதில்லை. தொடர்கிறது.
இந்நாவலைப் படிக்கும் போது கொரானா காலத்தில் நடந்த கொடூர பயணங்கள் நினைவில் வந்து போயின. பஞ்சம் பிழைக்கவும் ,வாழ்ந்து தொலைக்கவும் இன்னும் அகதிகளாய் புலம் பெயர்தல் நிற்கவில்லையே !

மத போதகர் கேஸி அறிமுகம் ஆனதிலிருந்து அவர் தன்னை போதகர் என சொல்லிக் கொள்வதையே விரும்பவில்லை. மறுதலிக்கிறார். துவக்கத்தில் குறிப்பிட்டவை அவர் வரிகள்தாம். இலேசான கிண்டல் தொணியில் கிறுத்துவத்தை கேலி செய்கிறார். மனிதத்தை நியாயத்தை பேசுகிறார். புலம் பெயர்தலினூடே சிவப்பும் போர்க்குணமும் எட்டிப் பார்ப்பதும், போதகர் கேஸி ஓர் சிகப்பு மனிதனாய் பரிணமிப்பதும் நிகழ்கிறது. ஆனால் கேஸி கொல்லப்படுகிறார். கேஸியைக் கொன்றவனை டாம் கொல்கிறார். ஏற்கனவே கொலை வழக்கில் தண்டிக்கப்பட்டு பரோலில் இருக்கும் நிலையில் மீண்டும் ஒரு கொலை . முன்னது போலவே இதுவும் திட்டமிடப்படாத கொலை.

பின்னர் குடும்பத்திலிருந்து பிரிந்து தலைமறைவாய் செல்கிறார் டாம் . கடைசியாக தாயை சந்திக்கும் போது சொல்கிறார் , ” … அவர் [கேஸி] சட்டத்துக்கு விரோதமா எதுவும் செய்யலம்மா. நான் நிறைய யோசிச்சிக்கிட்டிருந்தேன். நம்ம ஜனங்க பன்னி மாதிரி வாழ்றதப் பற்றி. ஒரு வேளை பத்து லட்சம் ஏக்கர் ஒரு ஆளுக்கு சொந்தமாக இருக்கலாம். அதே சமயம் நூறாயிரம் பேர் பட்டினி கிடக்கிறாங்க. நம்ம ஆளுங்க எல்லாம் ஒண்ணு சேர்ந்து குரல் கொடுத்தா…” டாம் சிந்தனையின் திசை சிவப்பு நோக்கி. சூழல் அவனை கைதியாய் தேடிக்கொண்டிருக்கிறது. புலம்பெயர்தலின் போதும் பெண்களின்  சுமையும் வலியும் முன்பைவிட இரட்டிப்பாகிறது நாவல் நெடுக சமூகத்தின் வடுவாய் இந்த வலி பதிந்து நிற்கிறது; அதே வேளை நெருக்கடி நேரத்தில் அவர்கள் காட்டும் வலிமையும் உறுதியும் வெளிப்படுகிறது.

சுரண்டலின் கோர நர்த்தனத்திற்கு இடையே இயற்கையும் பழிவாங்குகிறது .கடும் மழை வெள்ளம். ஷாரன் ரோஜ் பிரசவவலியால் துடிக்கிறார். குழந்தை இறந்து பிறக்கிறது. வெள்ளம் சூழ்கிறது. வேறு வழியின்றி ஒரு மேட்டுப் பாறைக்கு இடம் பெயர்கின்றனர். அங்குள்ள சிறுகொட்டகையில் ஷாரன் மார்பில் பால்கட்டித் தவிக்கிறார். அங்கு ஒரு ஐம்பது வயதுக்காரரும் ஒரு சிறுவனும் ஏற்கனவே இருக்கின்றனர். அந்த ஐம்பது வயதுக்காரர் பசியால் மயங்கிக் கிடக்கிறார். ஷாரன்  நெஞ்சில் பால் கட்டித் தவிக்கிறார். எல்லோரும் வெளியேற ஷாரன் மார்பிலிருந்து பாலை அவர் வாயில் பீச்சுகிறார். மாப்பசான் சிறுகதை ஒன்றிலும் இதுபோல் ஒரு முத்தாய்ப்பு படித்த ஞாபகம்.

மீண்டும் ஒரு பொருளாதார பெருமந்தம் உலகைச் சூழாது என முதலாளித்துவத்தால் உறுதி கூற முடியுமா ? முடியவே முடியாது. ‘கார்ப்பரேட்டே தெய்வம்’ எனத் தொழும் மோடி சர்க்கார் தொடருமாயின் இதனைவிட பேரவலத்தை இந்திய உழைப்பாளி மக்கள் சந்திப்பார்கள். ஐயமில்லை.

ஜான் ஸ்டீன்பெக் 1939 ல் எழுதிய இந்நாவலுக்காக 1940 ல் புலிட்சர் விருது பெற்றார். நூலாசிரியர் 1962 ல் நோபல் பரிசு வென்றார். ஜான் ஃபோர்ட் இந்நாவலைத் தழுவி திரைப்படமும் 1940 ல் எடுத்தார்.

                                                         

Steinbeck plainly stated his purpose in writing the novel: “I want to put a tag of shame on the greedy bastards who are responsible for this [the Depression and the plight of the worker].”

“இந்த பெருமந்தத்துக்கும் தொழிலாளர் துயரத்துக்கும்  பேராசை பிடித்த எந்த bastards [ இந்த சொல்லை தமிழாக்க விரும்பவில்லை]காரணமோ அவர்களை அடையாளம் காட்ட வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இந்நாவலை எழுதினேன்.” என்றார்.

650 பக்க மொழி பெயர்ப்பு நாவலை , மாறுபட்ட பண்பாட்டு சூழலோடு பொறுமையாய் வாசித்தால் பெரிதும் விழிப்புணர்ச்சி உண்டாகும். ஒவ்வொரு சிறு நகர்வை , இயற்கையை ,சுற்றுச்சூழலை , மனிதர்களின் சின்ன சின்ன ஆசாபாச வெளிப்பாடுகளை , பொருளாதார மந்தத்தினை பயன்படுத்தி கொடும் சுரண்டலை அரங்கேற்றுவதை என எல்லாவற்றையும்  நுட்பமாக கிரகித்து துளித்துளியாக  விலாவாரியாக வர்ணித்திருக்கிறார் நூலாசிரியர் . ஒரு வேளை அன்றைய காலகட்ட நாவல்களின் பொதுப் போக்காக இந்த பாணி இருந்திருக்குமோ ?

ரசித்து உள்வாங்கி பொறுமையாக வாசித்தால் சுவையாக இருக்கும் . சிலருக்கு மிக அதிகமான வர்ணனை அலுப்பூட்டலாம். வாசித்தலுக்கு இடையூறாகலாம்  . இது அவரவர் அளவுகோல். பலாச்சுளையை ருசிக்க பொறுமையாய் உரிக்காமல் பலாப்பழம் சாப்பிட முடியுமா?

வாசிப்பீர் ! படிப்பினை பெறுவீர் !

சு.பொ.அகத்தியலிங்கம்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *