கவிதைச் சந்நதம் 22 – நா. வே. அருள்

Vasanthakumaran Poetry Sannatham Kavithai Thodar (Series 22) By Poet Na. Ve. Arul. Book Day Website is Branch Of Bharathi Puthakalaym.



குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்று அல்ல
*******************************************

குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்று என்று நினைத்தவர்களுக்குக் குழந்தைகளின் இன்னொரு உலகம் அதிர்ச்சியைத் தரும். அப்படித்தான், “குழந்தைகள் அன்பின் அவதாரங்கள் இல்லை” என்கிற கவிஞர் அப்துல் ரகுமானின் வாசகம் என்னை அதிர்ச்சி அடைய வைத்தது. அவரது அதிர்ச்சிக்குக் காரணம் பிக்காசோவின் நாடகத்தில் குழந்தைகள் வண்ணத்துப் பூச்சியின் சிறகுகளைச் பிய்ப்பதையும், மெல்லிய மலர்களின் இதழ்களைச் சிதைப்பதையும் படித்திருக்கிறார். அதில் குழந்தைகள் அடையும் மகிழ்ச்சியைக் கண்டிருக்கிறார். பிக்காசோவினுடையது மட்டுமல்ல, ஆண் குழுந்தைகளுக்குத் தந்தை மீது ஒரு பகையுணர்வு இருக்கும் என்ற ஃபிராய்டின் கருத்தும் அதிர்ச்சியைத் தருவதுதான்..

தன் மகனிடமே இது நிஜம்தானா என்கிற பரிசோதனையை நிகழ்த்திப் பார்த்திருக்கிறார் கவிஞர் அப்துல் ரகுமான். ஒருமுறை அறையில் உள்ள பொருள்கள் பற்றிக் கவிதைகள் எழுதச் சொன்னதற்கு அவரது மகன் எழுதியவை:

“நீங்கள் சிகரெட்
உங்களைப் புகைத்துவிட்டு
இருட்டில் எறிந்துவிடுவார்கள்
நீங்கள் அழுவீர்கள்.

நீங்கள் தீப்பெட்டி
இல்லை இல்லை
பட்டாசு!
உங்களை அடித்து அடித்து
வெடிப்போம்.”

குழந்தைகளின் இன்னொரு உலகம் அதிர்ச்சியைத் தரும் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் வசந்தகுமாரனின் குழந்தையுலகம் வேறுவிதமானது. கவிதை முடிகிறபோது நமக்கெல்லாம் வேறொரு உலகம் தரிசனமாகிறது.



கவிஞன் குழந்தையாகிறான். ஞாபகங்களின் பொம்மைகளோடு விளையாடுகிறான். அபத்தமாகச் செய்ததையெல்லாம் அசைபோடுகிறான். காற்றில் செதுக்கியச் சிற்பங்களை நமக்குக் காட்டுகிறான். என்னென்னவெல்லாம் செய்தேன் என்று பகடியின் மூலம் பறைசாற்றுகிறான்.

எல்லாவற்றையும் கவிதையாக எழுதுகிறான்.

“கணக்கு வராது எனக்கு.

கூட்டச் சொன்னால்
தெருக் கூட்டுவேன்.

பெருக்கச் சொன்னால்
கண்ணீர் பெருக்குவேன்.

கழிக்கச் சொன்னால்
சிறுநீர் கழிப்பேன்.”

குழந்தைகள் உலகத்தில் குறும்புகள் இருக்கும், விதவிதமான விளையாட்டுகள் இருக்கும். பொம்மைகள் இருக்கும், பொய்கள் இருக்கும். ஆனாலும் அம்மாவுக்கோ குழந்தைகளே உலகமாக இருக்கும். பயமுறுத்துவதாகச் சொல்வதெல்லாம் சும்மா ‘பாவ்லா’ காட்டுவதுதான்!

அம்மா அடிப்பதாகச் சொல்லி ஓங்குகிற கையிலும் ஒரு முழ அன்பிருக்கும்.

கவிஞன் சொல்கிற கதைக்கு நகர்வோம்.

“என்னைத்
தவிட்டுக்கு விற்றுவிடுவதாகப்
பயமுறுத்துவாள் அம்மா.

பள்ளிக்குச் செல்வதாக
அம்மாவை ஏமாற்றிச்
சிறகு விரிப்பேன்.”

குழந்தையைத் தன்மேல் ஏற்றிச் சிறகு விரித்த அம்மாவை குழந்தை ஏமாற்றிச் சிறகு விரிக்கிறது. இது கவிதைக் குழந்தையின் கண்கட்டு வித்தை!

விளையாட்டுக்கான பொய்கள் ருசிகரமானவை! அதனால்தான் குழந்தைகளுக்குப் பொய்களே விளையாட்டுகளாக இருக்கும். விளையாட்டுகளே பொய்களாக இருக்கும்.



கிராமங்களில் குழந்தைகளின் பாதங்கள் படாத இடங்களே இருக்க வாய்ப்பில்லை. குழந்தைகள் வால் இல்லாத குரங்குகள்; வால் முளைத்த நட்சத்திரங்கள். தாழப் பறக்கிற சிறகில்லாத தட்டாம்பூச்சிகள். காடை முட்டை தேடும் துப்பறிவாளர்கள்.

“தாழப் பறக்கும்
தட்டாம் பூச்சி விரட்டி

தும்பைப் பூப்பறித்துத்
தேனுறிஞ்சி

தொட்டால் சிணுங்கி
செடி மிதித்து

ஊரணிக் குளத்தில்
முகம் பார்த்து

கரையோரப் புதர்களில்
காடை முட்டை தேடியலைந்து

ஓணான் கொடி முறுக்கி
ஊஞ்சல் கட்டி

வீரனார் கோயிலில்
தூங்கிக் கனவு கண்டு”

விளையாட்டு பொம்மைகளாக இருந்த குழந்தைகள் பெரியவர்கள் ஆனதும் விசித்திர பொம்மைகளாக மாறிவிடுகிறார்கள். பொழுதுபோக்குப் பொம்மைகளாக இருந்தவர்கள் வளர்ந்து வயதானதும் பொம்மலாட்டப் பொம்மைகளாகவும் ஆகிவிடுகிறார்கள்.

மனிதர்கள் காலத்தை மீறி வேசங் கட்டுகிற கதாபாத்திரங்கள். அந்த வேசங்கள் எல்லாம் பட்டியலில் அடங்காத பாத்திரங்கள். குழந்தைக் கதாபாத்திரங்களை மறந்தேபோன வாழ்க்கையின் நடிகர்கள் ஏராளம். சின்ன வயதில் பொம்மையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொள்கிற குழந்தையைப் போல இந்தக் கவிஞன் ஒரு வேசத்தைக் கடைசி வரையிலும் கட்டி ஆடுகிறான். அது என்ன வேசம் என்பதுதான் கவிதையின் சுவாரசியம். ஒரு குழந்தை அனுபவக் கவிதையை இறுதி வரிகளில் தத்துவார்த்தத் தளத்திற்குக் கொண்டுசெல்கிறான்.

சூரியன் சாயும் வேளை
படித்துக் களைத்த வேசத்துடன்
வீடு திரும்புவேன்.

அன்று கட்டிய வேசந்தான்
இன்றும் தொடர்கிறது
வாழ்வதற்கு!

–கோ. வசந்தகுமாரன்.

இப்பதிவு குறித்த தங்கள் கருத்துக்களை அவசியம் கீழே உள்ள Comment Boxல் பதிவிட வேண்டுகிறோம்.

புக் டே இணையதளத்திற்கு தங்களது புத்தக விமர்சனம், கட்டுரைகள் (அறிவியல், பொருளாதாரம், இலக்கியம்), கவிதைகள், சிறுகதை என அனைத்து  படைப்புகளையும், எங்களது [email protected] மெயில் அனுப்பிட வேண்டுகிறோம்.