குமாரபுரம் ரயில் நிலையம் | ஜெ.பொன்னுராஜ் | Kumarapuram Rayil Nilaiyam | J.Ponnuraj

ஈர மனங்களின் தரிசனங்கள்

ஒரு நாள் சென்னை செல்லும் பேருந்திற்காக, புதுச்சேரி, இந்திராகாந்தி சிலை சிக்னலில் நின்று கொண்டிருந்தேன். திண்டிவனம் வரை செல்லும் பேருந்தில் சன்னலோரம் அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண்மணி, சிக்னலில் நின்று மல்லிகைப் பூ விற்கும் ஒருவரிடம் பூவை வாங்கினார்கள். அவர்கள் பேரம் பேசி முடித்து, பூப்பொட்டலத்தை வாங்கி, அதற்குரிய இருபது ரூபாயை எடுத்து அந்தப் பூக்காரரிடம் கொடுப்பதற்கும், பேருந்து நகர்வதற்கும் சரியாக இருந்தது. அந்த ரூபாய் நோட்டு, கீழே விழுந்து விட்டது. பூக்காரர் அதைக் குனிந்து எடுப்பதற்குள் அடுத்த பேருந்து வந்து விட்டது. அந்த நோட்டு அங்கும் இங்கும் அலைபாய்கிறது. பூக்காரருக்கோ, அதை எடுக்காமல் அடுத்த வியாபாரத்தைத் தொடர முடியவில்லை. அவர் அதை எடுப்பதற்குள் அந்த நோட்டு சிதையாமல் இருக்க வேண்டுமே என்றும், அல்லது அவருக்கு ஏதும் ஆபத்து நேர்ந்து விடாமல் அந்த நோட்டு அவர் கைக்குக் கிடைத்து விட வேண்டுமே என்று பதற்றமாகவே இருந்தது. அவர் எடுத்து விட்ட பிறகே எனக்கு நிம்மதியாக இருந்தது. ஆனாலும், ஒரு சர்க்கஸ் கூடாரத்தில் ஆபத்தான விளையாட்டில் ஈடுபடும் வீரர் போன்றே அவர் தோன்றினார். அந்த இருபது ரூபாயை அவர் அன்று இழந்து விட்டால், அது அன்றைய அவரது வருமானத்தின் சிறு பகுதியை இழந்ததாகவே ஆகும்.

சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் ஒரு எளிய பருத்தி ஆடையையே தரித்துக் கொண்டு, குளிரூட்டப்பட்ட அறையை விட்டு வெளியில் வர மனமில்லாத மனிதர்கள் இருக்கும் அதே இடத்தில்தான், புடவை, அதற்கு மேலே கனமான ஒரு ஆண்சட்டை, அதற்கு மேல் பணியின் அடையாளமாக ஒரு மேல் சட்டை, கையில் ரப்பர் உறை இதையெல்லாம் அணிந்து கொண்டு, அதே வெயிலில் தெருக்களை சுத்தம் செய்து கொண்டே இருக்கும் துப்புரவுத் தொழிலாளியைப் பார்க்கும்போது, மனம் பதறுகிறது. தலையில் ஒரு துணியைப் போர்த்துக் கொண்டு, வெயிலில் அமர்ந்து கொண்டு நுங்கும், வெள்ளரியும் விற்கும் வயதான மூதாட்டியைப் பார்க்கும்போது, தாயே என்று கைபிடித்து, கசிய தோன்றுகிறது. மழையில் நனைந்து கொண்டு குடை விற்கும் சிறுவர்கள், சாக்கடை அடைப்பு எடுக்கும் எளிய மனிதர்கள் என எத்தனை மனிதர்களை நாம் அனைவருமே சந்தித்துக் கடந்து போகின்றோம்.

நம்மால் என்ன செய்ய முடியும் என்ற கேள்விதான் நமக்குத் தோன்றும். செய்ய முடியாதுதான். ஆனால், அவர்கள் மேல் இரக்கப்பட முடியும்; அவர்கள் செய்யும் செயலை, தொழிலை இழிவாகப் பார்க்கும் பார்வையை மாற்றிக் கொள்ள முடியும். அவர்கள் பால் அன்பு செய்ய முடியும். அப்படிப்பட்ட எளிய மனிதர்கள், விதவிதமாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லோரையும் நாம் வாழ்க்கையில் சந்திக்க நேரிடலாம். பலரது வாழ்க்கை நம் கண்ணில் படாமலேயே இருக்கலாம். இப்படியெல்லாம் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள், இவர்கள் பாடுகளெல்லாம் இப்படியெல்லாம் இருக்கின்றன என்று நாம் இலக்கியங்கள் வாயிலாகவே தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அப்படி இந்த சமூகத்தின் கடைக்கோடியிலிருக்கும் மனிதர்களில் சிலரை, அவர்களது வாழ்க்கையை நம் கண் முன்னே காட்டுகிறார் ஜே. பொன்னுராஜ் அவர்கள், தன் சிறுகதைகளின் வாயிலாக

17 கதைகள் இந்தத் தொகுப்பில் இடம் பெற்றுள்ளன. ஒவ்வொரு கதையும் ஒவ்வொரு விதமான எளிய மனிதரை அடையாளம் காட்டுகிறது.” ஜனனம்” கதையில், பிழைப்புத் தேடி, கையில் ஒரு சிறு பாலகனோடும், மனைவியுடனும் அடுத்த ஊருக்கு வந்த மனிதனுக்கு, தாய் போல ஆறுதல் தரும் பண்ணாரிக் கிழவி. அவர்களைப் போலவே ஆதரவற்றவள்தான் அவளும். தான் படுக்கும் மரத்தடிக்கு வாழ வந்த அந்தக் குடும்பத்திற்கும் சேர்த்து கரிசனத்தோடு, அவர்களுக்கும் காபி வாங்கிக் கொண்டு வந்து கொடுத்து, அந்தக் குடும்பத் தலைவனுக்கு, தனக்குத் தெரிந்த ஒரு பழைய பேப்பர் கடையில் வேலை வாங்கிக் கொடுத்து, தாய்மையுடனும், கனிவுடனும் இருப்பதைக் கதையில் காணும்போது, இப்படியும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்களே என மனசு விம்முகிறது. அந்தக் குடும்பத்தின் தலைவிக்கு, பிரசவ வலி எடுக்கும்போது, அரசு மருத்துவமனையாக இருந்தாலும், காசு கொடுத்தால்தான் பிரசவம் பார்க்க முடியும் என்று சொல்லும் ஈரமேயில்லாத மருத்துவமனை ஊழியர்கள். அப்போது, பண்ணாரிக் கிழவியே தாயுமானவளாக ஒரு பொதுக் கழிப்பறையின் வாசலிலேயே, வெட்ட வெளியில் அந்தப் பெண்ணிற்கு பண்ணாரிக் கிழவியே பிரசவம் பார்க்கிறாள். ஓர் உயிர் அங்கே ஜனனமாகிறது. ஆனால், இது போன்ற விளிம்பு நிலை மனிதர்களின் மேல் கருணையின், அன்பின் ஜனனம், சக மனிதர் எனும் எண்ணம் மற்றவருக்கு எப்போது நிகழும் என மனம் கசிகிறது.

” கடைசி பஸ்” என்ற கதையில் வரும் வெள்ளையப்பன் என்ற எளியவர், தன் உடல் சுகவீனத்திற்காக, மருத்துவரைப் பார்க்க பக்கத்து நகரத்துக்கு வந்தவர், காவல் துறையின் ஆணவத்தால், சந்தேகத்தின் பேரில் காவல் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார். கிராமத்திற்குச் செல்லும் கடைசி பேருந்து சென்று விட , சாலையோரக் கடையொன்றின் வாசலில் படுத்திருந்தவரை, ஈவு இரக்கமின்றி காவல் துறையினர் அழைத்துச் செல்கின்றனர். இவரைப் போலவே, வண்டிக்குள் அடைபட்ட இன்னொருவர், காவல் துறையினரிடம், வெள்ளையனை, அவருடைய வயது கருதி விட்டு விடக் கோரும் அந்த நேரம் மிக அழகானது. பெற்றோரைக் கை விட்ட பிள்ளைகள்; இரக்கமேயில்லாமல், எளிய மக்களையும் விட்டு வைக்காத பணமயமான மருத்துவம்; கணக்குகாகவேனும், காவல், பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் குற்றமற்ற எளிய மனிதர்களையும் சிறைப்பிடிக்கும் காவல் துறையினர், இவர்களுக்கு மத்தியில், தானும் அடைபட்டிருந்தபோதும், வெள்ளையனை விட்டு விடக் கோரும் அந்த ஈர மனது நம்மை நெகிழ வைக்கிறது.

