“பய(ண)ம்” சிறுகதை
காலை 8:45 மணி.
சென்னையின் மிக பயங்கரமான போர்க்களம் என்று வர்ணிக்கப்படும் ‘ஐடி காரிடார்’ டிராஃபிக்கில், கார்த்திக் தனது ஸ்கூட்டரில் காத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது அன்றைய இலக்கு ஒன்றுதான்: காலை 9:30 மணிக்கு நடக்கும் க்ளையன்ட் மீட்டிங்கில் ஆஜராக வேண்டும். இல்லையென்றால் அவனது மேனேஜர் துரைராஜ் அவனை “பயனற்ற ஒரு சதைப்பிண்டம்” என்று மெயில் போடக் கூடும்.
வண்டி சிக்னலைத் தாண்டி ஒரு குறுகிய சந்தில் திரும்பியபோதுதான் அந்த விபரீதம் நிகழ்ந்தது.
வண்டியின் வேகம் திடீரெனக் குறைந்து, திக்கித் திணறி நின்றது. பாதையில் ஏதோவொன்று தடுக்கிறது!
கார்த்திக் தன் கண்ணாடியை மேலே ஏற்றிப் பார்த்தான். சாலையின் நடுவே, கம்பீரமாக படுத்திருந்தது ஒரு மாடு. சும்மா இல்லை, வாழ்க்கையின் அனைத்து தத்துவங்களையும் அறிந்து, முக்தி அடைந்த நிலையில், மெதுவாக அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தது.
”ஹான்… இதோ தெரிஞ்சுபோச்சு. என்னை உலக சாதனை செய்யவிடாமல் தடுக்கிற அந்த சனீஸ்வரன் ஒரு மாட்டின் உருவத்துல வந்திருக்கான்!” என்று நொந்து கொண்டான். எது தடுக்கிறது என்று பிற்பாடு அறிகிறோம் அல்லவா?
முதலில் தடுப்பதை தடுக்க முயன்றான். வண்டியின் ஹாரனை ‘பீப் பீப்’ என்று தொடர்ந்து அழுத்தினான். மாடு தன் காதை மட்டும் லேசாக அசைத்து, “இன்னும் கொஞ்சம் லெஃப்ட்ல சொறிஞ்சு விடுடா” என்பது போல் ஒரு பார்வை பார்த்ததே தவிர, ஒரு இன்ச் கூட நகரவில்லை. பக்கத்தில் இருந்த வேப்பங்குச்சியை எடுத்து ‘ஹுஷ்… ஹுஷ்…’ என்று மிரட்டினான். மாடு சலனமில்லாமல் அவனை மேலிருந்து கீழ் வரை பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் கண்களை மூடிக்கொண்டது.
தடுப்பதை தடுக்கும் முயற்சி படுதோல்வி.
டைமைப் பார்த்தான்: 9:10. இனி அந்த மாட்டை எழுப்பி, அது தன் சோம்பல் முறித்து, சாலையை விட்டு விலகும் வரை காத்திருந்தால்… கார்த்திக்கின் கேரியர் காலி.
”இயலாவிடில் தவிர்த்து தள்ளி பயணிக்கிறோம்!”
கவிதையின் வரிகளை நினைத்துக்கொண்டு, நடைபாதையின் மேடு பள்ளங்களில் வண்டியை ஏற்றினான். பாதசாரிகளின் திட்டுகளையும், ஒரு பூக்கடைக்காரம்மாவின் சாபத்தையும் ‘மியூட்’ செய்துவிட்டு, மாட்டை வெற்றிகரமாகத் தாண்டி மெயின் ரோட்டுக்கு வந்துவிட்டான். வண்டியை எக்ஸ்லரேட்டர் முறுக்கி பறக்கவிட்டான்.
சரியாக 9:28 மணிக்கு ஆபிஸ் பார்க்கிங். 9:29 மணிக்கு லிப்ட்.
லிப்ட்டில் ஏறியதும் அவனுக்குள் ஒரு பேரானந்தம். அவன் மனதில் ஒரு ஞானோதயம் பிறந்தது. “தடுக்கிறதால் என்றும் தடங்கல் இல்லை! மாடு தடுத்தது… ஆனா நான் சாதிச்சுட்டேனே! வாழ்க்கையில நாமதான் எதையாவது தடைன்னு நினைச்சு பயந்து சாகுறோம். நம்ம பயம்தான் உண்மையான தடை!” என்று தனக்குத்தானே கவிதை பாடி, காலரைத் தூக்கி விட்டுக் கொண்டான்.
9:30 மணிக்கு கான்ஃபரன்ஸ் ஹாலுக்குள் மாஸாக நுழைந்தான்.
ஹால் முழுக்க அமைதி. மேனேஜர் துரைராஜைத் தவிர வேறு யாருமே இல்லை. கார்த்திக் முகத்தில் ஒரு ‘ஜெயித்தவன்’ புன்னகையோடு அமர்ந்தான்.
”ஸாரி சார், வர வழியில ஒரு பயங்கரமான தடங்கல். மாடு படுத்திருந்தது. ஆனா அதைத் தகர்த்துட்டு ஆன் டைமுக்கு வந்துட்டேன்!” என்றான் பெருமிதமாக.
துரைராஜ் அவனை ஒரு விசித்திரமான விலங்கைப் பார்ப்பது போல் பார்த்துவிட்டு, மடிக்கணினியைத் திருப்பிக் காட்டினார்.
”கார்த்திக்… நேத்து நைட்டே க்ளையன்ட் மீட்டிங்கை கேன்சல் பண்ணிட்டு, எல்லாரையும் ‘வொர்க் ஃப்ரம் ஹோம்’ பண்ணச் சொல்லி மெயில் அனுப்பிட்டாங்க. அந்த மெயிலுக்கு நீ காலையில 8 மணிக்கே ‘Thanks for the update, noted’ அப்படின்னு ரிப்ளை பண்ணிருக்க. நீ எதுக்குடா பெட்ரோலை வேஸ்ட் பண்ணிட்டு, மாட்டோட மல்லுக்கட்டிட்டு இங்க வந்த?”
கார்த்திக்கின் மூளைக்குள் “டிங்” என்று ஒரு பல்பு எரிந்து அணைந்தது.
அவசர அவசரமாகத் தன் போனை எடுத்துப் பார்த்தான். உண்மைதான். தூக்கக் கலக்கத்தில் தூங்கி வழிந்தபடியே மெயிலுக்கு ரிப்ளை செய்துவிட்டு, ஆபிஸ் கிளம்பியது கூட அவனுக்கு நினைவில்லை.
சாலையில் இருந்த மாடு ஒரு தடங்கலே இல்லை. அவனது அரைகுறை ஞாபக மறதியும், “ஐயோ லேட் ஆயிடுமோ” என்று அவன் மனதில் பயமாக ஓடிய அந்த எண்ணமும்தான் உண்மையான தடங்கல்! ஏதோவொன்று தடுப்பதாக நினைத்துக் கொண்டதுதான் அவன் தகர்க்க இயலாத ஒரே பெருந்தடங்கல் என்று அவனுக்கு அப்போதுதான் விளங்கியது.
துரைராஜ் அவனைப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைத்தார்.
”சரி, வந்துட்டல்ல… இப்போ நான் ஒரு க்ளையன்ட்டுக்கு அனுப்ப வேண்டிய எக்ஸ்பென்ஸ் ரிப்போர்ட்டை முடிச்சுட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பு.”
கார்த்திக் தன் தலையில் ஓங்கி ஒரு குட்டு வைத்துக்கொண்டு நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.
”மாடு தடுத்தப்பக்கூட நான் தப்பிச்சுட்டேன் சார்… ஆனா என் புத்தி தடுக்கும்போது மட்டும் எங்கிட்ட எஸ்கேப்பே இல்ல!” என்று தனக்குள் முனகியபடியே மடிக்கணினியைத் திறந்தான்.
அங்கே அவன் ஸ்கிரீன் சேவரில் மௌனமாக ஒளிர்ந்தது அதே வாசகம்:
ஏதோவொன்று தடுப்பதாக நினைத்துக் கொள்வதுதான் தகர்க்க இயலாத் தடங்கல்!
கார்த்திக் பெருமூச்சுடன் லேப்டாப்பை மூடினான்.
தன் கவிதையின் தலைப்பைப் பார்த்தான்: பய(ண)ம்.
அவனுக்கு சட்டென உறைத்தது—நடுவில் இருக்கும் அந்த **‘ண’**வை அகற்றிவிட்டால் மிஞ்சுவது வெறும் ‘பயம்’ மட்டுமே!
சாலையில் மாடு படுத்திருந்ததோ, அலுவலகத்தில் மேனேஜர் முறைத்ததோ தடங்கல் அல்ல; காலையிலிருந்து அவன் மனதை ஆக்கிரமித்திருந்த அந்த அவசரப் பயம்தான் அவனை இல்லாத ஒரு சிக்கலுக்குள் இழுத்துவிட்டிருக்கிறது.
பயத்தை நீக்கிவிட்டுப் பார்த்தால், நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு தடங்கலும் நம் பாதையை மாற்றியமைக்கும் ஒரு சுவாரசியமான பயணம் மட்டுமே.
அவன் மெல்லப் புன்னகைத்தான். பயம் விலகிய அந்த கணத்தில், அவனது நிஜமான பயணம் தொடங்கியது!
எழுதியவர் :
✍🏻 – அ.சீனிவாசன்
******************************************************************************
Click to Join Telegram Group Link : https://t.me/+lyAFK8ZE0iczZjE1
Click to Join Facebook: https://www.facebook.com/Book Day – Bharathi Puthakalayam
இப்பதிவு குறித்த தங்கள் கருத்துக்களை அவசியம் கீழே உள்ள Comment Boxல் பதிவிட வேண்டுகிறோம்.
புக் டே இணையதளத்திற்கு தங்களது நூல் அறிமுகம், கட்டுரைகள் (அறிவியல், பொருளாதாரம், இலக்கியம்), கவிதைகள், சிறுகதை என அனைத்து படைப்புகளையும், எங்களது bookday24@gmail.com மெயில் அனுப்பிட வேண்டுகிறோம்.
