அ.சீனிவாசன் எழுதிய “நிழலும் நீரும்” ஒரு கவிதையின் கதை

நிழலும் நீரும் – ஒரு கவிதையின் கதை

அவன் பெயர் அரவிந்தன். நகரத்தின் ஓரத்தில், ஒரு பழைய தெருவில், மரங்கள் நிறைந்த சிறிய வீட்டில் தனியாக வாழ்ந்தவன். வெளியில் பெரிய கதவுகள்—பெரும்பாலும் மூடியே இருப்பவைதான். அவன் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். திறந்தால் உள்ளே நுழைவது காற்றும் ஒளியும் மட்டுமே; மனிதர்கள் அரிதாக.

ஒரு மாலைநேரம், மழை சாரல் விழுந்து கொண்டிருந்தது. அவன் தெருவில் நடந்து சென்றபோது, அவளை முதல்முறையாகப் பார்த்தான். பெயர் சாரதா. அவள் கைகளில் ஒரு பழைய குடை, கண்களில் ஒரு தொலைதூரப் பார்வை. அவள் புன்னகைத்ததும், அவன் இதயம் திறந்தது—பெரிய கதவு ஒன்று பல வருடங்களுக்குப் பிறகு திறந்தது போல.

பிறகு நாட்கள் விரைவாக ஓடின. அவன் அவளை நினைத்து எழுதத் தொடங்கினான்.
உன்னை நினைவுபடுத்தும்
எல்லாவற்றிலிருந்தும்
விலகி நின்று பார்க்கிறேன்.
ஆனால் என்னிலிருந்து
என்னால் ஒருபோதும்
விலக முடியவில்லை — அன்பே!
அவள் அவனை விரும்புகிறாளா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அவன் நினைத்துக்கொண்டான்:
நீ என்னை விரும்புகிறாய்
என்று நினைத்துக்கொள்கிறேன்;
குறைந்தபட்சம்
என் நினைவுகளையாவது
சமாதானப்படுத்திக் கொள்ள.
அவள் சிரித்தாள், பேசினாள், சில நேரம் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

ஆனால் ஒருநாள், திடுதிப்பென்று அவள் விலகினாள். “இது சரியாகாது, அரவிந்த்” என்றாள். ஒரு வார்த்தை கூட விளக்கமின்றி.
நிராகரிப்பு வந்தது. வலித்தது. ஆனால் அச்சுறுத்தவில்லை.
நிராகரிப்புகள்
வருத்தமளிக்கின்றன;
ஆனால்
அச்சுறுத்துவதில்லை.
நிபந்தனையற்ற அன்பு
சந்தோஷப்படுத்துகிறது;
ஆனால்
பயமுறுத்துகிறது.
அவன் அவளை நேசித்தான்—நேசிக்கிறான் இன்னமும். அதனால்தான் நிராகரிப்புகளையும் நேசிக்கக் கற்றுக்கொண்டான்.

நிராகரிப்புகளை
நேசிக்கிறேன் நான்.
என்னை நேசிக்காதவர்களையே
நேசிக்கும் போது,
என்னை நேசிப்பவர்களை
நேசிக்காமல்
எப்படி இருக்க முடியும்?

ஒரு நாள் இரவு, அவன் தன் அறையில் உட்கார்ந்து எழுதினான்:
உன் அன்பிற்கு ஈடாகவும்
அதிகமாயும் வைக்க
ஆயிரம் மடங்கு அன்பு
என்னுள் உண்டு.
ஆனால்
உன் நிராகரிப்பிற்கு ஈடாக
வைக்க —
இந்தக் கவிதையைத் தவிர
வேறொன்றில்லை.
கவிதையோடு தான்,
கவிதைக்குள் தான்,
கவிதையால் தான்,
இந்தக் கவிதையாகத்தான்
வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

காலம் ஓடியது. அவன் வீட்டு முன் நின்ற பெரிய மரம் ஒன்று, மின்சாரத் துறையினர் வந்து வெட்டினர். பத்து நிமிடத்தில் விருட்சம் துண்டு துண்டாக. மரத்தின் நிழல் எங்கே போனது என்று அவன் கவிதை எழுதினான். இன்னமும் மின்மயானத்தைச் சந்தித்ததே இல்லை என்று நினைத்துக்கொண்டான்.
வாழ்க்கை —
சொந்த வாசல் என்று
குதூகலிக்கிறோம்;
வெளியேறும் வாசலை
நுழைவாயில் என
நம்பிக்கையுடன்
தாண்டுகிறோம்.

ஒரு மாலை, பழைய தெருவில் மீண்டும் அவளைச் சந்தித்தான். அவள் திருமணமாகி, ஒரு குழந்தையின் கையைப் பிடித்திருந்தாள். அவன் பார்த்ததும் அவள் தலையைக் குனிந்தாள். அவன் புன்னகைத்தான். உள்ளுக்குள் ஒரு குளிர் காற்று வீசியது.

எதிரெதிராக வரும் வண்டியின்
முகப்பு விளக்கு —
சிறு சூரியக்குஞ்சாய்
குளிரை எடுத்துகிறது.
ஆனால்
எந்த சூரியக்குஞ்சும்
வளருவதில்லை;
சூரியன் வந்ததும்
சுருங்கிப் போகின்றன.

அன்றிரவு அவன் தன்னைத்தானே பார்த்தான். அவளைச் சந்தித்ததால் தான் தன்னைப் புரிந்து கொண்டதாக உணர்ந்தான்.
உன்னைச் சந்தித்ததால் தான்
என்னை நான்
புரிந்துகொண்டேன்.

கடைசியாக, ஒரு கடிதம் எழுதினான்—ஒருபோதும் அனுப்பப் போவதில்லை என்று தெரிந்தே:

நிழலாக நீ
எனைத் தொடர
வேண்டாம்.

பயன் தரும்
மரமாக
என் மனத்தோப்பில்
வளர வேண்டாம்.

புயலாக வந்து
என் கவலை
தீர்க்க வேண்டாம்.

செயலால்
என் உயரம்
கூட்ட
வேண்டாம்.

நீராக
என் கோபம்
தணிக்க வேண்டாம்.

நீ மட்டும்
வேண்டும்—
நீயாகவே வேண்டும்.

கடிதத்தை மடித்து, பழைய புத்தகத்திற்குள் வைத்தான். பிறகு ஜன்னலைத் திறந்தான். வெளியே மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. அவன் முகத்தில் துளிகள் விழுந்தன. அவை கண்ணீரா, மழையா என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.

பெரிய கதவைத் திறந்து வைத்தான். இம்முறை யாரும் உள்ளே வராவிட்டாலும் பரவாயில்லை—காற்றாவது வரட்டும் என்று.

📚 எழுதியவர்:

அ.சீனிவாசன்

******************************************************************************

******************************************************************************