” மெய்யப்பன் ஓட்டல் “ கதையில் வரும் மெய்யப்பனின் ஓட்டலை மூடச் சொல்லி ஓட்டல் இருக்கும் கோவில் மண்டப தர்மகர்த்தாக்கள் அவருக்கு தாக்கல் கொடுக்க, வேறு வழியில்லாமல், அவரும் காலி செய்ய, அப்போது, அவருக்கு ஊக்கம் கொடுத்து அடுத்த நகர்வுக்குத் தயார்படுத்துகிறன் இன்பா என்கிற இன்பராசு. இன்பா யாருமற்ற அனாதையாக மெய்யப்பனிடம் வந்து சேர்ந்தவன். தன்னை நம்பி வந்தவனைக் கை விட மாட்டாதவனாய் மெய்யப்பனும், தன்னை வளர்த்த மெய்யப்பனை தளர விடாமல் உற்சாகமூட்டி நம்பிக்கை அளிப்பவனாக இன்பாவும் இருப்பது, வாழ்க்கையில் அன்பையும், பரிவையும் தவிர வேறென்ன பெரிதாக இருக்க முடியும் என்று மனம் நெகிழச் செய்கிறது. மெய்யப்பன், ” பசியோட வரவங்களுக்கு அன்னம் இல்லைனு சொல்லக் கூடாதுலே” என்றும், “நம்பள நம்பி சாப்பிட வாரவங்களுக்கு தரமானதா கொடுக்க வேண்டாமா…யாரையும் எப்பவும் பணம்தான் பெரிசுன்னு ஏமாத்திடக் கூடாதுல்லே” என்றும், கருணையும் அன்பும் பொங்கும் உள்ளங்களால் மட்டுமே சொல்ல முடியும். புதிய ஓட்டலில் மெய்யப்பனின் சமையல் திறமையால் தன் வேலைக்குப் பாதிப்பு வருமோ என்றும், அவன் திறமை மேல் பொறாமையும் கொண்டு, அந்த ஓட்டல் சரக்கு மாஸ்டர் இரவோடு இரவாக முதலாளி சொன்னதாக அவனை விரட்டி விடுகிறார், இப்படிப்பட்ட ஈவிரக்கமற்ற மனிதர்களுக்கும், இன்பாவை சொந்தப் பிள்ளையைப் பிரிவது போல பாசமும், ஈரமும் நிரம்பிய மனம் கொண்ட மெய்யப்பன் போன்றவர்களுக்கும் இந்த பூவுலகில் இடம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

தலைப்புக் கதையான “ குமாரபுரம் ரயில் நிலையம் “ அன்பு நிறைந்த மனிதர்களையே காட்டுகிறது. அப்பா அடித்து விட்டார் என் கோபித்துக் கொண்டு வரும் சிறுவனை அன்பாக, பக்குவமாக விசாரித்து, தன்னோடு தங்க வைத்துக் கொள்ளும் ஸ்டேசன் மாஸ்டர். அந்தப் பையனைத் தேடி வரும் பள்ளிக்கூட வாத்தியார் என அன்பாலேயே கட்டிப் போடுகிறது கதை.

தான் பார்க்கவே, அந்தக் கிராமத்திலுள்ள அத்தனை வீட்டுப் பிள்ளைகளுக்கும் திருமணமாகி குடித்தனமாக வாழ்க்கை நிலைத்து விட்ட பிறகும், எந்த வித எதிர்பார்ப்பும், கவலையும், பொறமையும் இல்லாமல், தன் உடல் உழைப்பை மட்டும் தயங்காமல் வழங்கிக் கொண்டேயிருக்கும் அப்பண்டு போன்ற ஈர மனது மனிதர்கள் அரிதானவர்கள். விவசாய நிலத்தின் மீது தன் உயிரையே வைத்திருந்து, அதை காற்றாலைக்காரர்கள் வந்து கேட்டபோதும், தன் நிலத்தை விட்டுத் தர மனமில்லாதவராக, அவர்கள் தரும் லட்சக்கணக்கான பணத்தின் மீது ஆசையற்றவராக இருக்கும் அய்யலு நம்மை மனதை நெகிழ வைக்கிறார். ஆனால், அவர் உயிர் பிரிந்தவுடன் அவருடைய பிள்ளை, அந்த நிலத்தை விற்று பணம் எண்ணுகிறான் என கதை முடியும்போது, என்ன ஒரு முரண்பட்ட மனிதர்கள் ஒரே வீட்டில் கூட என அய்யலுவுக்காக நம் மனம் நெகிழ்கிறது.

இப்படி தொகுப்பு முழுவதும் அன்பால் நிறைந்த மனிதர்களை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டே செல்கிறார் ஜெ. பொன்னுராஜ். அன்பால் ஏமாந்த மானுடர்களையும், அதனால் ஏற்படும் தவிப்பையும் சில கதைகளில் சொல்கிறார். ஈரமும், கருணையும் நிரம்பிய மனங்களே அன்பைப் பொழியவும் செய்யும்; அன்பை இழந்து நிற்கும்போது தவிக்கவும் செய்யும். அப்படிப்பட்ட எளிய மனங்களையும், மானுடர்களையும் தன் கதைகள் எல்லாவற்றிலும் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

வாசிப்பவர்களை நெகிழச் செய்யும் கதைகளைப் படைத்திருக்கும் ஜெ. பொன்னுராஜ் அவர்கள் பாராட்டுக்குரியவர். இந்தச் சிறுகதைத் தொகுப்பினை நேர்த்தியாக வெளிக் கொண்டு வந்திருக்கும் பாரதி புத்தகாலயத்தார் வாழ்த்துதலுக்குரியவர்கள்.

நூலின் தகவல்கள்: 

 

நூலின் பெயர்: குமாரபுரம் ரயில் நிலையம்

தமிழில் : ஜெ.பொன்னுராஜ்

விலை ரூ. 180/-

வெளியீடு : பாரதி புத்தகாலயம்

 

 

நூலறிமுகம் எழுதியவர் 

எஸ். ஜெயஸ்ரீ,
கடலூர்




இப்பதிவு குறித்த தங்கள் கருத்துக்களை அவசியம் கீழே உள்ள Comment Boxல் பதிவிட வேண்டுகிறோம்.

புக் டே இணையதளத்திற்கு தங்களது புத்தக விமர்சனம்,   கட்டுரைகள்  (அறிவியல்பொருளாதாரம்இலக்கியம்), கவிதைகள்சிறுகதை என அனைத்து  படைப்புகளையும், எங்களது [email protected] மெயில் அனுப்பிட வேண்டுகிறோம்.

 



One thought on “ஜெ.பொன்னுராஜின் “குமாரபுரம் ரயில் நிலையம் சிறுகதைத் தொகுப்பு” – நூல் அறிமுகம்”
  1. ஒரு புத்தக அறிமுகம் அதனை வாசிக்கும் அனைவரையும் அந்த முழு புத்தகத்தையும் படிக்க தூண்டுவதாக இருக்க வேண்டும்.
    இந்த இலக்கணத்துக்கு 100% பொருந்தி வருகிறது இந்த நூல் அறிமுக கட்டுரை.. கட்டுரையாளருக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துக்களும் நல்ல நூலை அறிமுகம் செய்தமைக்கு நன்றிகளும்…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *