Maithili language Children Story Two friends Translated in Tamil By C. Subba Rao. சிறார் மொழிபெயர்ப்புக் கதை இரு நண்பர்கள்



ஒரு கிராமத்தில் கல்லு, மல்லு என்று இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். இருவரும் மிக ஏழைகள். கல்லு செருப்புத் தைக்கும் தொழிலாளி. ஆனால் அவனிடம் செருப்புத் தைப்பதற்கான தோல் வாங்க பணம் இல்லை. மேலும் ஊரில் எல்லோருமே ஏழைகள் தான் என்பதால் நிறைய பேர் செருப்பு வாங்க காசு இல்லாமல் வெறும் காலுடன்தான் நடந்தார்கள்.

மல்லு சலவைத் தொழிலாளி. அவனுக்கு ஏதோ கொஞ்சம் பிழைப்பு ஓடியது. கல்லு பக்கத்துக் காட்டில் இருந்து விறகு வெட்டிக் கொண்டு வந்து விற்று பிழைப்பை ஓட்டி வந்தான்.
ஒரு நாள் விறகு வெட்டப் போன போது ஒரு புலியைப் பார்த்தான். ஆனால், கல்லு மிகவும் புத்திசாலி. எனவே அவன் புலியைப் பார்த்ததும், மண்டி போட்டு, ‘வணக்கம் புலி மாமா !‘ என்றான்.
புலி யோசித்தது. பல நாட்களுக்குப் பிறகு நல்ல வாட்டசாட்டமான இளைஞன் மாட்டினான். தின்னலாம் என்றால் இவன் நம்மை வணங்கிவிட்டான். இவனைத் தின்றால் பாபமல்லவா ?

இப்படி புலி யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, கல்லு இன்னும் பணிவாக, ‘புலி மாமா, நீங்கள் காடு மேடுகளிலெல்லாம் ஓடி ஓடி வேட்டையாடுகிறீர்கள். உங்கள் பாதங்கள் கல், முள் எல்லாம் குத்தி ரணமாக இருக்கின்றன. நான் செருப்புத் தைப்பவன். உங்கள் நான்கு கால்களுக்கும் அழகாக இரண்டு ஜோடி செருப்புத் தைத்துத் தருகிறேன். இன்று சூரியன் மறைந்ததும் என் குடிசைக்குப் பக்கத்தில் உள்ள புதரில் மறைந்து நின்று காத்திருங்கள். நான் செருப்புகளைத் தருகிறேன். ஓடி ஓடி வேட்டையாட வசதியாக இருக்கும்,‘ என்றான்.

புலி சரி என்றது. கல்லு அந்த நேரத்து ஆபத்திலிருந்து தப்பித்தோம் என்று தனது குடிசைக்கு ஓடினான். சூரியன் மறைந்ததும் புலி செருப்பு வாங்கிச் செல்வதற்காக அவனது குடிசைக்குப் பக்கமிருந்த புதரில் மறைந்து காத்திருந்தது. அதே சமயம் மல்லு தனது கழுதையைத் தேடிக் கொண்டு அந்தப் பக்கமாக வந்தான்.
‘நண்பா, என் கழுதையைப் பார்த்தாயா?‘ என்று கல்லுவிடம் கேட்டான் மல்லு. லேசாக மழை தூறிக் கொண்டிருந்தது. நல்ல இருளும் வந்துவிட்டது. கல்லு, ‘புதர் பக்கம் தான் ஏதோ சலசலப்பு கேட்டது,‘ என்றான்.

மல்லு மெதுவாக புதர் பக்கம் போனான். இருட்டில் நின்ற புலியைப் பார்த்து தனது கழுதைதான் என்று நினைத்து அதன் மேல் ஏறி உட்கார்ந்தான். ‘ஊரைச் சுற்றி விட்டு புதரில் மறைந்து நிற்கிறாயே கழுதையே !‘ என்று தன் கையில் இருந்த சவுக்கால் அடி வெளுத்துவிட்டான். செருப்பு வாங்க வந்தால், யாரோ நம் மீது உட்கார்ந்து சவுக்கால் அடிக்கிறானே என்று பயந்து புலி மெல்ல ஓட ஆரம்பித்தது.
ஒரு மின்னல் வெட்டிய போது, தான் புலி மீது உட்கார்ந்திருப்பதை மல்லு பார்த்துவிட்டான். சட்டென்று கீழே தாவி, ஒரு மரப் பொந்தில் ஒளிந்து கொண்டான். புலி பயந்து கொண்டே காட்டிற்குள் ஓடியது.

பயந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்த புலியைப் பார்த்த ஒரு குள்ள நரி, ‘என்ன அண்ணே! என்ன ஆச்சு? பதட்டமா இருக்கீங்க ?‘ என்றது.
புலி, ‘ஏன் கேக்கற தம்பி… ஒரு பிசாசு எம் மேல ஏறி ஒக்காந்து, சவுக்கால அடி பின்னிருச்சு. இப்படி அடி நா வாழ்க்கைல வாங்கினதே இல்ல,‘ என்றது சோகமாக.
‘இப்ப அந்த பிசாசு எங்க?‘ என்றது நரி. ‘ஒரு மரப் பொந்துல இருக்கு,‘ என்றது புலி.

‘எங்க அண்ணன அடிச்ச பிசாச சும்மா விடக்கூடாது. அப்படி விட்டா, அது காட்டுல எல்லா மிருகங்களையும் அடிக்கும், வாங்க, அத பொந்துலேர்ந்து வெளிய இழுத்துப் போடுவோம்,‘ என்றது குள்ள நரி.

‘முட்டாள் குள்ளநரியே ! நானே பயந்து நடுங்குறேன். நீ என்ன பெரிய வீரனா? ஓவரா பந்தா பண்ணாத,‘ என்றது புலி.
ஆனால், புலி சொன்னதைக் கேட்காமல், குள்ளநரி அந்த பொந்தை நோக்கிச் சென்றது. பிசாசை பயமுறுத்த தனது நீண்ட வாலை பொந்துக்குள் விட்டது. மல்லு அதை சட்டென்று பிடித்து இழுத்தான். குள்ளநரி தனது வாலை வெளியே இழுக்க முயன்றது. இந்த இழுபறியில் நரியின் வால் அறுந்து மல்லுவின் கையோடு வந்துவிட்டது.
குள்ளநரி வலியில் ஊ..ஊ….. என்று ஊளையிட்டபடி ஓடியது. ‘பொந்தில் இருப்பது பிசாசு அல்ல. அது வால்பிடுங்கி. என்னை வாலைப் பிடுங்கிவிட்டது,‘ என்று அழுது புலம்பியது.

புலி, ‘ நான்தான் சொன்னேனே முட்டாளே !‘ என்று குள்ளநரியைத் திட்டியது. இரண்டும் சிறிது நேரம் வாக்குவாதம் செய்தன. பிறகு புலி, ‘இது சற்று சிக்கலான விஷயம்தான். ஒரு பிசாசு நம் காட்டிற்குள் வந்துவிட்டது. அது நம் காட்டு மிருகங்களை ஒவ்வொன்றாகத் தின்னப் போகிறது,‘ என்றது.
வாலையிழந்த குள்ளநரி இம்முறை மிகவும் பணிவாக, ‘புலி அண்ணே ! நீங்க பெரியவங்க. என்ன செய்யலாம்னு சொல்லுங்க,‘ என்றது. புலி குள்ளநரியிடம் காட்டின் சிங்கம், கரடி, சிறுத்தை, ஓநாய் என்று அனைத்து மிருகங்களையும் அழைத்து வரச் சொன்னது. ‘நாம் எல்லோருமாகச் சேர்ந்து அந்த மரத்தை வேரோடு சாய்ப்போம். பிசாசு வெளியே வரும் போது அதை கண்டதுண்டமாக குதறிப் போட்டுவிடுவோம்,‘ என்றது.

அப்படியே எல்லா மிருகங்களும் சேர்ந்து மரத்தை வேரோடு சாய்த்தன. மல்லு வெளியே குதித்ததும் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டன.

‘நான் இவனைத் தின்னப் போகிறேன்‘ என்று உறுமியது புலி.

‘நான் தான் காட்டின் அரசன். நான்தான் முதலில் அவனைக் கொன்று தின்பேன்,‘ என்றது சிங்கம். இது போலவே மற்ற புலிகள், கரடிகள், சிறுத்தைகள் எல்லாம் நான்தான் முதலில் கொன்று தின்பேன் என்று சண்டை போட ஆரம்பித்தன.
தான் இருக்கும் ஆபத்தான நிலையில் இருந்து தப்பிக்க மல்லு ஒரு யோசனை செய்தான். அவன் தனது கைகளைக் கூப்பி, ‘நீங்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறீர்கள். என்னைக் கொன்றால், ஆளுக்கு ஒரு வாய் கறி கூட கிடைக்காது. எனவே நான் ஒரு யோசனை சொல்கிறேன். நீங்கள் எல்லாம் கிராமத்திற்குள் சென்று வீடுகளுக்குள் புகுந்து கோதுமை மாவு, நெய், சர்க்கரை எல்லாம் அள்ளிக் கொண்டு வாருங்கள். நான் உங்களுக்கு நிறைய மால்புவா செய்து தருகிறேன். மனிதக் கறியை விட மால்புவா மிகவும் சுவையாக இருக்கும்,‘ என்றான்.

மிருகங்கள் சரி என்றன. எல்லாம் கிராமத்திற்குள் புகுந்து கோதுமை மாவு, நெய், சர்க்கரை எல்லாம் திருடிக் கொண்டு வந்தன. மல்லு சுவையான மால்புவா இனிப்பை நிறைய தயார் செய்தான். மால்புவா இனிப்புகளை சுடச்சுட தூக்கிப் போட, சிங்கம், புலி, சிறுத்தை போன்றவை டக் டக்கென்று கேட்ச் பிடித்துத் தின்றன. நரி, ஓநாய், முள்ளம் பன்றி போன்ற சின்ன மிருகங்களுக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை. இதனால் திரும்பவும் மிருகங்களுக்குள் சண்டை வந்தது.
இப்போது மல்லு, ‘ நான் ஒரு யோசனை சொல்கிறேன். பெரிய கயிறு ஒன்றைக் கொண்டு வாருங்கள். நான் உங்களை வரிசையாக நிற்க வைத்துக் கட்டிப் போடுகிறேன். பிறகு வரிசையாக மால்புவா தருகிறேன். கட்டிப் போட்டிருப்பதால் யாரும் இடையில் புகுந்து மால்புவாவை வாங்கிக் கொள்ள முடியாது. எல்லாருக்கும் சமபங்கு கிடைக்கும்,‘ என்றான்.

மிருகங்கள் அது போலவே பெரிய கயிறைக் கொண்டு வந்தன. மல்லு தம்மைக் கட்டிப் போடவும் அனுமதித்தன. எல்லாவற்றையும் கட்டிப் போட்டவுடன் மல்லு, சட்டியில் கொதித்துக் கொண்டிருந்த நெய்யை வரிசையாக ஒவ்வொரு மிருகத்தின் வாயிலும் ஊற்றினான். நெய்யின் சூட்டில் வாய் வெந்து, சூடு தாங்காமல் எல்லாம் இறந்தன.

உடனே ஊருக்குள் ஓடி நண்பன் கல்லுவிடம் செய்தியைச் சொன்னான். கல்லு தனது கத்தியைக் கொண்டு வந்து இறந்த மிருகங்களின் தோல்களை வெட்டி எடுத்தான். அவற்றை பதப்படுத்தி அழகழகான செருப்புகளைச் செய்தான். அந்த செருப்புகளை சந்தையில் நல்ல லாபத்திற்கு விற்றான். கிடைத்த லாபத்தில் பாதியை தன் நண்பன் மல்லுவிற்குத் தந்தான். இரு நண்பர்களும் சந்தோஷமாக வாழ்ந்தார்கள்.

இப்பதிவு குறித்த தங்கள் கருத்துக்களை அவசியம் கீழே உள்ள Comment Boxல் பதிவிட வேண்டுகிறோம்.

புக் டே இணையதளத்திற்கு தங்களது புத்தக விமர்சனம், கட்டுரைகள் (அறிவியல், பொருளாதாரம், இலக்கியம்), கவிதைகள், சிறுகதை என அனைத்து  படைப்புகளையும், எங்களது [email protected] மெயில் அனுப்பிட வேண்டுகிறோம். 



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *