நாம் ஒரு மொழியை இழக்கும்போது என்ன நடக்கிறது..? – சோஃபியா ஸ்மித் கேலர் (தமிழில்: சித்தார்த்தன் சுந்தரம்)

நாம் ஒரு மொழியை இழக்கும்போது என்ன நடக்கிறது..?

ஆங்கில மூலம்: சோஃபியா ஸ்மித் கேலர்
தமிழில்: சித்தார்த்தன் சுந்தரம்

(சோஃபியா ஸ்மித் கேலர் ஒரு பத்திரிகையாளர் மற்றும் ‘ஹவ் டு கில் எ லாங்குவேஜ்’ (How to Kill a Language) என்கிற நூலின் ஆசிரியர் ஆவார். இந்தக் கட்டுரை `தி கார்டியன்’ இதழில் மே மாதம் 10 ஆம் தேதி வெளியானது)

அதிர்ச்சியூட்டும் வகையில், மனித மொழிகளில் 44% அழிவின் விளிம்பில் உள்ளன – கலாச்சாரம், பாரம்பரியம் மற்றும் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் முழுமையான வழிகளும் ஆபத்தில் உள்ளன.

உபிக் (Ubykh) மொழியைப் பற்றி சிறிதளவாவது நமக்குத் தெரிந்திருப்பதே ஓர் அதிர்ஷ்டம் ஆகும். 1800-களில், கருங்கடல் கடற்கரைப் பகுதிகளில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் அம்மொழியைப் பேசினர். ரஷ்யா அப்பகுதியைக் கைப்பற்றியபோது, உபிக் மக்கள் ஒட்டோமான்  பேரரசிற்கு நாடு கடத்தப்படும் வரை அதை எதிர்த்தனர். மன அதிர்ச்சியால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தால் ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் தொலைவிற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு, தற்போது துருக்கி முழுவதும் சிதறிக்கிடக்கும் உபிக் மொழி, 1992-ல் சரளமாகப் பேசும் கடைசிப் பேச்சாளர் இறக்கும் வரை நீடித்தது. 1950-க்குப் பிறகு அழிந்துபோன  244 மொழிகளில் (குறைந்தபட்சம்) இதுவும் ஒன்றாகும், மேலும் விரைவில் – எதுவும் மாறாவிட்டால் – என் பாட்டியின் மொழியும் அவற்றுடன் சேர்ந்துவிடும்.

அடுத்த 40 ஆண்டுகளில், தலையீடுகள் ஏதுமின்றி மொழி இழப்பு மும்மடங்காகும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆயினும்கூட, நாம் வாழும் இந்த பூமியின் பன்முகத்தன்மை அல்லது வரலாற்றிற்கு ஏற்பட்ட மற்ற  இழப்புகளைப் பற்றி நாம் கேட்பதை விட, மொழிகள் அழிவின் விளிம்பில் இருப்பதைப் பற்றி மிகக் குறைவாகவே கேள்விப்படுகிறோம். கோஸ்டா ரிகாவில் உள்ள மரங்கள் அழிந்துபோகும் நிலையில், அங்குள்ள மாபெரும் இயற்கை மற்றும் அறிவியல் வளமும் மறைந்துவிடக்கூடும் என்ற உண்மையை உணர்ந்ததைத் தொடர்ந்து, காடழிப்பு தடுக்கப்பட்டு வருகிறது. இஸ்லாமிய அரசு ஏற்படுத்திய அழிவைத் தொடர்ந்து, சிரியாவில் உள்ள பண்டைய எச்சங்களைப் பாதுகாக்கவும் மீட்டெடுக்கவும் சர்வதேச தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஒன்று திரண்டனர். ஆனால், சிறுபான்மை மொழிகளை ஆவணப்படுத்த அல்லது பாதுகாக்க உழைப்பவர்களின் முயற்சிகள் அரிதாகவே கொண்டாடப்படுகின்றன.

எத்னோலாக் (Ethnologue) போன்ற தற்போதுள்ள தரவுத்தளங்கள், அறியப்பட்ட 7,000-க்கும் மேற்பட்ட வாழும் மொழிகளில் அடங்கியுள்ள அளவிட முடியாத கலாச்சாரச் செல்வங்களைப் பட்டியலிடுகின்றன. ஆனால், இவற்றில் திகைப்பூட்டும் வகையில் 44 சதவீத மொழிகள் இப்போது அழிவின் விளிம்பில் உள்ளதாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; அவற்றில் பல மொழிகளை 1,000-க்கும் குறைவானவர்களே பேசுகின்றனர். ‘ஒரு தேசம் ஒரு மொழி’ என்ற கூற்றுகள், பிரான்ஸ் பிரெஞ்சு பேசுகிறது என்றும், சீனா மாண்டரின் பேசுகிறது என்றும் நம்மை நம்ப வைக்கின்றன; இது பல்லாயிரக்கணக்கான மற்றும் நூற்றுக்கணக்கான பிராந்திய மொழிகளைப் புறக்கணிக்கிறது. இந்த மொழிகளைப் பேசுபவர்களில் பலர், கடுமையான துன்புறுத்தல்கள், பள்ளிகளில் தடை, தாய்மொழியில் பேசுவதற்காகக் களங்கப்படுத்தப்படுதல் என அனைத்தையும் அனுபவித்திருக்கிறார்கள்.

சில சமூகங்கள் தங்கள் மொழிகளைப் பாதுகாப்பதற்கான அரசியல் அல்லது கலாச்சார சுயாட்சியைப் பெறும் அளவுக்கு அதிர்ஷ்டசாலிகளாக இருக்கின்றன – வெல்ஷ் (Welsh) அல்லது மவோரி (Maori) மொழிகளைக் குறிப்பிடலாம் – ஆனால் பல சமூகங்கள் அந்த அளவுக்கு அதிர்ஷ்டசாலிகளாக இல்லை. சிலர் வருந்திப் போராடுகிறார்கள்; மற்றவர்களோ, ஒரு மொழியைத் தாங்களாகவே கைவிடத் தேர்ந்தெடுத்ததால் அல்ல, மாறாக, ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு மொழியின் மத்தியில் தங்கள் மொழியைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கு மிகப்பெரிய மனவுறுதியும் வளங்களும் தேவைப்படுவதால், தங்கள் மொழியின் வீழ்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

பெரும்பாலும் மொழியியலாளர்களே முன்னணியில் இருக்கிறார்கள் – ஜார்ஜஸ் டுமேசில் (Georges Dumezil) போன்றவர்கள், நம்பமுடியாத எண்ணிக்கையிலான தனித்துவமான ஒலிகளைக் கொண்டதாகக் கூறப்படும் உபிக் என்ற காகசியன் மொழியை விடாமுயற்சியுடன் தேடினார். பல தசாப்த கால தேடல் இறுதியாக அவரை, உபிக் பேசும் தாத்தா பாட்டிகளால் வளர்க்கப்பட்ட டெவ்பிக் எசென்சிடம் (Tevfik Esenc) கொண்டு சென்றது. அவர்களின் ஒத்துழைப்பின்  மூலம்தான், உபிக் மொழியில் 80-க்கும் மேற்பட்ட மெய்யெழுத்துக்களும் மூன்று உயிரெழுத்துக்கள் மட்டுமே உள்ளன என்பதை நாம் அறிந்துகொள்கிறோம். இந்த விகிதம் அம்மொழியை மொழிப் பரிணாம வளர்ச்சியின் விளிம்பில் வைக்கிறது – மேலும் மனித தகவல்தொடர்பின் மகத்தான பன்முகத்தன்மை குறித்த நமது புரிதலுக்கு இது ஒரு முக்கியமான கூடுதலாகும்.

அழிந்துவரும் மொழிகளைப் பற்றிய ஆய்வு, மேற்கத்திய அறிவியல் அவற்றைக் கண்டறிவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, பழங்குடி மக்கள் கிழங்குகள் முதல் டால்பின் இனங்கள் வரையிலான தாவரங்களையும் விலங்குகளையும் அடையாளம் கண்டு வகைப்படுத்தியதை அடிக்கடி வெளிப்படுத்துகிறது. பல மொழிகளில், பாரம்பரிய நடைமுறைகளுடன் தொடர்புடைய விரிவான சொற்களஞ்சியங்கள் உள்ளன, அவையும் அதே அளவு ஆபத்தில் உள்ளன; சில சமயங்களில், மொழியியலாளர்கள் சரியான நேரத்தில் வந்து, மூத்தவர்கள் இறப்பதற்கு முன்பு அவர்களை நேர்காணல் செய்து இவற்றைப் பதிவு செய்கிறார்கள்.

மொழிகளை ஆவணப்படுத்துவது முக்கியமானது, ஏனெனில் சமூகங்கள் இறுதியில் அவ்வாறு செய்ய விரும்பினால், அவற்றால் மொழிகளை சிறப்பாக மீட்டெடுக்க முடியும். ஒரு மொழியை வேண்டுமென்றே அழிக்கும் ‘மொழி அழிப்பு’ குறித்து நான் மேற்கொள்ளும் விரிவான ஆய்வில், மொழியியல் மற்றும் மனித உரிமைகள் பெரும்பாலும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தே செல்கின்றன என்பது தெளிவாகிறது. அமெரிக்கா முழுவதும் பழங்குடி மக்களின் இடப்பெயர்ச்சியும் அதிகாரமின்மையும், எண்ணற்ற பல்வேறு மொழிகளின் இழப்புடன் நிகழ்ந்தன; சமூகங்கள் தங்கள் பாரம்பரியத்தை மீட்டெடுக்கவும் கொண்டாடவும் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் பெரும்பாலும் மொழிப் புத்துயிர்ப்பில் கவனம் செலுத்துகின்றன.

இது ஏன் முக்கியம்? கனடாவில், பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் தங்கள் தாய்மொழியில் உரையாட முடிந்த குழுக்களில், இளைஞர்களின் தற்கொலை விகிதங்கள் குறைவாகவோ அல்லது இல்லாமலோ இருந்தன என்றும், அவ்வாறு இல்லாத குழுக்களில் அவை ஆறு மடங்கு அதிகமாக இருந்தன என்றும் ஒரு ஆய்வு காட்டியது. நிச்சயமாக, ஒரு மொழி மட்டும் ஒரு சமூகத்தை மோசமான மனநலத்திலிருந்து காப்பாற்றாது, ஆனால் அது அவ்வாறு செய்யும் கலாச்சார மீள்திறனின் ஒரு குறியீடாக இருக்கலாம். 2012-ல், ஆஸ்திரேலியாவில் ஓர் அரசாங்க விசாரணையில், பழங்குடி மொழிகள் சமூகங்களின் ஆரோக்கியத்திலும் ஆயுட்காலத்திலும் மிக முக்கியப் பங்கு வகிப்பதால், அவை அரசியலமைப்பில் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்று வாதிடப்பட்டது. சுமார் 14 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், அரசியலமைப்பு இன்னும் ஆங்கிலத்தை மட்டுமே அங்கீகரிக்கிறது. ஐரோப்பாவில், பிராந்திய அல்லது சிறுபான்மை மொழிகளுக்கான சாசனம் போன்ற ஆவணங்கள் சிறந்த பாதுகாப்பை உறுதியளிக்கின்றன, இருப்பினும் பிரான்ஸ் மற்றும் இத்தாலி உட்பட பல நாடுகள் அதனை அங்கீகரிக்கவில்லை.

இவையனைத்தும், ஆங்கிலம், மாண்டரின் மற்றும் ஸ்பானிஷ் போன்ற முதன்மையான மொழிகள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஓர் ‘ஒருமைப்படுத்தல்’ பின்னணியில் நிகழ்ந்து வருகின்றன (Ethnologue-இன் தரவுகளின்படி, உலக மக்கள் தொகையில் 88 சதவீதத்தினர், வெறும் 20 மொழிகளில் ஒன்றையே தங்கள் தாய்மொழியாகக் கொண்டுள்ளனர்). புலம்பெயர்ந்தோர் மூன்றாவது தலைமுறைக்குள் தாங்கள் குடியேறிய நாட்டின் மொழியில் மட்டுமே பேசும் திறன் கொண்டவர்களாக மாறிவிடுகிறார்கள் என்று மொழியியலாளர்கள் கவனித்துள்ளனர்.

இந்த விளைவை நான் நேரடியாகக் கண்டிருக்கிறேன். என் பாட்டியும் அம்மாவும் பேசிய, பியாசென்சா (Piacenza) மலைகளின் தரமான இத்தாலிய மொழி மற்றும் அதன் ‘வட்டார மொழி’ ஆகியவற்றின் அற்புதமான ஒலிச்சூழலை நான் பேசாமல், புரிந்துகொண்டு மட்டுமே வளர்ந்தேன். இத்தாலியப் பொது வாழ்வில் அது மிகவும் மதிப்பிழந்து போனதால், என் அம்மா அதற்கு வைத்திருந்த ஒரே பெயர் அதுதான்: இத்தாலிய மொழியின் ஒரு வட்டார மொழி. உண்மையில் அது, பியாசின்டெய்ன் (Piasintein) எனப்படும் எமிலியன் மொழியின் ஒரு வகையாகும்; இது வல்கர் லத்தீன் மொழியின் வழித்தோன்றலாகும். வடக்கில், குழந்தைகளுக்கு இது கற்பிக்கப்படுவது பெரும்பாலும் நின்றுவிட்டது, அதனால் இது கடந்த காலத்தின் ஒரு கலைப்பொருள் போலத் தோன்றலாம். ஆயினும், என் பாட்டியின் மரணத்திற்குப் பிறகு, என் அம்மாவுடனான உரையாடலில் அதைப் புகுத்துவது, அவருடைய ஒரு பகுதியை உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பதற்கான ஒரு வழியாகும்.

ஆனால் அவர் மட்டுமல்ல – அது தனித்துவமான காலம், இடம் மற்றும் கலாச்சாரத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. வெளியாட்களுக்கு இத்தாலிய மொழியை விட ஸ்காண்டிநேவிய மொழி போல ஒலிக்கக்கூடிய, முன்னிறுத்தப்பட்ட உயிரொலியான ø; இயற்கைச் சொற்கள், குறிப்பாக அந்தப் பள்ளத்தாக்கின் புகழ்பெற்ற காளான்களான ‘இ ஃபன்ஸ்’ (i funz) என்பதற்கான சொற்கள். அதுமட்டுமல்லாமல் இன்னும் பலவும் இருக்கின்றன.

உபிக் (Ubykh) முதல் பியாசின்ஸ்டீன் (Piaśintein) வரை, மொழி ஆவணப்படுத்தல், குறைந்தபட்சம், ஒரு மறுமலர்ச்சிக்கான நம்பிக்கையை அளிக்கிறது. மற்ற மொழிகளுக்கு – ஆஸ்திரேலியாவின் வலங்கமா (Walangama), அர்ஜென்டினாவின் அபிபோன் (Abipón) – எஞ்சியிருக்கும் கொஞ்சமும் ஒருபோதும் போதுமானதாக இல்லாமல் போகலாம். தாவரங்கள் அல்லது விலங்குகள் சம்பந்தமான இப்போது மறைந்துவிட்ட சொற்பட்டியல்களிலோ அல்லது அவற்றின்  ஞானக் கூற்றுகளிலோ நாம் என்ன இழந்திருக்கிறோம் என்று யாரால் சொல்ல முடியும்? நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில், ஆயிரக்கணக்கான அழிந்துவரும் மொழிகளுக்கு சட்ட மற்றும் கலாச்சார அங்கீகாரத்தைக் கோரும் ஆர்வலர்கள் இருக்கிறார்கள். காலம் கடந்துபோவதற்குள் நாம் அவர்களுக்குச் செவிசாய்க்க வேண்டும்.

📚 நூலின் விவரங்கள்: