“முதல் வரிசை” சிறுகதை
விஸ்வநாதனுக்கு எப்போதுமே “முன் வரிசை” என்றால் ஒரு தனிப்பிரியம். அது அவனது தன்னம்பிக்கையின் அடையாளம் என்று அவன் நம்பினான். பள்ளியில் முதல் பெஞ்ச் தொடங்கி, இன்று அலுவலகத்தின் உயர் மட்டக் கூட்டங்கள் வரை விஸ்வநாதன் எப்போதும் முதல் வரிசையில்தான் இருப்பான்.
அவன் அருகில் எப்போதும் ஒரு காலி இருக்கை இருக்கும். அது அவனது நிழல் போன்ற நண்பன் ராமமூர்த்திக்கானது. —
வாழ்வின் மேடைகள்: அவர்கள் இருவரையும் பிரிக்கவே முடியாது.
கல்லூரி நாட்களில்: ராஜா சார் கச்சேரி என்றால், அதிகாலை முதலே காத்திருந்து முதல் வரிசை டிக்கெட்டை வாங்கிவிடுவார்கள். அந்த ஸ்பீக்கர் அதிரும் இசையை அருகில் இருந்து ரசிப்பதில் அவர்களுக்கு ஒரு தனி உத்வேகம்.
குடும்ப விழாக்களில்: விஸ்வநாதன் மகளின் நடன அரங்கேற்றம் என்றாலும் சரி, ராமமூர்த்தியின் மனைவி நடத்தும் ஆய்வுக்கருத்தரங்கு என்றாலும் சரி… இருவரும் முதல் வரிசையில் அமர்ந்து கைகளைத் தட்டி உற்சாகப்படுத்துவார்கள்.
ஆன்மீகம் மற்றும் சமூகம்: சுகிசிவத்தின் பேச்சாடல் என்றால் மேடைக்குக் கீழே முதல் ஆளாக இவர்கள் இருப்பார்கள். குடியிருப்போர் சங்கக் கூட்டங்களில் விஸ்வநாதனின் குரல் முதல் வரிசையில் இருந்துதான் ஓங்கி ஒலிக்கும்.
“என்ன விஸ்வா, எப்பவும் முன்னாடி வந்து உட்கார்ந்துடுறீங்க?” என்று யாராவது கேட்டால், ராமமூர்த்தியைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே சொல்வான், “பின்னாடி உட்கார்ந்தா உலகம் நமக்கு முன்னாடி ஓடிடும் சார், முன்னாடி உட்கார்ந்தாதான் நாம உலகத்தோட ஓட முடியும்!”
அந்த ஒரு நாள்: காலம் எல்லாவற்றையும் மாற்றும் வல்லமை கொண்டது. திடீரென ஒரு நாள், ராமமூர்த்தியிடமிருந்து அழைப்பு இல்லை. அதற்குப் பதில் வந்த செய்தி விஸ்வநாதனை நிலைகுலையச் செய்தது. அவனது பிரிக்க முடியாத நண்பன் ராமமூர்த்தி, மாரடைப்பால் நிரந்தரமாக விடைபெற்றுக்கொண்டான்.
விஸ்வநாதன் பதறி அடித்துக் கொண்டு நண்பனின் வீட்டிற்கு ஓடினான். அங்கே கூட்டம் அலைமோதியது.
வாசல் வரை மக்கள் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். எப்போதும் எந்த இடத்திற்குச் சென்றாலும் கூட்டத்தைப் பிளந்துகொண்டு முதல் வரிசைக்குச் செல்லும் விஸ்வநாதன், இன்று அடியெடுத்து வைக்க முடியாமல் தடுமாறினான்.
கடைசி இருக்கை: வீட்டின் உட்புறம் ராமமூர்த்தி அமைதியாகக் கிடத்தப்பட்டிருந்தான். அவனைச் சுற்றி உறவினர்கள், நண்பர்கள் என ஒரு பெரும் கூட்டம். விஸ்வநாதன் மெல்ல உள்ளே நுழைய முயன்றான்.
ஆனால், அன்று அவன் கால்கள் முன்னால் நகர மறுத்தன. எப்போதும் நண்பனுடன் தோளோடு தோள் சேர்ந்து முதல் வரிசையில் அமரும் விஸ்வநாதன், அன்று முதல்முறையாகக் கூட்டத்தின் கடைசியில் நின்றான்.
முன் வரிசையில் இருப்பவர்கள் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். இடையில் இருப்பவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். விஸ்வநாதன் மட்டும் வாசலுக்கு அருகில் இருந்த ஒரு பிளாஸ்டிக் நாற்காலியில், அதாவது அந்த நிகழ்வின் கடைசி வரிசையில் அமர்ந்தான்.
அவனுக்குத் தெரியும், இன்று அவன் முன்னால் சென்றால், ராமமூர்த்தி எழுந்து வந்து அந்தப் பழைய “முதல் வரிசை” இடத்தை அவனுக்குத் தரப்போவதில்லை.
வாழ்நாள் முழுவதும் வெற்றியையும், கொண்டாட்டத்தையும் முதல் வரிசையில் நின்று பகிர்ந்துகொண்ட நண்பன், இன்று விஸ்வநாதனைத் தனியே விட்டுவிட்டு, மரணம் எனும் மேடையில் முதல் ஆளாக அமர்ந்திருந்தான்.
விஸ்வநாதனின் கண்களில் இருந்து வழிந்த கண்ணீர், அந்த கடைசி வரிசை இருக்கையில் விழுந்து தெறித்தது.
எழுதியவர் :
✍🏻 – அ.சீனிவாசன்
******************************************************************************
Click to Join Telegram Group Link : https://t.me/+lyAFK8ZE0iczZjE1
Click to Join Facebook: https://www.facebook.com/Book Day – Bharathi Puthakalayam
இப்பதிவு குறித்த தங்கள் கருத்துக்களை அவசியம் கீழே உள்ள Comment Boxல் பதிவிட வேண்டுகிறோம்.
புக் டே இணையதளத்திற்கு தங்களது நூல் அறிமுகம், கட்டுரைகள் (அறிவியல், பொருளாதாரம், இலக்கியம்), கவிதைகள், சிறுகதை என அனைத்து படைப்புகளையும், எங்களது bookday24@gmail.com மெயில் அனுப்பிட வேண்டுகிறோம்.
