பிரேம்சந்தின் சில கதைகளை ஏற்கனவே ஆங்கிலத்தில் படித்திருந்தாலும், மனதினில் சில தாக்கங்க்களை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும், நச்சென்று ஐந்து சிறுகதைகளை தந்துள்ள தோழர் ச.வீரமணியைப் பாராட்டாமல் இருக்க முடியாது.

முன்னுரையிலேயே எனக்குத் தெரியாத சில விஷயங்களைப் பதிவிட்டிருக்கிறார். பிரேம்சந்த் என்று அவர் பெயர் வைத்துக் கொண்டதற்கான காரணம், சரத்சந்திரடம் போய் தனது முதல் சிறு கதை தொகுப்புக்கு முன்னுரை எழுதித் தருமாறு கேட்க, அவர் அதற்கு, “வங்காளத்தில் ரவீந்தரநாத் தாகூர் எழுதக்கூடிய அளவிற்கு உங்கள் கதை உள்ளது. இதற்கு முன்னுரை எழுதும் தகுதி எனக்கு இல்லை, ”  என்று கூறியிருக்கிறார் என்றால் பிரேம்சந்த் கதைகள் எந்த அளவிற்கு அவரிடம் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும்?

தோழர் ச. வீரமணியின் வரிகளிலேயே கூற வேண்டுமானால், “பிரேம்சந்த் இந்தி இலக்கியத்தின் பிதாமகர். சுமார் 250 சிறு கதைகளையும், 10 நாவல்களையும் எழுதியிருக்கிறார். அன்றைய இந்தியாவின் சமுக நிலமைகளையும், வெள்ளை ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராகவும், மன்னர் சமஸ்தானங்க்களுக்கு எதிராகவும், கிளர்ந்தெழுந்த மக்கள் இயக்கங்க்களையும், நாட்டில் நிலவி வந்த சமூகக் கொடுமைகளையும் மிகவும் நுணுக்கமாகத் தன் படைப்புகளில் அவர் வெளிக்கொண்டு வந்திருக்கிறார். பிரேம்சந்தின் சிறு கதைகள் சில தமிழில் வெளிவந்திருக்கின்றன. ஆயினும் அவரை முழுமையாக புரிந்து கொள்ள அவை போதுமானதல்ல. குறிப்பாக சமூக நீதிக்காக அவர் குரல் கொடுத்திருக்கிறார் என்பது இத்தொகுப்பில் உள்ள கதைகள் மூலம் அறியலாம்.”

இத்தொகுப்பில் உள்ள கதைகளை படிக்கும் போது, 1901களில் இப்படி சிந்திந்திருக்க முடியுமா எனும் வியப்பு ஒரு பக்கம், இதை இந்த அளவிற்கு நேர்த்தியாக தமிழில், பிரேம்சந்த் உணர்வோடே வந்திருக்கிறதே எனும் வியப்பு மறு பக்கம் எழுகிறது.

8 अक्टूबर : उपन्यास सम्राट मुंशी ...

ஒவ்வொரு கதையின் கடைசி பத்திகள் இக்கால பஞ்ச் டயலாக் என்று சொல்லுகிறார்களே, அதெல்லாம் தூசுக்கு சமம் எனும் கருத்து எழுவதை தடுக்கவே முடியாது.

முதல் கதையான ‘கடவுள் இல்லம்’ கடைசி வரி “தன் குழந்தையின் மீது அளப்பரிய வைத்திருந்த ஒரு தாயின் கதை இவ்வாறு முடுவுற்றுவிட்டது.”

இரண்டாவது கதையான ‘மோட்சம்’ கடைசி வரி “ஐயரின் கட்டளைகளை, காலை முதல் மாலை வரை மிகவும் உண்மையுடனும், பயபக்தியுடனும் நிறைவேற்றிய ஒரு சக்கிலியனின் சடலத்திற்கு இவ்வாறு மோட்சம் கிடைத்தது.”

மூன்றாம் கதையான ‘பண்பாளன் என்பவன் யார்?’ கடைசி வரி “இரு கதைகளையும் நான் கேள்வி பட்டேன். பண்பாளன் என்றால் யார் என்பது இப்போது எனக்கு நன்றாகவே புரிந்தது. வஞ்ககத்தின் மறு பெயரே பண்புடைமை என்பதை இப்போது நான் சரியாகவே புரிந்து கொண்டேன். ஒருவன் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் அயோக்கியத்தனங்கள் செய்யலாம். ஆனால் அவற்றை நன்கு மறைக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அப்படி இருந்து விட்டானானால் அவன்தான் சிறந்த பண்பாளன், ஜென்டில்மேன்.”

31 जुलाई : मुंशी प्रेमचंद की जयंती पर ...

நான்காவது கதையான ‘குழந்தை’யின் கடைசி வரி: “நான் அன்பே உருவானவனா? என்னுடைய மத்தியதர வர்க்க ஒழுக்கநெறிகள் கங்குவின் நேர்மைக்கு முன்பு எதிர்த்து நிற்க முடியாமல் வெட்கித் தலை குனிந்தன…”

ஐந்தாவது கதையான ‘நம்பிக்கை தகர்வு’ கதையில் நடுவில் வரும் ஒரு வரி, “பணப்பசி இருக்கே அது திருப்தியே படாது. பணம் வர வர பசியும் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கும். சரி வா. நாம் ஒரு பேரத்திற்கு வருவோம். அரசாங்க அதிகாரிகளின் உதவியோடு செட்டில்மென்ட் செய்து கொள்வதைப் போல சலிப்படைய வைக்கும் விஷயம் வேறெதுவும் கிடையாது.”

இன்னும் எழுத நிரம்ப தோன்றினாலும், நீங்கள் படித்தால்தான் ருசியை அனுபவிக்கமுடியும். படியுங்கள். நிச்சயமாக வியப்புறுவீர்கள்

“மோட்சம்” – பிரேம்சந்த் கதைகள்

வெளியீடு: பாரதி புத்தகாலயம். விலை ரூ 40/-

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *