Vasanthadheepan Poems 15 வசந்ததீபன் கவிதைகள் 15

வசந்ததீபன் கவிதைகள்




(1) நதிச் சங்கமம்
**********************
உன் விழிகள் என் திசைகாட்டிகள்
உன் இதழ்கள் என் நீர்த்துறைகள்
உன் நிழல்தேடி தாகமாய் வருகிறேன்
உனக்குப் பரிசளிக்க வேண்டும்
உலகம் கண்டிராத
அற்புதமான பொருள்
ஒருவராலும் தரமுடியாத என் இதயம்
முத்தமிட வந்தேன்
முட்கள் சூழ நிற்கிறாய்
மனமொடிந்து திரும்புகிறேன்
உன் உடலுக்குள் ஒரு கடல்
மீன்கள் ஆயிரம் துள்ளுகின்றன
கண்ணாடிக் குடுவைக்குள் நீ
ராகங்கள் பெருகும் தடாகம்
சந்தங்கள் கமழும் பூந்தோட்டம்
மனம் எனும் மாய இசைக்கருவி
கள்ளிப்பழ உதடுகள்
கனிந்து சிவந்தன
கண்கள் துள்ளிக் குதித்தன
காதல் வெள்ளம் பிரவாகமெடுத்தது
மழைச்சாலையில் யாரும் இல்லை
காற்று ஓலமிட்டு ஓடுகிறது
இறந்தபடி இணை பிரிந்த பறவை
சிரிப்பால் எனக்குத் தீ மூட்டினாள்
வெந்து கொண்டிருக்கிறது
என் இதயம்
பசியாறப் பார்க்கிறது கனவு.

(2) மரிக்கும் பறவையின் குரல்
*************************************
சுழித்தோடும் உன் புன்னகை
நெளிந்தாடும் உன் புருவங்கள்
சுழலுள் சிக்கிய துரும்பானேன் நான்
ஆறப்போடு
ஊறப்போடு
அப்படியே தூக்கித் தூரப்போடு
படிக்கிறேன்
திரும்பத் திரும்பப் படிக்கிறேன்
விளங்க முடியாத கவிதை வாழ்க்கை
நிழல் தரும் மரங்களில் இலைகளில்லை
அழகு மிளிரும் செடிகளில் பூக்களில்லை
உதிர்காலத்தில் உழல்கிறது கனவிலான வாழ்வு
ஒரு மிடறு குடித்தான்
வேதனையின் காரணிகள் நிழலாடின
அடுத்த மிடறு
அவனைக் குடித்துவிட்டது
நந்தவனத்திலோர் ஆண்டி
அவன் நாலாறு மாதமாய் செய்த தோண்டி கூத்தாடிக் கூத்தாடி பட்டென்று உடைந்தாண்டி
நீ வந்த போது நான் இல்லை
நான் வந்த போது நீ இல்லை
நமது காலடித்தடங்கள் மட்டுமாவது சந்தித்திருக்கலாம்
உக்கிரமான கோபம்
கனவுகளை எரிக்கிறது
நாமெல்லாம் மெளனமாகத் தான் வாழ்கிறோம்.

Thanges Poems 31 தங்கேஸ் கவிதைகள் 31

தங்கேஸ் கவிதைகள்




கவிதை 1
நினைவின் வெளியில் குதித்தவன்
மீண்டும் திரும்புவதேயில்லை
மீன்களுக்குப் புழுப் போல
சொற்களுக்கு இவன்

ஆட்காட்டி விரலையும் பெருவிரலையும் குவித்து
தெருவில் பட்டாம் பூச்சி பிடித்துப் போகின்றவனை
புன்னகையில் கடந்து போகும் உதடுகள்
பிறகு குற்றவுணர்வு கொள்கின்றன

சுழன்று வரும் பிரபஞ்சமென
உதிரும் அரசமரத்திலை ஒன்று
முகத்தை வருடிச் செல்கிறது

பால் பேதமற்ற வெளியில்
ரூபத்திற்கும் அரூபத்திற்குமான
மங்கிய ஒளியில்
நிற்கும் அவன் மீது
இலைகளென உதிரும் பொழுதுகள்
தங்களைப் புதைத்துக் கொள்கின்றன

பிரக்ஞைக்கும் வெளியே
அறியாமையால் பிதற்றும் இவனை
இரவும் மன்னித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது
தன் பங்கிற்கு.

கவிதை 2
மூடிய கண்களுக்குள் .
கணநேரம் சுழன்றாடுகிறது குழந்தமையின் சுடர்
நான்குகால் பாய்ச்சலில்
எல்லையற்ற வெளியில் பறந்து போகின்றேன்
பின்னோக்கிப் பாயும் குதிரைக்கு
கடிவாளம் ஏதும் பூட்டப்படவில்லை

தூக்கக் கலக்கத்தில்
உள்ளங்கையைக் கால்சாராய்
பையிலிருந்து எடுக்கிறான்
அப்பாவிச் சிறுவன்
கையோடு வருகிறது
வரையாடு தீப்பெட்டிக் கூடு

உள் கூட்டை
வலது கை ஆட்காட்டி
விரலால் தள்ளித் திறக்க
நிரப்பப்ட்ட பசும் கருவேல இலைகளுக்கு மத்தியில்
அசைகின்றன
மரகதப்பொன் வண்டுகள்

அருகில் பனித்துளி வடிவ
வெண்முட்டைகள்
வெண்முட்டைகளின் வெது வெதுப்பை
உள்ளங் கைகளுக்குள் உருட்டிப் பார்க்கிறான்

காலம் முதுமைக்கும் பால்யத்திற்கும்
இடையில் சோழியாக
உருண்டோடிக் கொண்டிருக்கிறது

Sasikala's Poems சசிகலா கவிதைகள்

சசிகலா கவிதைகள்




1
கருவறை காவியம்…
***************************
கருவறை காவியமாய்
இப்பூமியில் பூத்தப் பூவே…..
மலரினும் மெல்லிய மழலையே
உதிரத்தில் உதித்த உயிரே…..

நீ என்னுள் கருவான அன்றே
ஈருயிர் கொண்டேன்
உன்னுருவைக் காண
பத்துமாதம் பத்திரமாய் பாதுக்காத்தேன்
பத்தியங்கள் பல ஏற்றேன்
உருவம் தெரியா உன்னை நினைத்து
அதிர்ந்து நடக்கக்கூட மறந்தேன்….

என் தொப்புள்க்கொடியில்
மலர்ந்த மலரே….
இன்று உயிர்ப்பெறுகிறேன்
உன்னைக்கண்டு….
பெண்ணாய் பிறந்தப்பலனை அடைந்து
தாய்மை உணர்வில்
நிறைவடைகிறேன்……

2
ஊமை விழிகள்…
************************
இதயம் கவரும் காந்த விழிகள்
வலிகளைப் பேசுகையில் ஊமை விழிகளாகிறது…
ஊமை விழிகளும் கவிதை பேசும்
சில சமயம் கண்ணீரால் காவியம் வரையும்
காதலை மறைத்திட நினைக்கையில்
நாணத்தால் ஓவியம் வரையும்…

சில சமயங்களில்
நெருப்பைக் குடித்து தண்ணீரின் தாகம் தீர்த்துக்கொள்ள எத்தனிக்கும்…
சில சமயங்களில்
இரவின் இறுதி சொட்டு தீர்ந்து போகும் வரை
விடியலை தேடி அலையும்…
சில சமயங்களில்
விழிகள் தேடும் மொழிகளாய்
இவளின் ஊமை விழிகள்…

Kangalai thirantha kaatchi Poem by Adhith Sakthivel ஆதித் சக்திவேலின் கண்களைத் திறந்த காட்சி கவிதை

கண்களைத் திறந்த காட்சி கவிதை – ஆதித் சக்திவேல்




நெருப்பும் நீரும் – தம்
இருப்பை ஆக்ரோஷமாக
நினைவு படுத்தியபடி உள்ளன
எரிமலைகளில் பெருமழைகளில்
உலகின் எல்லா மூலைகளிலும்

மழையின் பல முகங்களோடு
இன்று புதிதாய் இணைந்துள்ளது
இந்த மேகவெடிப்பு

முதல் துளி முதல் கடைசி துளி வரை கொண்டாடப்படுகிறது மழை
அதன் பழைய வடிவங்களில்
பூமியின் தாகம் தீர்க்க அது பெய்வதால்
இன்று
இப்புதிய வடிவில் …………?
தண்ணீரின் தாகம் தீர
இம்மழை பெய்கிறதோ?

மாறி மாறி அறிவிக்கப்படும்
மழைப் பொழிவின் கணக்குகளில்
இயற்கையின் கணக்கு
என்னவெனத் தெரியவில்லை
தீரா தண்ணீரின் தாகம்
தீரும் நாள் எதுவென
யாராலும் சொல்லமுடியவில்லை

மாதுளையின் செம்முத்துக்களைச்
சரியாது அடுக்கத் தெரிந்த இயற்கைக்கு
சரியான கணக்கு ஒன்று இருக்கும்
இம்மழையிலும்

இன்று ஐந்தாம் நாள்
தாகம் தீர்ந்த மகிழ்ச்சி
மேகங்களின் முகத்தில் தெரிகிறது
கிழிந்த வானைத்
தைக்கத் தொடங்குகிறது இயற்கை

தனித் தீவாய் மாறிய
தன் அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பின் ஜன்னல் வழியே பார்க்கிறான் அவன்

நிலங்கள்
நீரைப் பயிர் செய்துகொண்டிருந்தன தூரத்து வயல் வெளிகளில்

மொத்த நகரமும்
நிசப்தம் நிரம்பிய
பாத்திரமாய் மாறியிருந்தது

மூழ்கிக் கொண்டிருந்தன பல வீடுகள் மூழ்கிய குடிசைகளில்
வாழ்வும்

கண்ணெதிரே
கரைந்து கொண்டிருந்தது வாழ்க்கை
மழை வெள்ளத்தில்

தன் இருப்பிடங்களைத்
தம் குடியிருப்பாய் மாற்றியோரைக்
கோபித்துக் கொள்கிறது வெள்ளம்

வெள்ளம்
தம்மை நதிகளாய் மாற்றிட
மகிழ்ச்சியில் தறி கெட்டு ஓடியது
நகரின் சாக்கடைகள்
நகரின் சாலைகளில்

மூட்டை முடிச்சுக்களுடன்
இடுப்பளவு நீரில் ஊர்ந்தவர்களின்
நடையில் தெரிந்தது – தம் வீட்டில்
வாழ்வைத் தொலைத்துச் செல்லும் சோகம்

யார் வீட்டு நாய்க்குட்டியோ
வெள்ளத்தில் உயிருக்குப் போராடியதை
தன் தோளின் மேல் தூக்கி வைத்து நடந்தான்
அந்தக் கூட்டத்தில் ஒருவன்
பொங்கிய சோகத்திலும்
எதுவும் நடவாதது போல்
சில நேரங்களில்
மழை போல் பொழியும்
மனித நேயத்தின் நீட்சியாய்

இன்னும் கான்கிரீட் முலாம்
பூசிக் கொள்ளா நிலத்தில்
மரம் ஒன்றில் பறவையின் கூடு
தாய்ப் பறவையின் அணைப்பில்
மூன்று நான்கு குஞ்சுகள்
மேகம் வெடித்த நாளிலிருந்து
இரை தேடச் செல்லா தாய்ப் பறவை
தொடர் மழையின் ஈரத்தால்
வறண்டிருந்தது அதன் குரல்
கடந்த ஐந்து நாட்களாய்
அவன் காணும் காட்சி இது
ஜன்னலுக்கு மிக அருகில்

குஞ்சுகள் தம் பசியை
தாயிடம் எப்படிச் சொல்லும்?
குழந்தையின் பசி உணர்ந்த
தாய்க்குப் பால் சுரப்பதைப் போல்
தாய்ப் பறவைக்கும் சுரக்குமா?

சிறு தட்டு ஒன்றில்
கைப்பிடி அரிசி இட்டு
ஜன்னலின் விளிம்பில் வைத்து
பறவை பார்க்கட்டும் என கனைத்து
அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றான்

அன்பு தானாய்ப் பாயட்டும்
ஏங்கும் உள்ளம் நோக்கி
எனச் சொல்லித் தருகிறது
பள்ளம் நோக்கிப் பாயும் வெள்ளம்

அகப்பட்டதை எல்லாம் –
கடலுக்கு அடித்துச் செல்லும் வெள்ளம்
மனித நேயத்தின் மேல் –
கனமாய்ப் பரவிக் கிடக்கும் தூசிப் படலத்தைக்
கழுவித்தான் செல்கிறது
அடித்துச் செல்வதில்லை ஒரு போதும்
பெய்யும் ஒவ்வொரு பெருமழையிலும்
நிலத்தின் வறண்ட பள்ளங்களை நிரப்பும் வெள்ளம்
மனதின் வறண்ட பள்ளங்களையும் நிரப்பி வடிகிறது சில நேரங்களில்

சத்தமின்றி ஜன்னல் அருகில் வந்து
கொத்திக் கொண்டிருந்தது அரிசியை
தாய்ப் பறவை

பார்த்த காட்சிகளில்
தன் கண்களைத் திறந்ததை
மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தான்
நாய்க்குட்டி அமர்ந்திருந்தது
தோளில் நன்றியைக் காட்ட வாலை ஆட்டியபடி!