முத்தழகு கவியரசனின் “பட்டுச்சேலை” தமிழ் நாவல் – நூல் அறிமுகம்

“பட்டுச்சேலை” – ஒரு பண்பாட்டுக் குறியீட்டு நாவல்: கட்டமைப்பு – கருத்தியல் ஆய்வு

முத்தழகு கவியரசனின் “பட்டுச்சேலை” தமிழ் நாவல் மரபில் ஒரு முக்கியமான குறுக்கீடு. இது காதல் தோல்விக் கதையாடலின் வழக்கமான சட்டகத்தை உடைத்து, ஆண்மையின் பலவீனம், நிறைவேறாத ஏக்கம், தெய்வம்-பேய்-மனிதன் எனும் மூன்று நிலைகளுக்கிடையிலான ஊசலாட்டம் ஆகியவற்றை மாய யதார்த்தக் கலப்பில் பதிவு செய்கிறது.  நாவல் பாரம்பரிய முன்-இடை-முடிவு என்கிற அரிஸ்டாட்டிலிய அமைப்பை நிராகரிக்கிறது. “நீண்ட தூரம் நடப்பதென்னவோ” (பக்.7) என்கிற வாக்கியம் கதையின் தொடக்கமாக இல்லாமல், ஒரு நடுப்புள்ளியாக இயங்குகிறது. இங்கிருந்து கதை முன்னும் பின்னும் நகர்கிறது. இது ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸின் _Ulysses_ பாணி ‘பிரக்ஞை ஓட்டம்’என்றாலும், முத்தழகு அதைத் தமிழ் கிராமத்து ‘பொலம்பல்’  மரபில் இருந்து உருவாக்குகிறார். ஆகவே இது இறக்குமதி இல்லை; உள்ளூர் வடிவத்தின் நவீனமயமாக்கம். கதைசொல்லிக்குப் பெயரில்லை. பெயரின்மை என்பது ரோலன் பார்த்தின் (பிரெஞ்சு இலக்கிய கோட்பாட்டாளர்). “ஆசிரியரின் மரணம்” கோட்பாட்டை ஒத்தது. ‘அவன்’ என்கிற பிரதிப்பெயர் வழியாக, இக்கதை எந்த ஒரு தனிமனிதனின் கதையும் அல்ல; ஆண்மை என்கிற சமூகக் கட்டுமானத்தின் விரவியிருக்கும் அழுகையாக, ரணமாக, வலியாக  நாவல் விரிகிறது.

ஆய்வுக் கருதுகோள் [Research Hypothesis]

மையக் கருதுகோள்: “பட்டுச்சேலை” நாவல் தமிழ்ச் சமூகத்தில் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஆண் துக்கத்தையும், நிறைவேறாத மங்கலத்தின் குறியீட்டியலையும் மாய யதார்த்தக் கலப்பில் பதிவு செய்யும் ஒரு பின்-நவீனத்துவப் பிரதி. இது வட்டார மொழியையும் படிமங்களையும் கொண்டு, பெருங்கதையாடல்களை உடைக்கும் ஒரு மாற்றுப் புனைவாகும்.

துணைக் கருதுகோள்கள்:

நாவலின் கால-வெளி கட்டுடைப்பு என்பது கதைசொல்லியின் மனச்சிதைவின் கலைவடிவம்.
‘பட்டுச்சேலை’ எனும் பொருள், ரோலன் பார்த்தின் குறியீட்டியலில் ‘மித்’ ஆகச் செயல்பட்டு பல அர்த்தத் தளங்களை உருவாக்குகிறது.
நாவல் Hegemonic Masculinity-க்கு எதிராக ‘வலிநிறைந்த ஆண்மகனை’ முன்னிறுத்தி பாலின அரசியலில் புதிய விவாதத்தைத் தொடங்குகிறது.

ஆய்வு அணுகுமுறை 

இந்த ஆய்வு *பண்பாட்டு ஆய்வு + குறியீட்டியல் + உளப்பகுப்பாய்வு* எனும் முப்பரிமாண அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுகிறது. ஒவ்வொரு அத்தியாயமும்  கதைப்போக்கு, குறியீட்டுத் தளம், உளவியல் பரிமாணம், மொழியியல் சிறப்பு என நான்கு கூறுகளில் ஆராயப்படும். [Methodology]

அத்தியாயவாரி ஆழமான நிறை ஆய்வு

இன்மையின் அழகியல். முன்னுரை இல்லை. இதுவே நாவலின் முதல் அரசியல் பிரகடனம். ஆசிரியர் வாசகனுக்கும் படைப்புக்கும் இடையில் யாரையும் அனுமதிக்கவில்லை. ‘வாசகன்தான் முதல் நீதிபதி’ என்கிற நேரடித் தொடர்பை இது சாத்தியமாக்குகிறது. பின்-நவீனத்துவப் பிரதிகளின் பண்பான ‘அதிகார மறுப்பு’ இங்கே தொடங்குகிறது. ஒரு சிபாரிசு இல்லாமல் களமிறங்கும் துணிச்சல். இதுவே நாவலின் நேர்மைக்குச் சான்று.

அத்தியாயம் 1: நடையில் தொடங்கும் பிரபஞ்சம் [பக்கம் 7]

இருத்தலியல் துக்கம், தற்கொலை எண்ணம், நினைவுத் தப்பித்தல். “நீண்ட தூரம் நடப்பதென்னவோ பல விதமான எண்ணங்களை ஒரு விதமாக தள்ளி வைக்க உதவலாம்” – இந்த ஒரு வரியில் மொத்த நாவலின் இயக்கம் அடங்கியிருக்கிறது. கதைசொல்லி நடக்கிறான். ஆனால் அவன் புறவெளியில் நடக்கவில்லை; தன் அகவெளியின் இடிபாடுகளுக்குள் நடக்கிறான் என்பதைக் குறிக்கிறது.

குறியீட்டுத் தளம்: ‘கறுப்புக் கயிறு’ = சமூகக் கட்டு/தாலி/பந்தம். அதை அறுப்பது = விடுதலைக்கான முதல் முயற்சி. ‘கால்போன பாதை’ = விதி/கடந்தகாலம்.

உளவியல் பரிமாணம்: Dissociative Fugue-க்கு மிக நெருக்கமான சித்தரிப்பு. துக்கத்தில் இருந்து உடல் தப்பிக்கிறது, மனம் மாட்டிக்கொள்கிறது.

மொழியியல் சிறப்பு: “அவ்வளவு வலி. அவ்வளவு ரணங்கள்” – குறுந்தொடர்கள். கவித்துவமான துள்ளல். வலியை விவரிக்காமல், வார்த்தைகளின் இடைவெளியில் உணர்த்தும் உத்தி. தமிழில் Existential Fiction-க்கு இது ஒரு முக்கியமான தொடக்கம். வட்டார மொழியில் இருத்தலியல் பேச முடியும் என்று நிரூபித்த அத்தியாயம்.

அத்தியாயம் 2: அம்மனின் தரிசனம் [பக்கம் 10, 13]*

நிஜம் vs மாயை, தெய்வம் vs மனிதன். கதைப்போக்கு: காட்டுப்பாதையில் அம்மன் கோவில், ட்ரங்குப் பெட்டி, “அன்பிற்கு இலக்கணமானாலும், குற்றத்திற்குப் பயங்கரமானவள்” என்கிற விவரணை கதையை மாய யதார்த்தத் தளத்திற்கு நகர்த்துகிறது. பக்கம் 13-ல் “எனக்கு நகநெட்டுலாம் வேண்டாம். பட்டுச்சேலைனா உசுரு” என்கிற வரி நாவலின் இதயத்துடிப்பு.

குறியீட்டுத் தளம்: அம்மன் = தாய் + காதலி + தெய்வம். ஆண் மனம் பெண்ணிடம் எதிர்பார்க்கும் மூன்று பரிமாணங்களும் ஒரே உருவில். ‘பட்டுச்சேலை’ கேட்பது = அங்கீகாரம் கேட்பது. “என்னை மனுஷியா மதி” என்கிற கோரிக்கை.

உளவியல் பரிமாணம்: Jung-இன் ‘Anima’ கோட்பாடு. ஆணுக்குள் இருக்கும் பெண்மை. துக்கத்தின் உச்சத்தில் அவனது ‘அனிமா’ வெளிப்பட்டு அவனோடு உரையாடுகிறது. “மடியில் தலை வையுங்க” என்பது Regression – கருவறைக்குத் திரும்பும் ஏக்கம்.

மொழியியல் சிறப்பு: “நடு உச்சந்தலையில் விறகுக் கட்டையால் ஓங்கியடிச்சு சூரியனை நோக்கி மல்லாக்கப் போட்டா” – தமிழ் நவீன இலக்கியத்தில் இதுவரை வராத உவமை. வலி + ஒளி + திகைப்பு மூன்றையும் ஒரே படிமத்தில் காட்டும் மேதைமை. கிராமிய தெய்வ மரபையும், நவீன உளவியலையும் இணைத்த சாதனை அத்தியாயம். கேப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸின் மாய யதார்த்தம், கி.ராஜநாராயணனின் கரிசல் மண் வாசனையோடு கலந்திருக்கிறது.

அத்தியாயம் 7: கனகாவின் வருகை [பக்கம் 60]

சிக்கல்: கடந்தகால உறவுகள், சமூகத்தின் கேள்வி. கதைப்போக்கு: கதைசொல்லி தனிமையில் இருக்கும்போது கனகா வருகிறாள். “எதுக்கிங்க வந்த. ஓவீட்ல கெடக்க மாட்டியோ?” என்கிற வரி அவனது எரிச்சலையும், தனிமை விருப்பத்தையும் காட்டுகிறது.

குறியீட்டுத் தளம்: கனகா = கடந்த காலம், ஊர், சமூகம். அவள் “உன்னைய பாத்துட்டு போலான்னுதான் வந்தன்” என்பது, சமூகம் ஒரு தனிமனிதனை விடாமல் துரத்தும் இயல்பின் குறியீடு.

உளவியல் பரிமாணம்: துக்கத்தில் இருப்பவன் தனிமையை விரும்புகிறான். எந்த ஆறுதலும் அவனுக்கு ஊடுருவலாகத் தெரிகிறது. இது Depression-இன் குணம்.

மொழியியல் சிறப்பு: முழுக்க முழுக்க வட்டார வழக்கு. “கெடக்க மாட்டியோ”, “ஒனக்கென்ன” – இந்த உரையாடல் செயற்கையாக இல்லை. ரத்தமும் சதையுமாக இருக்கிறது. ஒரு துக்ககரமான சூழலிலும் நகைச்சுவையையும் இயல்பையும் கொண்டுவரும் திறன். கனமான நாவலுக்குள் வாசகனுக்கு மூச்சுவிடும் இடைவெளி.

மடியும் மௌனமும் [பக்கம் 176]*

ஆறுதலுக்கும் காமத்திற்கும் இடையிலான மெல்லிய கோடு.  “கொஞ்சநேரம் என் மடியில படுங்க. கவலை காத்துல கரைஞ்சி போயிரும்” – இங்கு கதை உச்சத்தை அடைகிறது. அவன் பேச முடியாமல் தொண்டையில் கைவைக்கிறான். அவள் தடவியதும் “கழுத்துச் சூடு வெகுவாகக் குளிரத் தொடங்கியது”..குறியீட்டுத் தளம்: மடி = கருவறை, பாதுகாப்பு, தாய்மை. கழுத்துச் சூடு = துக்கம், கோபம், அழுகை. அதைத் தடவிக் குளிர வைப்பது = Catharsis. ‘பட்டுச்சேல எடுத்துக்கொடுங்க’ என்கிற கோரிக்கை மீண்டும் வருகிறது. இது ஒரு சடங்கு. ஆண் தன் துக்கத்திலிருந்து மீள, பெண்ணுக்குச் செய்ய வேண்டிய காணிக்கை.

உளவியல் பரிமாணம்:  இது Erotic Transference. துக்கம், காமம், ஆறுதல் மூன்றும் கலந்த நிலை. ஆனால் ஆசிரியர் அதை வக்கிரமாக்கவில்லை. புனிதமாக்குகிறார். “மௌனமே கண்களோடு பாடிக்கொண்டது” – உடல்களைத் தாண்டிய ஆன்மீக் கலவி.

மொழியியல் சிறப்பு: வசனங்கள் மிகக் குறைவு. செயல்கள், மௌனம், ஸ்பரிசம் மூலம் கதை சொல்லப்படுகிறது. “கைகள் உறவாடி” – இந்த ஒரு சொல்லில் காமத்தையும் கருணையையும் அடக்கியிருக்கிறார். தமிழ் நாவல் மரபில் உடலையும் உள்ளத்தையும் இவ்வளவு கண்ணியமாக, அதே சமயம் உக்கிரமாக எழுதிய அத்தியாயங்கள் குறைவு. இது ஒரு கிளாசிக்.

கலையரசி – மீட்சியின் தத்துவம் [பக்கம் 188]*

கடந்தகாலத்தில் இருந்து விடுபடுதல். கதைப்போக்கு: கலையரசியின் அறிமுகம். “வைஷ்ணவியின் மறுசாயல்”, “கொஞ்சம் தடிமன். அதுதான் அவளுக்கான அழகு”. இவள் கடந்த காலக் காதலியின் நிழல். ஆனால் அவளைப் போல இல்லை. தனித்துவமானவள். குறியீட்டுத் தளம்: கலையரசி = நிகழ்காலம், யதார்த்தம். வைஷ்ணவி = கடந்தகாலம், கனவு. கதைசொல்லி கனவிலிருந்து யதார்த்தத்திற்கு நகரும் புள்ளி இது. உளவியல் பரிமாணம்:  இவள் சொல்லும் தத்துவம்தான் நாவலின் முடிவுரை. “அந்தந்த நேரத்தில் சிந்திச்சு முடிவெடுத்து நகர்ந்து போய்க்கொண்டே இருத்தல் நல்லது. என்றைக்காவது ஒருநாள் தனியாக உட்கார்ந்து தலையில் அடிச்சுக்கிட்டு யோசித்து எதுவும் நடக்கப் போறதில்லை” – இது Gestalt Therapy-யின் சாரம். ‘Here and Now’-ல் வாழ்தல். மொழியியல் சிறப்பு: “வாட்டமாக இருப்பதும் வசீகரம்தான்” – பெண்ணுடல் குறித்த ஒற்றைப்படை அழகியலை உடைக்கும் வாக்கியம். நிறை: நாவல் முழுக்க இருந்த துக்கத்திற்கு, தத்துவார்த்தமான விடுதலை கொடுக்கும் அத்தியாயம். ஒரு சாதாரண விற்பனைப் பெண்ணின் வாயில் வேதாந்தத்தை வைத்தது ஆசிரியரின் ஜனநாயகப் பண்பு.

இறுதி அத்தியாயம்: 

வாழ்வா சாவா? காதல் தோற்றாலும், தெய்வம் கைவிட்டாலும், பசி இருக்கிறது. ஆகவே வாழ வேண்டும். இது Albert Camus-வின் ‘Sisyphus Myth’. வாழ்க்கை அபத்தமானது. ஆனாலும் வாழ்வதே வீரம். உளவியல் பரிமாணம்: தற்கொலை எண்ணத்தில் தொடங்கிய நாவல், வாழ்வின் எளிய தேவையில் முடிகிறது. இதுதான் மீட்சி. மொழியியல் சிறப்பு: ஒரு எளிய வாக்கியம். ஆனால் அது ஒரு பெருங்காப்பியத்தின் முடிவுரை போல கனக்கிறது. ‘கதார்சிஸ்’. (இது ஒரு கிரேக்கச்சொல். மனசுல தேங்கிக்கிடக்கும் அழுக்கை, வலியை அகற்றுவது) வாசகனை அழ வைத்து, முடிவில் ஒரு நம்பிக்கையை விதைத்து அனுப்பும் கலை. இதுதான் இலக்கியத்தின் வேலை. கவியரசன் அதைச் செய்திருக்கிறார்.

ஒட்டுமொத்த நிறைகளின் தொகுப்பு

கருத்துருவாக்கம்: ‘கண்ணீரில் ஆண்மகன்’என்கிற புதிய படிமத்தைத் தமிழுக்குத் தந்தது.
குறியீட்டியல்: ‘பட்டுச்சேலை’என்கிற ஒற்றைப் பொருளை வைத்து ஜாதி, வர்க்கம், பாலினம், துக்கம் என பல தளங்களில் உரையாடியது.
மொழி: வட்டார வழக்கை இலக்கியத் தரத்திற்கு உயர்த்தியது. உவமைகளின் புதுமை.
கட்டமைப்பு: நேர்கோட்டை உடைத்து, மனதின் இயக்கத்திற்கு ஏற்ப கதை சொன்னது.
தத்துவம்: வேதாந்தத்தை பாமரன் மொழியில் சொன்னது.
துணிச்சல்: முன்னுரை இல்லாமல், சிபாரிசு இல்லாமல் களமிறங்கியது.

உளவியல் நோக்கு:  க்யூப்லர்-ராஸின் துக்கக் கோட்பாட்டை இந்நாவல் மீறுகிறது. இங்கு ‘ஏற்றுக்கொள்ளல்’ இல்லை. மாறாக, *மறுப்பு-கோபம்-பேரம்-துக்கம்-மாயை* என்கிற சுழற்சி இருக்கிறது.

பண்பாட்டு குறியீட்டியல்: பட்டுச்சேலையின் அரசியல்

பட்டுச்சேலை = தாலிக்குப் போகாத மங்கலம். தமிழ்ப் பண்பாட்டில் பட்டுச்சேலை திருமணத்தின் குறியீடு. இங்கு அது வாங்கப்பட்டு, கொடுக்கப்படாமல் இருக்கிறது. ஆகவே இது ‘எதிர்-மங்கலம்’. ஒரு சடங்கு நடக்காமல் போனதன் குறியீடு. ரோலன் பார்த்தின் குறியீட்டியலில் இது ‘Myth’. மேல்மட்ட அர்த்தம்: துணி. ஆழ்மட்ட அர்த்தம்: தோல்வியடைந்த ஆண்மையாக நாவலில் பிரதிபலிக்கிறது.

முடிவுரை

“பட்டுச்சேலை” 21-ஆம் நூற்றாண்டு தமிழ் நாவல் பரப்பில் ஒரு மைல்கல். இது வெறும் கதை அல்ல; ஒரு குறுக்குவெட்டுத் தோற்றம். தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஆண்மை குறித்த பிம்பங்களை, காதல் குறித்த கற்பிதங்களை, தெய்வம் குறித்த நம்பிக்கைகளை ஒருசேரக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது. தமிழ் இலக்கியத்தில் ‘ஆண் துக்கம்’ பேசப்படாத பொருள். அதை, பாசாங்கில்லாமல், மிகையில்லாமல், மண் மணக்கப் பதிவு செய்ததற்காகவே இந்நாவல் கொண்டாடப்பட வேண்டும். இது காதல் நாவல் அல்ல. இது இழப்பின் நாவல். இழந்த பிறகும் வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும் ஒரு மனிதனின் நாவல். பல்கலைக்கழகங்களில் பாடமாக வைக்கப்பட உகந்தது. ‘பின்-நவீனத்துவமும் வட்டாரமும்’,  ‘பொருட்களின் அரசியல்’, ‘தமிழில் ஆண்மை குறித்த மாற்றுப் பிரதிகள்’, ‘மாய யதார்த்தமும் கிராமியமும்’,  ‘பொருட்களின் குறியீட்டியல்’என்கிற தலைப்புகளில் எதிர்கால ஆய்வுகளுக்கு இது வித்திடும். இந்நாவல் இவ்வளவு கனமாக, கலைத்துவமாக, நேர்மையாக இருப்பது அபூர்வம். முத்தழகு கவியரசன் தமிழ் இலக்கியத்திற்கு வாய்த்த பெரும் கொடை. தமிழ் நவீன நாவல் பரப்பில் கவனிக்கப்பட வேண்டிய குரல்.