முனைவர் என். மாதவன் எழுதிய “ஐம்பொறி ஆட்சிகொள்” – நூல் அறிமுகம்

“ஐம்பொறி ஆட்சிகொள்” – நூல் அறிமுகம்

நமது கண்கள் பார்க்கின்றன. காதுகள் கேட்கின்றன. நாக்கு சுவைக்கிறது. மூக்கு நுகர்கிறது. உடல் தொடுதலை உணர்கிறது. இவை அனைத்தும் உலகத்தை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றன. ஆனால் அவை காட்டும் வழியிலெல்லாம் செல்வது வாழ்க்கையல்ல. எதைப் பார்க்க வேண்டும், எதைக் கேட்க வேண்டும், எதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், எதைப் பேச வேண்டும், எதைச் செய்ய வேண்டும் என்பதை அறிவால் முடிவு செய்வதே ஐம்பொறிகளை ஆள்வது.

அத்தியாயம் 1
தலைவர்களிடமிருந்து கற்போம்

கல்வி என்பது தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் நல்ல வாழ்க்கையை உருவாக்கிக் கொள்வதற்கான கருவி மட்டுமல்ல. சமூகத்தின் மீது அக்கறை கொண்ட மனிதராக நம்மை உருவாக்குவதும் கல்வியின் முக்கிய நோக்கமாகும்.

கவலைகள் குறைந்த பள்ளிப் பருவம் நம்மை நாமே செதுக்கிக் கொள்வதற்கான சிறந்த காலம். ஒரு சிற்பி கல்லுக்குள் இருக்கும் உருவத்தைக் கண்டறிந்து செதுக்குவது போல, மாணவர்கள் தாங்கள் படிக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து நல்ல பண்புகளைத் தேர்ந்தெடுத்து தங்களை உருவாக்கிக் கொள்ளலாம்.

வெற்றி பெற்றவர்களின் வாழ்க்கையில் தோல்வியே இல்லை என்று நினைக்கக்கூடாது. தடைகள், ஏமாற்றங்கள், எதிர்ப்புகள், வறுமை, நிராகரிப்புகள் ஆகியவற்றைக் கடந்தவர்களின் வாழ்க்கை தான் பல சமயங்களில் நம்மை அதிகம் கற்றுக் கொடுக்கிறது.

தலைவர்களைப் புகழ்வதற்காக மட்டும் அவர்களது வரலாற்றைப் படிக்க வேண்டியதில்லை. அவர்கள் எடுத்த முடிவுகளில் எது சரி, எது தவறு, நாம் எதைப் பின்பற்றலாம் என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டும்.

பார்ப்பது கண்களின் வேலை; பார்த்ததிலிருந்து பாடம் கற்றுக் கொள்வது அறிவின் வேலை.

அத்தியாயம் 2
காலம் போனால் வருமா?

செய்ய வேண்டிய வேலையைத் தள்ளிப்போடுவது எளிது. “பிறகு செய்து கொள்ளலாம்” என்று மனம் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கும். ஆனால் காலம் நமக்காகக் காத்திருப்பதில்லை.

காந்தியடிகளின் ஆசிரம வாழ்க்கையைச் சார்ந்து சொல்லப்படும் ஒரு நிகழ்வில், அவர் ஒரு பணியில் ஈடுபட்டிருந்த போது வந்தவருடன் பேசுவதற்காக அதனைப் பாதியில் நிறுத்தாமல், முதலில் தனது பொறுப்பை முடிப்பதன் அவசியத்தை விளக்கியதாகக் கூறப்படுகிறது.

ஒரு வேலை நம்மை மட்டும் சார்ந்திருக்காது. நாம் தாமதித்தால் நம்மைச் சார்ந்துள்ள மற்றவர்களின் வேலையும் தாமதிக்கலாம். பள்ளிக்குச் செல்லும் நேரம், வீட்டுப்பாடம், குழுப்பணி, தேர்வுக்கான தயாரிப்பு என அனைத்திலும் கால ஒழுங்கு முக்கியம்.

இன்றைய கடமையை நாளைக்கு ஒத்திவைக்காதவனே நாளையை நம்பிக்கையுடன் எதிர்கொள்ள முடியும்.

அத்தியாயம் 3
எளிமையை அணிவோம்

ஈஸ்வர சந்திர வித்யாசாகரைப் பற்றிப் பரவலாகச் சொல்லப்படும் ஒரு சம்பவம் நமக்கு சிந்திக்க நல்ல வாய்ப்பைத் தருகிறது.

எளிமையான உடையில் ஒரு விருந்திற்குச் சென்ற அவரை வாயிலில் இருந்தவர் அனுமதிக்கவில்லை. பின்னர் அழகான கோட் அணிந்து வந்தபோது மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்றதாகக் கூறப்படுகிறது. உணவு பரிமாறப்பட்டதும் வித்யாசாகர் அதைத் தனது கோட்டிற்கு ஊட்டுவது போல நடித்தார். ஏனெனில் மரியாதை மனிதருக்குக் கிடைக்கவில்லை; அவரது உடைக்கே கிடைத்தது என்பதை உணர்த்தவே அப்படிச் செய்தார்.

மனிதர்களை உடை, வாகனம், வீடு, பணம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மதிப்பிடுவது எளிது. ஆனால் உண்மையான மதிப்பு ஒருவரின் குணம், அறிவு, நடத்தை மற்றும் மனிதநேயத்தில் இருக்கிறது.

கண்கள் உடையைப் பார்க்கட்டும்; அறிவு மனிதரைப் பார்க்கட்டும்.

அத்தியாயம் 4
சுயமரியாதை காப்போம்

சுயமரியாதை என்பது அகந்தை அல்ல. நமக்குரிய நியாயமான உரிமையை மரியாதையுடன் கேட்பதுதான் சுயமரியாதை.

ஜகதீஷ் சந்திர போஸ் பிரசிடென்சி கல்லூரியில் பணியாற்றிய ஆரம்பகாலத்தில் இந்திய ஆசிரியர்களுக்கும் ஐரோப்பிய ஆசிரியர்களுக்கும் இடையே இருந்த சம்பள வேறுபாட்டை எதிர்கொண்டார். பின்னர் அவர் மின்காந்த அலைகள், மைக்ரோவேவ் ஆய்வு உள்ளிட்ட துறைகளில் முன்னோடியான அறிவியல் பணிகளை மேற்கொண்டார். அவருடைய ஆய்வுகள் மார்கோனியின் பணிகளிலிருந்து நோக்கத்திலும் முறையிலும் வேறுபட்டவை என்பதால், “மார்கோனிக்கு முன்பே ரேடியோவைக் கண்டுபிடித்தார்” என்று எளிமைப்படுத்துவது சரியல்ல.

மாணவர்களும் தங்கள் உரிமையைக் கேட்பதில் தயங்க வேண்டியதில்லை. அதே நேரத்தில் மற்றவர்களின் உரிமையையும் மதிக்க வேண்டும்.

சுயமரியாதை என்பது தன்னை உயர்த்திக் காட்டுவது அல்ல; தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ள மறுப்பது.

அத்தியாயம் 5
அதிகரிக்கட்டும் ஆய்வு மனப்பான்மை

கேள், காண், ஆராய்: “பெரியவர் சொன்னார்; ஆகவே அது சரி” என்ற எண்ணம் அறிவியலுக்கு ஏற்றதல்ல.

அரிஸ்டாட்டில் மிகச் சிறந்த சிந்தனையாளர். இருப்பினும் அவரது காலத்தில் கூறப்பட்ட சில அறிவியல் கருத்துகள் பின்னர் தவறு என்று நிரூபிக்கப்பட்டன. அதுவே அறிவியலின் அழகு. இன்று உண்மை என்று கருதப்படுவது நாளைய புதிய ஆதாரங்களால் மேலும் தெளிவாகலாம்.

மாணவர்கள் “ஏன்?”, “எப்படி?”, “இதற்கான ஆதாரம் என்ன?” என்று கேட்கப் பழக வேண்டும். ஆசிரியரை எதிர்க்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல; உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக.

நேற்றைய நமது சிந்தனையைவிட இன்றைய சிந்தனை தெளிவாக இருந்தால் அதுவே கல்வியின் வளர்ச்சி.

கேள்வி கேட்பது அறியாமை அல்ல; அறிவை நோக்கிச் செல்லும் முதல் படி.

அத்தியாயம் 6
எது சிக்கனம்? எது கஞ்சத்தனம்?

தேவையை அறிந்து செலவிடுவது சிக்கனம். தேவை இருந்தும் செலவிடாமல் துன்பப்படுத்துவது கஞ்சத்தனம்.

புத்தரைச் சார்ந்து சொல்லப்படும் ஒரு கதையில், புதிய ஆடை கேட்ட ஒருவரிடம் பழைய ஆடையை என்ன செய்வார் என்று கேட்கப்படுகிறது. அவர் அதை முதலில் வேறு பயன்பாட்டிற்கும், பின்னர் துணியாகவும், இறுதியில் விளக்குத் திரியாகவும் பயன்படுத்துவதாகக் கூறுகிறார்..

இந்தக் கதையின் நோக்கம் பொருள்களை வாங்கக்கூடாது என்பதல்ல. ஒரு பொருளின் முழுப் பயனையும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே.
ஒரு சிறிய குறிப்புக்காக முழுக் காகிதத்தை வீணாக்காமல் கரும்பலகையைப் பயன்படுத்துவது, உணவை வீணாக்காமல் இருப்பது, தேவையற்ற பொருட்களை வாங்காமல் இருப்பது போன்ற பழக்கங்கள் கஞ்சத்தனம் அல்ல.

ஆசையை ஆளத் தெரிந்தால் வளத்தையும் காக்கலாம்.

அத்தியாயம் 7
நல்லவர்கள் வேண்டும் நாட்டுக்கு

நல்ல மனிதராக இருப்பது பெரிய சாதனைகளைச் செய்வதில் மட்டும் இல்லை. அன்றாட வாழ்க்கையில் நேர்மை, பொறுப்பு, பொதுநலம் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடிப்பதிலும் இருக்கிறது.

டாக்டர் ராஜேந்திர பிரசாத் எளிமையான வாழ்க்கை முறைக்காக அறியப்பட்டவர். காமராஜரைப் பற்றியும் பதவியால் குடும்பத்தினர் தனிச்சலுகை பெறக்கூடாது என்று அவர் கவனமாக இருந்ததாகப் பல வாழ்க்கை வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் கூறுகின்றன.

நல்லவர்கள் எல்லோரும் மேடையில் நிற்பவர்கள் அல்லர். வகுப்பில் நண்பருக்கு உதவும் மாணவன், கிடைத்த பொருளை உரியவரிடம் ஒப்படைக்கும் குழந்தை, தவறு செய்தால் ஒப்புக்கொள்பவர்—இவர்களும் நல்ல சமூகத்தின் அடித்தளம்தான்.

நல்லதைச் செய்வதுடன், மற்றவர்களிடம் உள்ள நல்லதையும் பாராட்டக் கற்போம்.

அத்தியாயம் 8
முட்டைகளை அடைகாத்த அந்தச் சிறுவன் யார்?

தாமஸ் ஆல்வா எடிசனைப் பற்றிப் பரவலாகச் சொல்லப்படும் சிறுவயதுக் கதைகளில் ஒன்று இது. கோழி முட்டையின் மீது அமர்ந்து அடைகாப்பதைப் பார்த்த சிறுவன் எடிசன், “நானும் இப்படிச் செய்தால் குஞ்சு பொரிக்குமா?” என்று முயற்சி செய்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. இதற்கான உறுதியான முதன்மை வரலாற்று ஆதாரம் தெளிவாக இல்லாததால், இதை அவரது ஆர்வத்தை விளக்கும் கதையாகவே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

எடிசன் மிகக் குறுகிய காலமே முறையான பள்ளிக் கல்வி பெற்றார். பின்னர் அவரது தாய் வீட்டிலேயே கற்பித்தார். சிறுவயதிலிருந்தே வாசிப்பு, பரிசோதனை மற்றும் தொழில்நுட்ப விஷயங்களில் அவருக்கு மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது.

குழந்தை கேட்கும் ஒவ்வொரு வித்தியாசமான கேள்வியையும் “முட்டாள்தனமான கேள்வி” என்று ஒதுக்கிவிட்டால் ஆர்வம் மங்கி விடும். அதேபோல் பள்ளியில் கீழ்ப்படிதல் மட்டும் முக்கியம் என்றும், எல்லோரும் ஒரே மாதிரி சிந்திக்க வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்ப்பதும் படைப்பாற்றலைக் குறைக்கலாம்.

ராபர்ட் ஃபிராஸ்டின் The Road Not Taken கவிதை “எப்போதும் யாரும் செல்லாத பாதையையே தேர்ந்தெடு” என்று நேரடியாகக் கூறுவதில்லை. கவிதையில் இரண்டு பாதைகளும் உண்மையில் ஏறக்குறைய ஒரே அளவு பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தன. தேர்வு செய்த பிறகு மனிதன் தனது தேர்வுக்கு எவ்வாறு பொருள் கொடுக்கிறான் என்பதையும் கவிதை சிந்திக்க வைக்கிறது.

புதிய கண்டுபிடிப்புகள் உருவாக வேண்டுமெனில் வழக்கமான பதில்களைத் தாண்டி கேள்வி கேட்க வேண்டும்.

வித்தியாசமாகச் சிந்திப்பது தவறல்ல; ஆதாரத்துடன் சிந்திக்காமல் இருப்பதுதான் தவறு.

அத்தியாயம் 9
நகைப்பால் நலம் பெறுவோம்

வாழ்க்கையை மிகவும் தீவிரமாக மட்டுமே அணுக வேண்டியதில்லை. நகைச்சுவை சில நேரங்களில் பிரச்சினையின் அழுத்தத்தைக் குறைக்கும் மருந்தாக இருக்கிறது.

சி.வி. ராமனைப் பற்றிப் பிரபலமாகச் சொல்லப்படும் ஒரு நகைச்சுவை நிகழ்ச்சியில், மதுவில் “ராமன் விளைவை”ப் பார்த்துவிட்டோம்; “ராமனிடம் மதுவின் விளைவைப் பார்க்க வேண்டாம்” என்று அவர் பதிலளித்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இது அவருடைய நகைச்சுவை உணர்வை எடுத்துக்காட்டும் பிரபலமான சம்பவமாகப் பதிவாகியுள்ளது.

சாக்ரடீஸின் மனைவி சாந்திப்பே அவர்மீது தண்ணீர் ஊற்றியபோது, “இடி இடித்த பிறகு மழை பெய்வது இயல்புதானே!” என்று அவர் நகைச்சுவையாகப் பதிலளித்ததாகப் பண்டைய எழுத்தாளர் டயோஜனீஸ் லேர்டியஸ் பதிவு செய்கிறார். ஆனால் சாக்ரடீஸ் மரணதண்டனை பெற்றது “அரசியல் கேள்விகளை எழுப்பியதற்காக மட்டும்” அல்ல. அவர்மீது கடவுள்களை மதிக்காமை மற்றும் இளைஞர்களைத் தவறாக வழிநடத்துதல் போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டன.

காந்தியும், “எனக்கு நகைச்சுவை உணர்வு இல்லையென்றால் நான் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே தற்கொலை செய்திருப்பேன்” என்று Young Indiaவில் எழுதியுள்ளார்.

சிக்கல் வந்தால் நகைச்சுவையால் அதை மறைக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் சிக்கலை எதிர்கொள்ளத் தேவையான மனவலிமையை நகைச்சுவை சில நேரங்களில் நமக்குத் தருகிறது.

சிரிப்பு பிரச்சினையை அழிக்காது; பிரச்சினையை எதிர்கொள்ளும் நம்முடைய சக்தியை அதிகரிக்கலாம்.

அத்தியாயம் 10
அக்காவைப் படிக்க வைத்த மேரி கியூரி

மேரி கியூரியின் வாழ்க்கை, குடும்பத்தில் ஒருவர் உயர மற்றொருவர் கைகொடுக்கும்போது இருவருமே முன்னேற முடியும் என்பதை உணர்த்துகிறது.

போலந்தில் பிறந்த மேரிக்கு உயர்கல்வி எளிதாகக் கிடைக்கவில்லை. அவரும் அவரது அக்கா ப்ரோன்யாவும் ஒரு திட்டம் அமைத்தனர். முதலில் மேரி governess ஆக வேலை செய்து அக்காவின் மருத்துவப் படிப்பிற்கு உதவ வேண்டும். பின்னர் அக்கா மேரியின் பாரிஸ் கல்விக்குத் துணையாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அந்தத் திட்டம். அது செயல்பட்டது.

மேரி பின்னர் இயற்பியலிலும் வேதியியலிலும் இரண்டு நோபல் பரிசுகளைப் பெற்றார். புதிதாகக் கண்டறிந்த தனிமங்களில் ஒன்றிற்கு தனது தாய்நாடு போலந்தை நினைவுகூர்ந்து Polonium என்று பெயரிட்டார்.

“என்னிடம் வசதி இல்லை; எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை” என்று நின்றுவிடாமல், கிடைத்த வாய்ப்பை அடுத்த வாய்ப்பாக மாற்றிக் கொண்டார்.
ஒருவர் உயர மற்றொருவர் ஏணியாக இருந்தால் குடும்பமே உயரலாம்.

அத்தியாயம் 11
போகும் ஊரை மறந்த உலகம் போற்றும் விஞ்ஞானி

ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனைப் பற்றிப் பல மறதிக் கதைகள் உலகம் முழுவதும் சொல்லப்படுகின்றன. பேருந்தில் இறங்க வேண்டிய இடத்தை மறந்தார், தனது வீட்டு முகவரியை மறந்தார் போன்ற கதைகள் பிரபலமானவை. ஆனால் அவற்றில் அனைத்துக்கும் நம்பகமான ஆதாரம் இல்லை.

அவர் பெர்னில் வாழ்ந்த காலத்தில் வீட்டுச் சாவியை அடிக்கடி மறந்துவிட்டு இரவு நேரத்தில் வீட்டுக்காரரை எழுப்பியதாக அந்தக் குடும்பத்தின் நினைவுகளில் பதிவுள்ளது.

ஒருவரிடம் ஒரு குறை இருப்பதால் அவருடைய முழு ஆளுமையையும் அந்தக் குறையால் அளவிட முடியாது. ஒருவர் சிறந்த கணிதவியலாளராக இருக்கலாம்; ஆனால் பெயர்களை மறக்கலாம். ஒருவர் நல்ல பேச்சாளராக இருக்கலாம்; ஆனால் வரைதலில் பலவீனமாக இருக்கலாம்.

நம்மிடம் இல்லாத திறனை எண்ணி வருந்துவதைவிட நம்மிடம் உள்ள திறனை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

குறை இருப்பது தோல்வியல்ல; குறையை மட்டுமே பார்த்து நம்மை முடிவு செய்துகொள்வதே தோல்வி.

அத்தியாயம் 12
கொடி தந்த குமரி

தில்லையாடி வள்ளியம்மை தென்னாப்பிரிக்காவில் வாழ்ந்த தமிழ்க் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இளம் பெண். 1913ஆம் ஆண்டு தென்னாப்பிரிக்காவில் இந்தியர்களுக்கு எதிரான சட்டங்களுக்கு சத்தியாகிரகப் போராட்டத்தில் தனது தாயுடன் கலந்து கொண்டார். பதினாறு வயதிலேயே கைது செய்யப்பட்டு மூன்று மாத கடுங்காவல் தண்டனை பெற்றார். உடல்நலம் மோசமான நிலையிலும் முன்கூட்டிய விடுதலையை ஏற்க மறுத்ததாக காந்தி தனது Satyagraha in South Africa நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். சிறையிலிருந்து வெளியான சில நாட்களில் அவர் உயிரிழந்தார்.

அவர் தன்னுடைய சேலையின் ஒரு பகுதியை கொடியாக உயர்த்தியதாக பின்னாளில் பரவலாகக் கூறப்படும் சம்பவம் உள்ளது; ஆனால் அந்த விவரத்திற்கான ஆதாரங்கள் வள்ளியம்மையின் சிறைத் தியாகத்தைப் பற்றிய ஆதாரங்களைப் போல வலுவானவை அல்ல. எனவே அந்தக் கதையை வரலாற்றுச் சான்றாக அல்ல, பரவலான நினைவுக் கதையாகவே அணுகுவது நல்லது.

இளம் வயது என்பது கருத்தோ, பொறுப்போ இல்லாத வயது அல்ல. உரிமை என்றால் என்ன, பொறுப்பு என்றால் என்ன என்பதை மாணவர்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

வயது சிறியதாக இருக்கலாம்; மன உறுதி சிறியதாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

அத்தியாயம் 13
ஹிட்லரைக் கண்டுபிடித்த தலைவன்

சுபாஷ் சந்திர போஸ் இந்திய சிவில் சர்வீஸ் தேர்வில் வெற்றி பெற்றவர். இருப்பினும் அந்தப் பணியில் தொடராமல் இந்திய விடுதலை இயக்கத்தில் இணைந்தார்.
1938இல் இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் தலைவரானார். 1939இல் காந்தி ஆதரித்த பட்டாபி சீதாராமையாவை எதிர்த்து நடைபெற்ற தலைமைத் தேர்தலில் போஸ் வெற்றி பெற்றார். பின்னர் பணிக்குழுவுடன் ஏற்பட்ட கடுமையான கருத்து வேறுபாடுகளுக்குப் பிறகு தலைமைப் பதவியிலிருந்து விலகினார்.

பின்னர் இரண்டாம் உலகப்போரின் போது ஜெர்மனி மற்றும் ஜப்பானின் உதவியை நாடிய அவரது அரசியல் வழிமுறை இந்தியத் தலைவர்களுக்குள் கடுமையான கருத்து வேறுபாட்டை உருவாக்கியது. நேரு உள்ளிட்டவர்கள் அந்த வழிமுறையைத் தெளிவாக எதிர்த்தனர்.

“போலி ஹிட்லரை உடனே கண்டுபிடித்தார்; உண்மையான ஹிட்லர் முதுகில் தட்டியதால் அடையாளம் கண்டார்” என்ற பிரபலக் கதைக்கு நம்பகமான வரலாற்று ஆதாரம் கிடைக்கவில்லை. எனவே அது இந்த அத்தியாயத்தின் வரலாற்றுச் சம்பவமாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை.

கருத்து வேறுபாடு வந்தால் உறவு முடிந்துவிட வேண்டும் என்பதில்லை. அதே நேரத்தில் நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் வழியின் விளைவுகளையும் விமர்சனமாக ஆராய வேண்டும்.

முரண்பாடு சிந்தனையை நிறுத்த வேண்டியதில்லை; மேலும் சிந்திக்கத் தூண்ட வேண்டும்.

அத்தியாயம் 14
கடலில் நாணயத்தை வீசி யாருக்கு என்ன பயன்?

யதுகிரி அம்மாள் எழுதிய பாரதி நினைவுகளில், கடற்கரையில் நாணயத்தை வீசிய சிறுமியிடம் பாரதி அதன் பயன் என்ன? என்று கேள்வி எழுப்பியதாக ஒரு சம்பவம் இடம்பெறுகிறது. குளம் அல்லது ஏரியில் நாணயம் போடும் பழக்கம் அங்கு பராமரிப்புப் பணியில் ஈடுபடுவோருக்குப் பயன்பட்டிருக்கலாம்; கடலில் வீசப்பட்ட நாணயம் யாருக்கும் பயனில்லை என்று அவர் விளக்கியதாக அந்த நினைவுக் குறிப்பு கூறுகிறது.

இதன் முக்கியமான பாடம் ஒரு பழக்கத்தைப் பின்பற்றுவது தவறு என்பதல்ல. ஏன் செய்கிறோம்? அதன் பயன் என்ன? என்று கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே.

பெரியாரின் எழுத்துகளிலும் ஒரு கருத்தை மரபாக ஏற்றுக்கொள்வதைவிட “என்ன? ஏன்? எப்படி?” என்று ஆராய வேண்டும் என்ற பகுத்தறிவுச் சிந்தனை தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்படுகிறது.

பழக்கம் என்ற காரணம் மட்டும் போதாது; பயனையும் காரணத்தையும் அறிந்து செய்.

அத்தியாயம் 15
வறுமையிலும் சம்பாதித்தவர்

ப.ஜீவானந்தம் எளிமையான வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர் என்று அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றுக் குறிப்புகள் கூறுகின்றன.

காமராஜர் முதலமைச்சராக இருந்தபோது ஒரு பள்ளி விழாவிற்கு ஜீவானந்தத்தை அழைக்க அவரது வீட்டிற்குச் சென்றார். அப்போது மாற்று வேட்டி இல்லாததால் தன்னிடம் இருந்த வேட்டியைத் துவைத்துக் காய வைத்துக் கொண்டிருந்ததாகப் பல நினைவுக் குறிப்புகளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

அவரைப் பற்றிய பல கதைகள் காலப்போக்கில் மேலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் ஆவணப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கைச் செய்திகளில் தெரியும் எளிமை, பொதுவாழ்க்கையையும் தனிப்பட்ட வசதியையும் பிரித்துப் பார்க்கும் மனநிலை ஆகியவையே இங்கு முக்கியமானவை.

வறுமை ஒரு மனிதனின் நேர்மையை வாங்கிவிட முடியாது.

பணம் இல்லாதது வறுமை; நேர்மை இல்லாததே உண்மையான இழப்பு.

அத்தியாயம் 16
அறிவியல் வழிமுறைகள் அறிவோம்

கிரிகோர் மெண்டல் ஏழ்மையான விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். அவரது தந்தை காயமடைந்த பிறகு குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலை மேலும் சிரமமானது. பின்னர் அவர் ஆகஸ்டினிய மடத்தில் சேர்ந்தார். அறிவியல் மற்றும் கணிதம் படித்தார். ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வில் வெற்றி பெற முடியாவிட்டாலும் கற்பிப்பதையும் கற்றுக் கொள்வதையும் நிறுத்தவில்லை.

மடாலயத் தோட்டத்தில் பட்டாணிச் செடிகளைப் பல ஆண்டுகள் திட்டமிட்ட முறையில் ஆய்வு செய்தார். எந்தப் பண்புகள் தலைமுறையிலிருந்து தலைமுறைக்குச் செல்கின்றன என்பதை எண்ணிக்கை, ஒப்பீடு, வகைப்படுத்தல் ஆகியவற்றின் மூலம் ஆராய்ந்தார். அவரது ஆய்வுகள் பின்னர் மரபியலின் அடிப்படையாக அமைந்தன.

விஞ்ஞானியாக வேண்டுமென்றால் பெரிய ஆய்வகம் மட்டுமே வேண்டும் என்று இல்லை. உற்று நோக்குதல், தகவல் பதிவு செய்தல், ஒப்பிடுதல், சந்தேகித்தல், மீண்டும் சோதித்தல்—இவையே அறிவியல் முறையின் அடித்தளம்.

உற்று நோக்கு; பதிவு செய்; ஒப்பிடு; சோதித்துப் பார்; பிறகு முடிவு செய்.

அத்தியாயம் 17
உலகம் சுற்றிய சீமாட்டி

பார்வையும் கேட்கும் திறனும் இல்லாத ஹெலன் கெல்லர் உலகத்தைத் தொடுதல் மூலம் அறிந்தார். பேசுபவரின் உதடு, முகம், தொண்டை ஆகியவற்றில் விரல்களை வைத்து அதிர்வுகளை உணர்ந்து பேச்சைப் புரிந்துகொள்ளும் முறையையும் பயன்படுத்தினார்.

அவருடைய ஆசிரியை ஆனி சுலிவன் அவரது கையில் எழுத்துகளை விரல்களால் எழுதிக் கற்றுக்கொடுத்தார். “Water” என்ற சொல்லை கையில் எழுதியபடி ஓடும் தண்ணீரைத் தொட வைத்த தருணம் அவரது கல்வியில் பெரிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது.

பின்னர் ஹெலன் கல்லூரிக் கல்வி பெற்றார், எழுத்தாளரானார், உலகம் முழுவதும் பயணம் செய்தார். American Foundation for the Blind பதிவுகளின்படி அவர் பல உலகப் பயணங்களில் 39 நாடுகள் வரை சென்றதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

அதனால் “நாம் 400 மாநிலங்களைச் சுற்ற வேண்டும்” என்று கூறுவது பொருத்தமல்ல; இந்தியாவில் 400 மாநிலங்களே இல்லை. அதன் மையக் கருத்தை இவ்வாறு மாற்றலாம்:

உலகம் முழுவதும் செல்ல முடியாவிட்டாலும், நம் ஊரைத் தாண்டிப் பார்ப்போம்; நம் மாநிலத்தைத் தாண்டிப் புரிந்துகொள்வோம்; அனுபவமே ஒரு பெரிய பள்ளி.

அத்தியாயம் 18
எது நமது வேலை?

“இது என் வேலை அல்ல” என்ற ஒரு வாக்கியம் பல நல்ல செயல்களைத் தடுக்கிறது.

காந்தியடிகளுடன் தொடர்புடைய பல ஆசிரம நினைவுகளில், தனது துணிகளைத் துவைப்பது, அறையைச் சுத்தம் செய்வது, சமையல் மற்றும் பொதுப்பணிகளில் ஈடுபடுவது போன்றவற்றை அவர் தாழ்வான வேலை என்று கருதவில்லை என்பது தெளிவாகிறது.

மற்றவர் செய்ய வேண்டிய வேலை என்பதற்காக நம்மால் செய்யக்கூடிய உதவியை மறுப்பது தேவையில்லை. வீட்டில் ஒரு தட்டை எடுத்துவைப்பது, வகுப்பறையில் குப்பையை எடுத்துப் போடுவது, நண்பருக்கு உதவுவது ஆகியவை பதவியைத் தாழ்த்துவதில்லை.

நேரத்தை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டால் படிப்பும், உடற்பயிற்சியும், குடும்பப் பொறுப்பும், சமூகப் பணியும் ஒரே நாளில் இடம் பெற முடியும்.
வேலைக்கு உயர்வு தாழ்வு இல்லை; அதைச் செய்யும் மன நிலைக்குத்தான் மதிப்பு உள்ளது.

அத்தியாயம் 19
என் வழி தனி வழி

கார்ல் மார்க்ஸ் தனது வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை பொருளாதாரச் சிரமத்தில் கழித்தார். லண்டனில் வாழ்ந்தபோது அவரது குடும்பம் கடுமையான வறுமையையும் குழந்தை இழப்புகளையும் சந்தித்தது. இருந்தபோதும் அவர் அரசியல் பொருளாதாரம் தொடர்பான ஆய்வைத் தொடர்ந்தார்.

பிரிட்டிஷ் மியூசியம் வாசகர் அறையை பயன்படுத்திய புகழ்பெற்ற ஆய்வாளர்களில் மார்க்ஸும் ஒருவர்.

“நூலகத்தை மூடிய பிறகும் அதன் வாசலிலேயே படுத்துக்கொண்டு மறுநாள் திறக்கும் வரை காத்திருந்தார்” போன்ற கதைகளுக்கு உறுதியான ஆதாரம் இல்லை. அவற்றைத் தவிர்த்தாலும் அவரது நீண்டகால வாசிப்பும் ஆராய்ச்சியும் பதிவான உண்மைகள்.

வாழ்க்கையில் வசதி இல்லாத காலம் வரலாம். அப்போது கற்றலை முழுமையாக நிறுத்த வேண்டியதில்லை.
சூழ்நிலை பாதையை மெதுவாக்கலாம்; இலக்கை விட்டுவிடச் சொல்ல முடியாது.

அத்தியாயம் 20
நன்றிக்கு வித்தாகும்

வ.உ. சிதம்பரனார் வழக்கறிஞர், தொழிலாளர் இயக்கத் தலைவர் மற்றும் சுதேசி கப்பல் நிறுவனத்தை உருவாக்கியவர். தூத்துக்குடியில் பிரிட்டிஷ் கப்பல் நிறுவனத்தின் ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக சுதேசி கப்பல் சேவையை உருவாக்கினார். 1908இல் கைது செய்யப்பட்டு கடுமையான சிறைத்தண்டனை பெற்றார்; சிறையில் கடின உழைப்புக்கும் உட்படுத்தப்பட்டார்.

விடுதலையின் பின்னர் அவரது வழக்கறிஞர் உரிமை மீண்டும் பெறுவதற்கான அனுமதியை நீதிபதி E.H. Wallace வழங்கினார். அதற்கான நன்றியைக் காட்ட தனது மகனுக்கு வாலேஸ்வரன் என்று பெயரிட்டதாக வாழ்க்கை வரலாற்றுக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.

வ.உ.சி. தமிழ் நூல்களையும் உரைகளையும் எழுதினார். திருக்குறளுக்கும் சிவஞானபோதத்திற்கும் உரை எழுதிய அவரது பணிகளும் பதிவாகியுள்ளன.

நமக்கு உதவியவரை வாழ்நாள் முழுவதும் கடனாளியாக நினைக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் உதவியை மறக்காத மனம் மனித உறவுகளை வளப்படுத்துகிறது.
நன்றி என்பது பெற்ற உதவியின் விலை அல்ல; நமது பண்பின் வெளிப்பாடு.

அத்தியாயம் 21
தன்னம்பிக்கையின் பிறப்பிடம் எது?

தாமஸ் எடிசனைப் பற்றிய ஒரு பிரபலமான இணையக் கதையில், பள்ளி ஆசிரியர் எழுதிய கடிதத்தை அவரது தாய் மாற்றிப் படித்து, “உங்கள் மகன் ஒரு மேதை” என்று கூறியதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

உண்மையில் எடிசன் மிகக் குறுகிய காலமே பள்ளியில் படித்தார். ஒரு ஆசிரியர் அவரைப் பற்றித் தாழ்வாகப் பேசியதை அறிந்த அவரது தாய், அவருக்கு ஆதரவாக நின்று வீட்டில் கல்வி அளித்ததாக எடிசனின் வாழ்க்கைச் செய்திகள் கூறுகின்றன.

பல்பை உதவியாளர் உடைத்ததும், “பல்பை மீண்டும் செய்யலாம்; தன்னம்பிக்கையைச் சரி செய்ய முடியாது” என்று எடிசன் கூறியதாகப் பரவும் கதை அழகானது; எனவே அதைப் பாடமாக எடுத்துக் கொள்ளலாம்; வரலாற்று மேற்கோளாக அல்ல.

ஒரு குழந்தையை “உன்னால் முடியாது” என்று தொடர்ந்து சொல்லுவது அதன் முயற்சியைத் தடுக்கலாம். தவறைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்; மனிதரைத் தாழ்த்தக் கூடாது.

தவறைத் திருத்துங்கள்; தன்னம்பிக்கையை உடைக்காதீர்கள்.

அத்தியாயம் 22
பொறுமை எனும் அணிகலன்

புத்தரிடம் ஒருவர் கடுமையாகப் பேசியதாகப் பரவலாகச் சொல்லப்படும் ஒரு உவமைக் கதையில், அவர் அவமதிப்பை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் அமைதியாக இருந்தார். ஒருவர் தரும் பரிசை நாம் ஏற்காவிட்டால் அது கொடுத்தவரிடமே இருக்கும்; அதுபோல அவமதிப்பையும் ஏற்க வேண்டியதில்லை என்பதே கதையின் கருத்து.

மக்கு யாராவது ஏதாவது சொன்ன உடனே பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்று தோன்றும். அதுவே ஐம்பொறிகளின் உடனடி எதிர்வினை.
ஆனால் ஒரு நொடி காத்திருந்து, “இதற்கு நான் பதில் சொல்ல வேண்டுமா? இப்போதே சொல்ல வேண்டுமா? எப்படி சொல்ல வேண்டும்?” என்று கேட்டால் பல பிரச்சினைகள் தானாகவே குறையும்.

மௌனம் எல்லா நேரங்களிலும் தீர்வு அல்ல. அநீதியை எதிர்க்க வேண்டிய இடத்தில் பேச வேண்டும். ஆனால் கோபத்தின் கட்டுப்பாட்டில் பேசாமல் அறிவின் கட்டுப்பாட்டில் பேச வேண்டும்.

எல்லாவற்றிற்கும் எதிர்வினை தேவையில்லை; தேவையான இடத்தில் சரியான பதிலே போதும்.

அத்தியாயம் 23
மணநாளை மறந்த விஞ்ஞானி

லூயி பாஸ்டரைப் பற்றிய ஆரம்பகால வாழ்க்கை வரலாற்றில், திருமண நாளன்றுகூட ஆய்வகப் பணியில் மூழ்கியிருந்த அவரை நினைவூட்டி அழைத்துவர வேண்டியிருந்ததாக ஒரு சம்பவம் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

பாஸ்டர் நுண்ணுயிரிகள், காய்ச்சல் நிகழ்வு, உணவு கெடுதல் ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஆய்வுகளின் மூலம் அறிவியலில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தினார். குறிப்பிட்ட வெப்பநிலையில் உணவுப் பொருட்களைச் சூடாக்கி நுண்ணுயிர்களின் தாக்கத்தை குறைக்கும் முறையே பின்னர் Pasteurization என்று அழைக்கப்பட்டது. ரேபிஸ் தடுப்பூசி உருவாக்கத்திலும் அவரது குழு முக்கிய பங்கு வகித்தது.

தொழில்நுட்பம் ஆசிரியருக்கு உதவலாம். ஆனால் குழந்தைக்கு எந்த அனுபவம் புரிதலை ஏற்படுத்தும் என்பதை அறிந்து சரியான தருணத்தில் பயன்படுத்தும் மனித அறிவை அது மாற்றுவதில்லை.

சிறந்த ஆசிரியர் பதிலை மட்டும் தருவதில்லை; குழந்தை உணரும்படி அனுபவத்தை உருவாக்குகிறார்.

அத்தியாயம் 24
தடையைத் தாண்டிக் கற்றவர்

விளாதிமிர் லெனின் கசான் பல்கலைக்கழகத்தில் சட்டம் படிக்கச் சேர்ந்தார். மாணவர் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டதால் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டார். பின்னர் தனியாகப் படித்து சட்டத் தேர்வுகளை முடித்து வழக்கறிஞராகத் தகுதி பெற்றார்.

அவரது அரசியல் சிந்தனைகளும் பின்னர் உருவான சோவியத் அரசின் வரலாறும் தனித்த அரசியல் மற்றும் வரலாற்று ஆய்வுக்குரியவை. மாணவர்களுக்கான இப்பகுதியில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது அவரது அரசியலை மதிப்பிடுவது அல்ல; முறையான கல்விப் பாதை தடைப்பட்டபோதும் அவர் படிப்பைத் தொடர்ந்த நிகழ்வுதான்.

அவரது உடல்நிலை, இறைச்சி, ரொட்டி அளவு பற்றிய பல நெகிழ்ச்சியான கதைகள் இணையத்தில் பரவுகின்றன. அவற்றிற்கான நம்பகமான ஆதாரங்கள் தெளிவாக இல்லாததால் அவற்றை இந்த அத்தியாயத்தில் வரலாற்று உண்மையாகப் பயன்படுத்துவது தவிர்க்கப்பட்டுள்ளது.

ஒரு கதவு மூடப்பட்டால் கற்றல் முடிவதில்லை; வேறு வழி தேடத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

அத்தியாயம் 25
வறுமையிலிருந்து வளமைக்கு

மைக்கேல் பாரடே வறுமையான குடும்பத்தில் பிறந்தார். பதினான்கு வயதில் புத்தகங்களைப் பைண்டிங் செய்யும் தொழிலில் பயிற்சியாளராகச் சேர்ந்தார். வேலை செய்யும் போதே கைக்கு வந்த அறிவியல் புத்தகங்களை வாசிக்கத் தொடங்கினார்.

ஒரு வாடிக்கையாளர் அவருடைய ஆர்வத்தைக் கண்டு ராயல் இன்ஸ்டிடியூஷனில் ஹம்ப்ரி டேவி வழங்கிய சொற்பொழிவுகளுக்கான சீட்டுகளைத் தந்தார். பாரடே அந்தச் சொற்பொழிவுகளை மிகவும் கவனமாகக் குறிப்பெடுத்து புத்தகமாகத் தயாரித்து டேவிக்கு அனுப்பினார். பின்னர் ராயல் இன்ஸ்டிடியூஷனில் உதவியாளராக சேரும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

அவருக்கு வாய்ப்பு முதலில் ஆய்வகத்தின் கதவிலிருந்து வரவில்லை; புத்தகப் பைண்டிங் கடையிலிருந்து வந்தது.

நமக்குக் கிடைத்த வேலை நமது கனவு வேலை இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஆனால் அந்த இடத்தில் நாம் கற்றுக்கொள்ளும் ஒன்று அடுத்த கதவைத் திறக்கலாம்.
வாய்ப்புக்காக மட்டும் காத்திருக்காதே; தயாராக இரு. வாய்ப்பு வந்தால் அடையாளம் காண முடியும்.

அத்தியாயம் 26
உழைப்பும் ஒழுங்கும் கல்விக்கு அழகு

ஐம்பொறிகளால் கற்றல்: மரியா மாண்டிசோரி சிறுவயதில் பொறியியல் துறையில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். பின்னர் குடும்பத்தின் எதிர்ப்பையும் அக்கால சமூகத் தடைகளையும் மீறி மருத்துவக் கல்வியைத் தேர்ந்தெடுத்தார். 1896இல் இத்தாலியின் ஆரம்பகால பெண் மருத்துவர்களில் ஒருவரானார்.
குழந்தைகளுடன் பணியாற்றிய அனுபவம் அவரை கல்வியியல் நோக்கி அழைத்துச் சென்றது. தொடுதல், பார்வை, இயக்கம், ஒலி, வடிவம் ஆகியவற்றின் மூலம் குழந்தை தானாக ஆராய்ந்து கற்றுக்கொள்ளும் சூழலை உருவாக்கினார்.

மாண்டிசோரி வளர்ச்சியைப் பெரிய கட்டங்களாகப் பார்த்தார். பிறப்பு முதல் ஆறு வயது, ஆறு முதல் பன்னிரண்டு, பன்னிரண்டு முதல் பதினெட்டு போன்ற வளர்ச்சிக் கட்டங்களுக்கு வேறுபட்ட கல்வித் தேவைகள் உள்ளன என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.

இது “ஐம்பொறி ஆட்சி கொள்” நூலின் மையக் கருத்தோடு நேரடியாக இணைகிறது. குழந்தை ஐம்பொறிகளால் உலகை அறிகிறது. பெரியவர் அதன் ஐம்பொறிகளைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டியதில்லை; சரியான அனுபவங்களை வழங்கி அவற்றை அறிவுடன் பயன்படுத்த கற்றுத்தர வேண்டும்.
குழந்தையின் கையை வேலை செய்ய விடுங்கள்; அதன் மூளை கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பிக்கும்.

அத்தியாயம் 27
பதவி வரும்போது பணிவும் வரவேண்டும்

ஆபிரகாம் லிங்கன் அமெரிக்க அதிபர் வேட்பாளராக இருந்தபோது பதினொன்று வயது கிரேஸ் பெடெல் என்ற சிறுமி அவருக்கு கடிதம் எழுதினாள். குறுந்தாடி வைத்தால் முகம் நன்றாக இருக்கும் என்று அவள் பரிந்துரைத்தாள். லிங்கன் அவளுக்குப் பதிலும் எழுதினார். பின்னர் அவர் தாடி வளர்த்தார்; அதற்கு அந்தக் கடிதம் எந்த அளவு காரணம் என்பதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது என்று அமெரிக்க Library of Congress குறிப்பிடுகிறது. அதிபராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிறகு பயணத்தின் போது அந்தச் சிறுமியையும் அவர் சந்தித்தார்.

லிங்கன் முறையான பள்ளிக் கல்வியை மிகக் குறைவாகவே பெற்றவர்; பெரும்பாலும் சுயமாகப் படித்தவர். வழக்கறிஞராகவும் பின்னர் அரசியல்வாதியாகவும் வளர்ந்தார்.

அடிமைத்தனத்தைப் பற்றிய அவரது காலத்தின் அரசியல் மிகவும் சிக்கலானது. “என் தந்தை செருப்பு தைப்பவர்” என்ற புகழ்பெற்ற லிங்கன் பேச்சுக் கதை பல வடிவங்களில் பரவுகிறது; அதற்கான உறுதியான முதன்மைச் சான்று தெளிவாக இல்லாததால் அதை வரலாற்று மேற்கோளாகக் கொடுக்கவில்லை.
ஆனால் கிரேஸ் பெடெலின் கடிதம் உண்மையான ஆவணம். பெரிய பதவியில் இருப்பவரும் ஒரு குழந்தையின் கருத்தைக் கேட்கலாம் என்பதே அதன் அழகான பாடம்.

பதவி உயர்ந்தால் காதுகள் மூடப்படக்கூடாது.

அத்தியாயம் 28
மக்களை நேசிக்க நேரம் கண்டறிந்தவர்

அன்னை தெரசாவின் இயற்பெயர் Agnes Gonxha Bojaxhiu. பதினெட்டு வயதில் வீட்டை விட்டு அயர்லாந்தில் உள்ள Sisters of Loreto அமைப்பில் சேர்ந்தார். பின்னர் இந்தியா வந்து கொல்கத்தாவில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார்.

1940களில் கொல்கத்தாவின் வறுமையையும் நோயுற்ற மக்களின் நிலையையும் நேரில் பார்த்த அனுபவத்திற்குப் பிறகு, பள்ளிப் பணியை விட்டு ஏழைகள் மற்றும் நோயாளிகளுடன் நேரடியாகப் பணியாற்ற அனுமதி பெற்றார். பின்னர் Missionaries of Charity அமைப்பை உருவாக்கினார். 1979ஆம் ஆண்டு மனித துயரத்தைத் தணிக்க மேற்கொண்ட பணிக்காக நோபல் அமைதி பரிசு பெற்றார்.

அவருடைய பணிமுறைகள் குறித்து பின்னாளில் விமர்சனங்களும் எழுந்துள்ளன; குறிப்பாக மருத்துவப் பராமரிப்பு மற்றும் வலி நிவாரணம் தொடர்பான கேள்விகள் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே ஒரு மனிதரை முழுமையாகப் புகழ்வதற்கோ முழுமையாக மறுப்பதற்கோ பதிலாக, அவருடைய சேவை நோக்கத்தையும் அதற்கான விமர்சனங்களையும் அறிந்து கொள்வதே மாணவர்களுக்கு நல்ல வரலாற்றுப் பயிற்சி.

இந்த அத்தியாயத்தில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான கேள்வி மிகவும் எளியது: “எனக்கு நேரமில்லை” என்று நாம் எத்தனை முறை சொல்கிறோம்? மற்றொரு மனிதருக்காக தினமும் சில நிமிடங்களாவது ஒதுக்க முடியாதா?

மக்களை நேசிப்பது ஒரு உணர்வு மட்டுமல்ல; அவர்களுக்காக நேரம் ஒதுக்குவதும் அன்பே.

நூலின் நிறைவுச் செய்தி

ஐம்பொறிகள் நமக்குச் சேவகர்களாக இருக்க வேண்டும்; எஜமானர்களாக அல்ல.
கண் காண்பதெல்லாம் உண்மையல்ல.
காது கேட்பதெல்லாம் சரியல்ல.
நாக்கு விரும்புவதெல்லாம் தேவையல்ல.
உடல் நாடுவதெல்லாம் நன்மையல்ல.
மனம் நினைப்பதெல்லாம் முடிவல்ல.
பார் — ஆனால் ஆராய்.
கேள் — ஆனால் சிந்தி.
பேசு — ஆனால் அளந்து பேசு.
விரும்பு — ஆனால் தேவையை அறி.
செய் — ஆனால் விளைவை எண்ணிச் செய்.
உன்னை நீ ஆட்சி செய்யக் கற்றுக்கொண்டால், வாழ்க்கை உன்னை ஆட்சி செய்யாது. இதுவே “ஐம்பொறி ஆட்சி கொள்” நூலின் 28 அத்தியாயங்களையும் ஒன்றாக இணைக்கும் மையச் சிந்தனையாக அமையும்.

📚 நூலின் விவரங்கள்: