அ.சீனிவாசன் எழுதிய “நமக்கு நாமே” சிறுகதை

மழை பெய்து ஓய்ந்த அந்தச் சாலைகளில், தெருவிளக்குகளின் பிம்பங்கள் ஈரமான தார்ச் சாலையில் நெளிந்து கொண்டிருந்தன. அருண் தனியாக நடந்து கொண்டிருந்தான். அவன் அருகே ஒரு நிழல் கூட இல்லை. ஆனால், அவன் மூளை மட்டும் எதையோ, யாரையோ இடைவிடாமல் தேடிக்கொண்டே இருந்தது.
​அருணின் தேடல் இன்று நேற்றல்ல, பள்ளிப் பருவத்திலேயே தொடங்கிவிட்டது.

வகுப்புத் தோழர்களிடம் ஒரு சின்ன அன்பைத் தேடினான். கல்லூரியில் ‘நம்மை யாராவது சரியாகப் புரிந்து கொள்ள மாட்டார்களா?’ என்று ஏங்கினான். வேலைக்குச் சேர்ந்த பிறகு, மற்றவர்களின் பாராட்டுக்காகவே வாழ்ந்தான்.

இடையில் காதல் வந்தது. உலகமே அவள்தான் என்று உருகினான். ஆனால், ஒரு கட்டத்தில் மணலில் எழுதிய எழுத்தைப் போல அந்தக் காதலும் கையில் இருந்து நழுவிப் போனது.

​யாராவது ஒருவராவது தன்னை முழுமையாக நேசிக்க மாட்டார்களா? உடைந்திருக்கும் தன் மனதைத் தூக்கிச் செல்ல மாட்டார்களா? இந்தக் கேள்விகளோடு மனிதர்களிடமிருந்து மனிதர்களுக்குத் தாவினான். ஊர் மாறினான், முகம் மாறினான். ஆனால், அந்தப் பழைய வெறுமை மட்டும் மாறவே இல்லை.

​அன்று இரவு, மிகுந்த சோர்வுடன் வீட்டிற்கு வந்தான். மின்சாரம் இல்லை. அறை இருளில் மூழ்கியிருந்தது. மொபைல் டார்ச் வெளிச்சத்தில் கண்ணாடியின் முன் நின்றான்.

கண்ணாடியில் தெரிந்த அந்த முகம் அவனுக்கு அந்நியமாகத் தெரிந்தது. கண்களுக்குக் கீழே கருவளையம், உதட்டோரத்தில் சொல்லப்படாத வலி, நெற்றியில் ஏமாற்றங்களின் மடிப்புகள்.

சட்டென்று அவனுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது: “இவ்வளவு நாட்கள் நான் யாரைத் தேடி அலைந்தேன்?”

​அமைதியாக நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவன் வாழ்க்கையில் பலர் வந்தார்கள், போனார்கள். சிலர் காயப்படுத்தினார்கள், சிலர் கைவிட்டார்கள். ஆனால், அவன் அழுதபோதும், தோற்றுப் போய் முடங்கியபோதும், மீண்டும் எழ முயன்றபோதும் — அவனை விட்டு விலகாமல் அவனுடனேயே இருந்தது யார்?

​அவனேதான்.

​வெளியே தேடிய அன்பு, அங்கீகாரம் என எல்லாமே இத்தனை காலமாக அவனுக்குள்ளேயே தான் இருந்திருக்கிறது.

மற்றவர்களின் அன்புக்காகத் தன்னைத் தானே புறக்கணித்துவிட்டு ஏங்கியதை நினைத்து அவனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

​அடுத்த நாளிலிருந்து அருண் மாறினான். பிறருக்காகக் காத்திருப்பதை நிறுத்தினான். அவனுக்குப் பிடித்த தேநீரை அவனே தயாரித்தான். பிடித்த புத்தகங்களை மீண்டும் வாசித்தான். மழையை நின்று ரசித்தான்.

தவறுகளுக்காகத் தன்னைத் தானே வெறுப்பதை நிறுத்திவிட்டு, தன்னுடன் பேசக் கற்றுக்கொண்டான்.

முன்பெல்லாம் தனிமை அவனைப் பயமுறுத்தியது. இப்போது அதே தனிமை அவனுக்கு அமைதியாக இருந்தது.

​அன்று தனது குறிப்பேட்டில் சில வரிகளை எழுதினான்:

“பிரியமானவரைத் தேடி நிழலாய் அலைந்து, நம்மை நேசிக்கும் நம்மையே மறந்து தொலைக்கிறோம். நம்மை விடவா வேறொருவர் நம்மீது நேர்மையான பிரியத்தைப் பொழிய முடியும்? எனக்கு நான் பத்திரம். என் உள்ளத்தில் நானே நிரந்தரம்.”

​அந்த வரிகளை வாசித்தபோது, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவனுக்குள் ஒரு ஆழமான அமைதி பிறந்தது.

​அவனுடைய கட்டை விரலை அவனுக்காகவும் உயர்த்திக் காட்ட முடியும், அவனுக்கும் லைக் கொடுக்க முடியும் என்று உணர்ந்த அந்த இரவில், அவன் முதன்முதலாகத் தனியாக இல்லாமல் இருந்தான்.