சுயம் சிறுகதை – சக்தி ராணி

சுயம் சிறுகதை – சக்தி ராணி




விறகுகளையும், சுள்ளிகளையும் சுமக்க முடியாமல் சுமந்து கொண்டு வந்தாள் காளியம்மாள்.

“என்ன காளியம்மா ஆச்சி…இன்னிக்கு இன்னும் வேலை ஆரம்பிக்கலையா, இவ்வளோ நேரம் ஆச்சு?”

“ஆமாம்மா…சுள்ளி எடுத்து வரவே இவ்வளோ நேரம்…
ரொம்ப தூரம் நடந்து வாறீக…இந்தாங்க கொஞ்சம் நீச்சத்தண்ணீர் குடிச்சுட்டுப்போங்க”.

ராசாத்தி…அருமைப்புள்ளையத்தான் உங்கப்பன் பெத்துருக்கான். நல்லாயிருக்கு ஆத்தா…களைப்பு நீங்கி புது தெம்பு வந்துருச்சுமா”.

“அதெல்லாம் இருக்கட்டும். மத்தியானம் வீட்டுக்கு வருவேன். குழாய் புட்டு ரெடியா எடுத்து வைச்சிருக்கணும்”

“ஓ..கோ…அப்படி சொல்ல வாறீயா….உனக்கு இல்லாமலா… வாடி என் தங்கப்புள்ள…”

“சரி நான் வாரேன்”.

புதுத்தெம்பின் வேகத்தில் வேகமாக வீட்டிற்குச்சென்றாள் காளியம்மா. எடுத்து வந்த விறகுகளை சின்னச்சின்னதாக உடைத்தாள். புட்டு தயாரிக்க அரிசி மாவு, கேப்பை மாவு எடுத்து பாத்திரத்தில் தண்ணீர் எடுத்து வெளியில் அமர்ந்தாள்.

காளியம்மா வீடு ரொம்ப சின்னது. படுத்து எந்திரிக்க மட்டும் தான் இடம் இருக்கும். அதன் வெளியில் சின்னதா ஒரு மண் அடுப்பு மழைநீர் விழாம பாதுகாப்பான அரண் அமைச்சு அமைந்திருக்கும்.

பாத்திரத்தில் மாவு இட்டு சிறிது நீரை கலந்து தேவையான பதம் பார்த்து பிசைந்து கொண்டிருந்தாள்.
மாவு ரெடியாகும் முன்னே, பக்கத்தில் வசிப்பவர்கள் எனக்கு ஐந்து…ஆறு…பத்து என முன்பதிவு செய்து கொண்டிருந்தனர். ஏன்னா, காளியம்மா செய்யும் புட்டு அவ்ளோ மணமா…சுவையா…நா விரும்புவதாக இருக்கும்.

“எல்லாருக்கும் கண்டிப்பா இருக்கும். கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வாங்க. நானே சொல்றேன்” என்றாள்.

“காளியம்மா ஆச்சி…நான் வந்துட்டேன்” என்றே ஓடி வந்தாள் அகல்யா…

“அதுக்குள்ள வந்துட்டியா…எதுக்கு இம்புட்டு வேகமா வார புள்ள?”

“புட்டு தீர்ந்திருச்சுனா…அதான் வேகமா வந்தேன்”.

“அட கழுத உனக்கு இல்லாமலா, நான் வியாபாரம் செய்யப்போறேன்”.

“அதெல்லாம் தெரியாது. சரி…சரி…நீ பேசாம புட்டு அவிச்சு கொடு. நான் உனக்கு எதும் உதவி பண்ணட்டுமா?”

“இந்த தேங்காய் மட்டும் சீவி கொடு”.

“ம்ம்….பண்றேன்”.

புட்டு வாசம் தெரு முழுதும் மணக்க…பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க முதல்ல வந்தாங்க.

“என்ன…இசக்கியம்மா…மதிய வேளை முடிஞ்சதோ…முதல்ல வந்துட்ட.”

“வேலையா முக்கியம்…புட்டு தான் முக்கியம்”.

“சரியா சொன்னீங்க…அதான் நானும் வந்தேன்” என்றே பின்குரல் கொடுத்தாள் சீனித் தாயக்கா…

ஆவி பறக்க…வாழை இலையில் புட்டு பரிமாறி அனைவருக்கும் கொடுத்தாள்.
எனக்கு…எனக்குனு கொஞ்ச நேரத்துல இருந்த புட்டெல்லாம் காலிபண்ணியாச்சு.

பாத்திரங்களைக் கழுவி எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள் காளியம்மா…

“ஏன் ஆச்சி எல்லா வேலையும் நீங்களே செய்றீங்க… உங்களுக்கு ஒத்தாசைக்கு உங்க புள்ளைங்க இல்லையா?”

“ஏன் இல்ல….எனக்கு மூணு பொம்பளைப்புள்ளைங்க… மூணையும் கட்டிக்கொடுத்து இப்போ எல்லாம் ஒரு ஒரு திசைக்கும் குடும்பம் குழந்தைக னு சந்தோஷமா இருக்குங்க”.

“அப்புறம் என்ன ஆச்சி…நீங்க அங்க போய் இருக்கலாம் ல?”

“கேட்க நல்லாத்தான் இருக்கு.ஆனா…வாழ்ற வரைக்கும் யாருக்கும் பாரமா வாழக்கூடாதுனு என் நினைப்பு. என் புருஷன் இருந்த வரை ஹோட்டல் நடத்தினோம். அவரு போனதுக்கப்புறம் என்னால அத சமாளிக்க முடியலை. புட்டு அவிச்சு இப்போ என் சுய சம்பாத்தியத்துல வாழ்க்கை ஓடுது”.

“என்னது ஹோட்டலாம் இருந்துச்சா?”

“இப்போ இருக்குற கீழ வாசல் தெருவுக்கு முன்னாடி ஒரு ரயில்வே கேட் வருதே அங்கதான். ஊருக்கு போறவுக… வாரவுக எல்லாம் சாப்பிட்டு போவாக. நல்ல வருமானம் தான் அப்போலாம்”

“ம்ம்…புரியுது ஆச்சி”

“இவா ஒருத்தி பெரிய மனுஷி போல பேசுவா பேசிக்கிட்டே இருந்தா…நான் கிளம்பனும் இப்போ”

“எங்க ஆச்சி போறீங்க…?”

“அது சினிமா பார்க்கத்தான்”

“சினிமாவா!”

“சம்பாதிச்ச காசை நமக்காக கொஞ்சம் செலவு பண்ணனும்னு சின்ன வயசுல எங்க அப்பா சொல்லிருக்கார்”.

“அதுக்காக…போறீங்களா?”

“ஆமா…ஆமா…எங்க சின்ன வயசுல நினைச்சப்போ எதும் கிடைக்கல…சினிமா போக முடியாது. கடைத்தெருக்கு போக முடியாது. இப்போபாரு. நான் சொந்தமா கடை வைச்சிருக்கேன். நினைச்சப்போ சினிமா பார்ப்பேன்” என்றே பல் இல்லா பொக்க வாயை காட்டி சிரித்தாள்.

அகல்யாவிற்கு சிரிப்பதை விட சிந்தனை அதிகமானது ஆச்சி வாழ்க்கையை நினைத்து…

“சரி ஆச்சி…எப்போதும் நீ தனியா தான் போற. இன்னிக்கு நான் வரட்டுமா?”

“உனக்கென்ன புத்தி கெட்டு போச்சா…வயசான என் கூட வரேன்ற. உம் அம்மா சம்மதிப்பாளா…இதுக்கு?”

“அதைப்பத்தி ஏன் நீ கவலைப்படுற…நாம போறோம்…நீ வேலையை முடி.நான் அஞ்சு நிமிஷத்துல ஓடியாறேன்”.

கைப்பையில் தின்பண்டம் கொஞ்சம் எடுத்துக்கிட்டு வேகமாக நடை நடந்தாள் காளியம்மா.

“என்ன டிக்கெட் கொடுக்குறவரே…டிக்கெட் கொடுங்க”

“என்ன காளியம்மா…டெய்லி தியேட்டர் பக்கம். உனக்கு பொழுதுபோகலையோ?”
“அது எதுக்கு தேவையில்லாத வேலை… கொடு டிக்கெட்” என்றே வெடுக்கென பிடுங்கினாள்.

“ஆச்சி…ஆச்சி”

“அடியாத்தாடி இங்கயும் வந்துட்டியா?”

“நான் வாரேன் சொன்னேன்ல. விட்டுட்டு வந்துட்ட…இந்தாங்க எனக்கொரு டிக்கெட்”

“என்ன கைத்துடுப்பா…இது?”

“வேலையைப் பாருமய்யா…சும்மா கேள்வி கேட்குற?”

“ஓடியாடி…உள்ள படம் போட்டுருப்பாங்க”

“எவ்ளோ…ஜில்னு இருக்கு பார்த்தியா?”

“ஆமா…இது ஏசி தியேட்டர்ல?”

“வா வா.”

இருக்கையில் அமர்ந்தனர்.

“ஏன் ஆச்சி உனக்கு இவ்வளோ ஆசை…படம் பார்க்குறதுல”

“படம் பார்க்குறதுலயா….இப்போ பாரு”ன்னு தூங்க ஆரம்பித்தாள்.

“அட என்ன ஆச்சி படம் பார்ப்பன்னு வந்தா”

“நான் நிம்மதியா தூங்குற இடமே இது தான்டி. என் வீட்ல ராவெல்லாம் கொசுக்கடி…ஏதோ தனிச்சிருக்கறது என்னை தூங்க விடாது. இப்போ பாரு. என்னை சுத்தி எத்தனை பேர் இருக்காங்கனு நிம்மதியா தூங்குவேன்”.

“இப்போ கூட புரிஞ்சது ஆச்சி”

“ஆமா நீ பெரிய மனுஷி எல்லாம் புரியும். இப்போ கொஞ்சம் தொந்தரவு பண்ணாத…”

ம்ம்…” என்றே படம் பார்த்துக் கொண்டே ஆச்சியையும் பார்த்துக் கொண்டாள். படம் முடியும் நேரம்.

“ஆச்சி எழுந்திரு…எழுந்திரு” என்றாள்.

“அதுக்குள்ள முடிஞ்சா…சரி வா போலாம்” என்றே நடக்கத் தொடங்கினர்.

“என்னடி…இன்னிக்கு முழுத்தும் என் கூடவே இருக்க?”

“என்னவோ உங்கூடவே இருக்கனும் போல இருக்கு…ஏன் ஆச்சி…தனிமைன்னு சொன்னியே..நீ எத்தனை வருஷமா தனியா இருக்க?”

“நான் பத்து வருஷமா தனியா தான் இருக்கேன். வாரம் ஒருமுறை எம் பேர புள்ளைக…புள்ளைங்க எல்லாம் வருவாங்க…சந்தோஷமா பேசிட்டு போயிடுவாங்க”.

“உங்க வீடு சின்னதா இருக்கே…எப்படி அவங்க வந்தா இடம் பத்தும்?”

“இடம் மனசுல நிறையா இருக்குடி…நீ நினைச்சது போல நினைக்கல”

ம்ம்…என்றே மௌனமாக நடந்தாள்.

“கொஞ்ச நேரத்தில் எங்க வீடு ரொம்ப பெருசு. ஆனா எங்க வீட்ல நீ சொல்ற மாதிரி யாரும் இல்லை. நான் எங்க அம்மா மட்டும் தான் இருக்கோம்”.

“வசதியா இருக்குறது விட மனசு சந்தோஷம் தான் இந்த வாழ்க்கைல முக்கியம். நீ கேட்டது போல என் பெரிய மவ வீட்ல…ஒரு வாரம் …சின்ன மவ வீட்ல ஒரு வாரம் இருக்கலாம். ஆனா…எவ்ளோ நாள் ஏத்துப்பாங்க! என்னிக்காவது பிரச்சனை வரும். ஆனா இப்போ பாரு நான் உண்டு என் வேலை உண்டு ஓடுறேன். முடியாத வயசுல எம் புள்ளைங்க என்ன பார்த்தா போதும். அதுவரை நான் எனக்கு ராணி தான்”.

“சரியா தான் இருக்கு உன் சிந்தனை ஆச்சி…ஆனா…”

“உன் ஆனா…எனக்கு தெரியும். இருந்தாலும் இப்போ இது தான் சரின்னு என் மனசுக்கு தோணுது”.

“ம்ம்,.” என்றாள்.

“என் வீடு வந்துருச்சு. நான் போறேன். நீயும் பத்திரமா வீட்டுக்குப் போ” என்றே நின்றாள்.

‘சரி’ என்றே திரும்பிப் பார்க்காமல் அகல்யா நடந்தாள்.

வாசலில் நின்றவாறே அகல்யா செல்வதை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். மனம் முழுதும் தெளிவாகத்தான் இருந்தது அகல்யாவின் நினைவில்…

“அம்மா…ஆச்சி வீட்ல விட்டுட்டேன்…பத்திரமா வந்துட்டாங்க…”

“ஏன்டி…நீ எங்க அம்மாவை பத்திரமா பார்த்தியா…வந்தேன் அடி தான்…”

இருவரும் ஓடி சிரித்துக்கொண்டே ஜன்னல் வழியே பார்த்தனர் காளியம்மாள் இளைப்பாறுவதை…

– சக்தி ராணி

தொடர் 27 : பாடல் என்பது புனைபெயர் – கவிஞர் ஏகாதசி

தொடர் 27 : பாடல் என்பது புனைபெயர் – கவிஞர் ஏகாதசி




மெட்டுக்குப் பாடல் எழுதுவது புதிதாக வருகிறவர்களுக்கு பெரும் சிரமமான காரியமாக இருக்கும். மெட்டுக்கு எப்படிப் பாடல் எழுதுவது என்று சில தம்பிமார்களும் நண்பர்களும் கேட்பார்கள். முதலில் உங்களுக்குத் தெரிந்த திரைப்பாடலின் மெட்டுக்கு எழுதிப் பழகுங்கள் என்பேன். அப்படி எழுதிப் பார்க்கிற போது நம்பிக்கை பிறக்கும். எழுதிய பாடல் வரிகளை ஒரு மெட்டில் பார்ப்பதில் ஓர் ஆனந்தம் உண்டாகும். ஒருவகையில் தெரிந்த மெட்டிற்குப் பாடல் எழுதுவது சுலபமாக இருக்கும் அதில் அவர்கள் பெறுகிற புரிதலை வைத்து அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தி விடலாம் என்பது என் எண்ணம். அதனைத் தொடர்ந்து கேட்காத இந்திப் பாடலை அல்லது வேறு மொழிப் பாடலை எடுத்துக் கொண்டு அதன் மெட்டுக்கு எழுதச் சொல்வேன். அதையும் எழுதிவிட்டால் அவர்களின் நகர்வை என்னாலும் அவர்களாலும் உணர முடியும். அதன் பின் நான் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட என் பாடலின் மெட்டை அந்த பாடல் வெளிவந்த பிறகு கொடுத்து எழுத வைப்பேன். அதிலும் எழுதிப் பழகிவிட்டால் அவர்கள் மெட்டுக்கு எழுதுகிறவர்களாக மாறிவிடுவார்கள். இப்போது மெட்டுக்கு எழுதிப் பழகிவிட்டார்கள் ஆனால் அவர்களின் கருத்தும் கவித்துவமும் அழகிலும் எப்படிக் கைவரப் பெற்றிருக்கிறது என்பது அடுத்த கேள்வி. இது குறித்தும் பயில நமக்கு நிறைய இருக்கிறது. ஒவ்வொரு பாடலாசிரியருக்கும் ஒரு பாணி இருக்கிறது. தமிழ் பாடலாசிரியர்கள் அத்தனை பேரையும் ஒருங்கிணைத்து ஒரு சந்திப்பில் ஒவ்வொருவரின் பாடல் எழுத்துமுறையையும் ஒருவருக்கொருவர் புரிந்துகொள்ளும் வண்ணம் நிகழ்ச்சி நிரலை உருவாக்க வேண்டும் என எனக்குக் கூட ஓர் எதிர்காலத் திட்டம் இருக்கிறது.

சென்னைக்கும் மதுரைக்கும் என்னைவிட அதிகம் பயணித்தவர்கள் யாரும் இருக்க வாய்ப்பில்லை. ஓட்டுநர்களுக்கும் நடத்துநர்களுக்கும் இதில் விதிவிலக்கு. இன்னொன்று இதற்கு நான் நடத்துநர் வேலையோ ஓட்டுநர் வேலையோகூட செய்திருக்கலாமோ என்றுகூடத் தோன்றும். அப்படி நான் பயணிக்கையில் மோசமான அனுபவமும் சந்தோசமான அனுபவமும் ஓரிடத்தில் கிடைக்கும். அந்த இடம் தான் ஹோட்டல். அங்கே கழிப்பறை மட்டமாக இருக்கும். பள்ளிக்கூட அனுபவத்திற்குப் பிறகு ஒருவரைக் கையில் குச்சியோடு பார்த்தேனென்றால் அது இங்கு தான். ஐந்து ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டு கக்கூஸ்க்குள் அனுப்ப ஓர் அண்ணன் ஆசிரியர் வேலையைச் செய்வார். என்ன மாணவர்களுக்குத் தான் வயது கொஞ்சம் அதிகம். அதே போல் அங்கிருக்கும் ஹோட்டலில் தோசையும் சால்னாவும் சாப்பிட்டால் அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் பஸ் ஒரு நான்ஸ்டாப்பில் நின்று ஒருவர் வாட்டர் பாட்டிலோடு காடுகரை நோக்கி ஓட வேண்டும் தான். இப்போ விசயம் இதுவல்ல பஸ் நிற்கும் அந்த 15 நிமிடங்களில் அங்கே நான்கு ஐந்து பாடல்கள் ஒலிக்கக் கேட்கலாம். அந்த பாடல்களின் மூலமாகத்தான் நான் தமிழகத்தின் பல முக்கிய நாட்டுப்புற கானா பாடகர்களை அறியப்பெற்றிருக்கிறேன். அங்கு எல்லாவிதமான பாடல்களும் ஒலிக்கும். அங்கேயே கேசட் பிற்காலத்தில் சிடி விற்பனையும் நடக்கும். அங்கே என் பாடல் ஒலித்தால் எத்தனையோ பேரைச் சென்றடையுமே என்று ஏங்கியிருக்கிறேன். இப்போதெல்லாம் என் பாடல் இரண்டாவது ஒலித்துவிடுகிறது ஆனால் நான் இப்போது மதுரைக்கும் சென்னைக்கும் ரயிலில் பயணிக்கிறேன்.

ஒரு முறை சிங்கப்பூர் சென்றிருந்த போது அங்கே உள்ள பப் ஒன்றுக்கு நண்பர்களோடு போயிருந்தேன். யாரும் கற்பனை செய்ய வேண்டாம் நான் சும்மா வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்தேன். அங்கே என் பாடல்களைத் தமிழ் நாட்டிலிருந்து வந்த பாடகர்கள் பாடும்போதும் அவற்றை அங்கிருந்த நண்பர்களும் நண்பிகளும் கேட்கும் போது எத்தனை பேர் பார்த்தார்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது எனக்கு றெக்கை முளைத்தது.

ஒருமுறை “வானவில்” என்கிற ஒரு படத்திற்குக் கேரளா சென்றிருந்தேன். அந்தப் படத்தில் மூன்று பாடல்கள் எழுதினேன். மிகச் சிறப்பாக வந்திருந்தது. அந்த டீம் கேரளத்தைச் சேர்ந்தவர்களே. அவர்களின் பெயர்கள் மறந்தபோயின. ஆனால் அவர்கள் ஒரு தமிழ் கவிஞனுக்குக் கொடுத்த மரியாதையும் உபசரிப்பும் மறக்க முடியாத நினைவுகள். ஆனால் அந்தப் படம் வெளியாகவில்லை என் பாடல்களும் தான். இதை எதற்காக சொன்னேனென்றால் பத்தாண்டுகளுக்கு முன் கன்னியாகுமரியில் என் அருமைத் தம்பி அமைப்பொன்றின் ஆல்பத்திற்காக பத்துப் பாடல்கள் எழுத ஒரு மழைக்கால இரவில் ஒரு காட்டுப் பங்களாவில் தங்கவைத்தான். உடனிருப்பானென எண்ணினேன் இருக்கவில்லை. பேப்பர் பேனா எடுத்து எழுதத் தொடங்கினேன். கரண்ட் கட்டானது. மழைக் கொட்டியது ஆனால் குடிக்கத் தண்ணீரில்லை. யாரோ ஒருவர் நான்கு இட்லியைத் தந்துவிட்டு குடையோடு ஓடி மறைந்தார். மெழுகுவர்த்தியும் இல்லை. பேய் பயம் எனக்கில்லை. ஆனால் பயம் இருந்தது. தூங்குவதற்குத் தொந்தரவாக வெக்கை இல்லை ஆனால் சரியான விரிப்பான் இல்லை.
கொசுக்களின் துணை இருந்தது ஆனால் கடித்தன. விடிய விடிய தூங்கவில்லை. அந்த நான்கு இட்லியையும் சாப்பிடவில்லை பத்து பாடல்களும் எழுதவில்லை.

Paadal Enbathu Punaipeyar Webseries 27 Writter by Lyricist Yegathasi தொடர் 27 : பாடல் என்பது புனைபெயர் – கவிஞர் ஏகாதசிகேரளா போய் பாடல் எழுதிய அனுபவம் போல் கேரளத்து நண்பர்கள் சென்னை வந்து என்னிடம் பாடல் வாங்கிய விதமும் அழகானது தான். படத்தின் பெயர் “ட்ராமா” இது இரண்டே ஷாட்டில் எடுக்கப்பட்ட சினிமா. இன்னும் திரைக்கு வரவில்லை. படத்தின் இறுதிக்கட்ட வேலைகள் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. விரைவில் திரைக்கு வரும். இந்த வாய்ப்பு என் பெற்றெடுக்கா மகள் விஜயலட்சுமியால் கிடைத்தது. அவர் வாட்ஸ்அப்பில் உரையாடும் போது நீங்கள் மண்வாசனை பாடல் மட்டும் தான் எழுதுவீர்களா வேறு வகைப் பாடல்களும் எழுதுவீர்களா எனக் கேட்டபோது சின்னதான கோபத்தில், நான் இங்கிலீஷ் படத்திற்கே பாடல் எழுதியிருக்கிறேன் என்னப் போய் இப்படி கேட்டிட்டியே மகளே என்றேன்.(அதற்கு அவர் என்ன.. இங்கிலீஷ் படமா என வாயைப் பிளந்தது, பிறகு அது என்ன படம் எனக் கேட்டபோது என் வாய் மூடிக் கொண்டதெல்லாம் எடிட்) அதன் பிறகு தான் இந்த வாய்ப்பு, ஏனெனில் அந்தப் படத்திற்கு விஜயா தான் வசனக்கர்த்தா. அந்தப் படத்தின் இயக்குநர் அஜய்குமார் என் அன்புக்குரியவர். அந்தப் படத்தில் மதுரையின் பெருமையைச் சொல்லும் விதமான ஒரு பாடல் ஜெய கே தாஸின் இசையில் வேல்முருகனின் குரலில்.

தொகையறா

மல்லிகைப் பூ வாசம் எங்க மதுரையோடது
நாயக்கர் மஹால் தூண்களால பெரும கூடுது
தெப்பக்குளத்தில பசங்க பாரு கிரிக்கெட் ஆடுது
நம்ம கோனார் மெஸ்ஸு கறி தோச நாக்கு தேடுது

பல்லவி

ஜிகர்தண்டா பேருபோன மதுரைதானுங்க
சிங்கப்பூரத் தோக்கடிக்கும் எங்க ஊருங்க
டீக்கடைங்க எங்களுக்கு சட்டமன்றம் தான்
அடிகுழாயில் நடக்கும் பட்டிமன்றம் தான்

வாழத்தார வச்சதுபோல் நான்கு கோபுரம்
வைகை ஆத்து இடுப்புலதான் நாங்க வாழுறோம்

சரணம் – 1

வருஷத்துல ஆறு மாசம் சென்ரல் ஜெயிலு
வந்ததுமே கோழி அடிக்கும் பொண்டாட்டி மயிலு
உசுப்பிக் கேளு ஒரு மணிக்கும் இட்டிலி கிடைக்கும்
சாமத்துக்கும் சலிக்காமல் சட்னி இருக்கும்

நண்பனை தொட்டவனை பிடித்திடும் சனிதான்
உசுரு கூட எங்களுக்கு பாக்கெட் மனிதான்

சரணம் – 2

கேலி கிண்டல் நக்கல் பேச்சு கூட பிறந்தது
பூமி போல எங்க ஊரு தூங்க மறந்தது
தியேட்டரில் புதுப் படன்னா விசில் தான் பறக்கும்
வெள்ளைக்காரச் சனங்க பாரு டவுசரில் நடக்கும்

சங்கம் வைத்து தமிழ் வளர்த்தது எங்களின் மண்ணு
நீ அதை நீதி கேட்டு எரிச்சதுங்க கண்ணகிப் பொண்ணு

Valliyappan Messum Margareeta Pissavum Book By M. Ikbal Ahmad Bookreview By K. Ramesh. நூல் அறிமுகம்: மு. இக்பால் அகமதுவின் வள்ளியப்பன் மெஸ்ஸூம் மார்கரீட்டா பிஸ்ஸாவும் – கி. ரமேஷ்

நூல் அறிமுகம்: மு. இக்பால் அகமதுவின் வள்ளியப்பன் மெஸ்ஸூம் மார்கரீட்டா பிஸ்ஸாவும் – கி. ரமேஷ்

பெயரே வித்தியாசமாக இருக்கிறது, இல்லையா?

நேற்றுதான் புத்தகத்தை வாங்கிக் கொண்டு வந்தேன். இதோ இன்று மதியம் முடித்தாகிவிட்டது. என்ன ஒரு ஓட்டம், என்ன ஒரு எழுத்து, என்ன கருத்துக்கள்! அசத்திவிட்டார் தோழர் இக்பால் அகமது. பல வருடங்களுக்கு முன்னாலேயே அவருடைய விசிறியாக அவர் யாரென்று தெரியாமலேயே மாறி விட்டவன் நான். அவர் எழுதிய ஒரு கட்டுரையைப் படித்து விட்டு, அதனால் தாக்கம் பெற்று அதைப் பல படிகள் எடுத்து விநியோகித்தேன்.  அவரது அனுமதி இல்லாமலேயே!  பினனால் ஒருமுறை பேசியபோது இதை அவர் நினைவு கூர்ந்து என்னிடம் சொன்னார்.  இப்போது இந்தப் புத்தகத்துக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தேன்.  வாங்கினேன், படித்து முடித்தே விட்டேன்.

பல வண்ண மலர்கள்  ஒரே தோட்டத்தில் பூத்துக் குலுங்கினால் எப்படி நம்மை மறந்து அனுபவிப்போமோ, அப்படி அனுபவிக்க வைத்திருக்கும் கட்டுரைத் தொகுப்பு இந்தப் புத்தகம்.  இதைப் பூவானம் பூத்துலங்ஙே என்று முன்னுரையிலேயே தோழர் சுப்பாராவ் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.  மதுரையைக் கலக்கிய அவரது முன்னுரையுடன் உள்ளே நுழைய, மேலும் மேலும் கலக்குகிறார் இக்பால்.

கங்கை நீராடலும் மானஸிதேவி கோவிலில் வேண்டுதலும் செய்து கட்டுரைத் தொகுப்பைத் தொடங்கும் இந்த ‘மனிதர்’, இமயமலைச் சாரலில் நம்மை மயக்கி விடுகிறார்.  ஹரித்வாரின் புராணம் தெரிய வேண்டுமா, இக்பாலின் கட்டுரையைப் படிக்கவும்!.  அவரது இந்தப் பயணத்தில் கூடவே எஸ்.பி.பி.யும், ஜேசுதாசும் பாடிக் கொண்டே செல்கிறார்கள். இந்தியாவைக் காப்பாற்று என்று மானசிதேவியிடம் மானசீகமாக வேண்டுகிறார் இந்த மனிதர்.

மனுஷன் அடுத்ததாக மதுரைக்காரர்களை ஏங்க வைக்கும் வேலையில் இறங்கி விடுகிறார்.  மதுரையின் ஒவ்வொரு தியேட்டராகச் சொல்லிக் கொண்டே வர, நான் அங்கு சிறு வயதில் பார்த்த படங்கள் நினைவுக்கு வந்து தொலைக்கின்றன.  தங்கம் தியேட்டரைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, அங்கு மூன் ரேக்கருக்கு டிக்கெட் கிடைக்காமல் திரைக்கு அருகில் நின்று கொண்டே படம் பார்த்ததும், துரதிர்ஷ்டவசமாக, டைரக்டர் பீம்சிங்கின் கடைசிப் படத்துக்குப் போய்விட்டு அதில் மனம் லயிக்காமல் பாதியில் வெளியேறியதும் நினைவுக்கு வந்தது.  இன்னும் பல தியேட்டர்களை அவர் குறிப்பிடவில்லை.  விளாங்குடி டூரிங் தியேட்டரில் பார்த்த ‘அஞ்சல்பெட்டி 520’ஐ இன்னும் மறக்க முடியவில்லை.  எங்கள் பள்ளி மதுரைக்கல்லூரி மேல்நிலைப்பள்ளியின் சுவரை எகிறிக் குதித்தால் ரீகல் தியேட்டர்.

சொல்வது புரிகிறதா? அப்படியானால் சரி!  அங்கேதான் இ.எம்.எஸ்.சின் உரையைக் கூடக் கேட்டிருக்கிறேன்.  மொழிபெயர்ப்பவர் சொதப்ப, இ.எம்.எஸ். அதைப் புரிந்து கொண்டு மலையாளத்திலேயே பேச, எங்களுக்கு அனைவருக்கும் புரிந்து ரசித்தது நினைவுக்கு வருகிறது. மினிபிரியாவில்  என் பாட்டியுடன் போய் 16 வயதினிலே பார்த்ததும் நினைவுக்கு வருகிறது. அந்தத் தியேட்டர்கள் ஒவ்வொன்றாக மூடப்பட்டு திருமண மண்டபங்களாகவோ, குடியிருப்பகளாகவோ மாற்றப்படுவதை வருத்தத்துடன் பதிவு செய்கிறார்.

யேசுதாசின் குரல் என்று ஒரு கட்டுரை.  அதைத் தொடர்ந்து பறவைகள் குறித்து ஒன்று. அதில் இக்பாலின் கவிதை நுட்பம் வெளிவருகிறது. அடுத்து மணிப்பூரின் மக்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கிறது ஒரு கட்டுரை.  

இன்று சிசி டிவியில் பார்த்து விரட்டி வேலை வாம்குவதை நூறாண்டுகளுக்கு முன்பாகவே கணித்து மாடர்ன் டைம்ஸ் என்ற படத்தை எடுத்த பெரும் கலைஞன் சார்லி சாப்ளின் பற்றியும், கார்க்கியின் தாய் என்ற காவியம் பற்றியும் ஒரு கட்டுரை.  அந்தப் படமும், தாய் நாவலும் இன்றும் பொருந்துபவையாக உள்ளன என்பது எவ்வளவு பெரிய தொலைநோக்கு!

ரயில் பயணம்?  அதில் கடந்து செல்லும் இயற்கைக் காட்சிகள்?  அதை ஒட்டிய கவிதை?  பயணம் செய்ய அழைக்கிறார் இக்பால்.

ரஷ்கின் பாண்ட் குறித்தும், அவரது ஊரான மிசோரி குறித்தும் எழுதும் போது அடடா, அப்படியே நம்முன் இமாச்சல பிரதேசம் விரிகிறது.  ரஷ்கின் பாண்ட் அவரது புத்தகத்தில் இதை விவரித்திருப்பதாக இக்பால் எழுதியதைப் பார்த்ததும் அதை எடுத்துப் படிக்க வைத்துக் கொண்டேன்.  இக்பாலின் வரிகளைப் பார்ப்போமே:

“மசூரி வாழ்க்கையுடன் பிணைந்த மலைகள், நதிகள், புற்கள், இமயமலைத் தொடர்களுக்கே சொந்தமான பெயர் தெரிந்த, தெரியாத மரங்கள், வண்ணமயமான மலர்கள், காற்றின் ஓசையை உணர முடியாத மலைவெளிகளில் ரகசியமாய் சலசலத்து ஓடும் நீரோடைகளின் மொழி, மழை, பனி, இளங்காலை இமயத்தின் வெயில், அணில்கள், லாங்கூர் குரங்குகள், எப்போதாவது யார் கண்ணிலும் பட்டும் படாமலும் மின்னல் போல் பாய்ந்து எதையாவது கவ்விக் கொண்டு ஓடிவிடும் சிறுத்தைகள், சடை வளர்த்து சோம்பித் திரியும் நாய்கள், லாண்டூரின் வளைந்து செல்லும் குறுகலான தெருக்கள், நூறாண்டுகளுக்கும் அதிகமான வயதுடைய கடைகள், அவ்வூரின் மக்கள், மால் ரோட்டின் வணிகம், வணிகர்கள், சுற்றுலாப் பயணிகள், தான் சந்தித்த, கடந்து செல்கின்ற மனிதர்களின் குணங்கள், மனங்கள் என மலை வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியையும் பூ மலரும் கவனத்துடன்’ ரஷ்கின் பதிவு செய்ததாக எழுதுகிறார் இக்பால்.  அட, இமயமலைக்கே போய் விட்டீர்களா?  கனவிலிருந்து விடுபடுங்கள்.

ரொட்டியின் கதையும் ரொட்டியை திருடுபவன் கதையும் என்ற தலைப்பில் ஒருபுறம் மேலும் மேலும் தொழிலாளர் நிலை தாழ, அம்பானியும் அதானியும் வளர்ந்த கதை விரிகிறது.  “ரொட்டிகளை பசிக்கென திருடுபவர்கள் உலகின் மரியாதைக்கு உரியவர்கள்” என்ற கவிதையுடன் கட்டுரை முடிகிறது.

இன்னும் பல கட்டுரைகள் என் மனதில் தைத்து அப்படியே ஒட்டிக் கொண்டு விட்டன.  இரண்டே நாளில் ஒரு புத்தகத்தை முடிக்க முடிகிறது என்றால் அது நம்மை ஈர்த்தால் மட்டுமே முடியும்.  என் மனதில் ஒட்டிக் கொண்டு என்னுள் இருக்கும் வாசகனை மயக்கித் தாலாட்டிய “வள்ளியப்பன் மெஸ்ஸூம், மார்கரீட்டா பிஸ்ஸாவும்” உங்களுக்காகவும் காத்திருக்கின்றன.  சமைத்த மு.இக்பால் அகமதுக்கு நன்றியும், வாழ்த்தும்.

நூல்: வள்ளியப்பன் மெஸ்ஸூம் மார்கரீட்டா பிஸ்ஸாவும்
ஆசிரியர்: மு. இக்பால் அகமது
வெளியீடு:  நோஷன் பிரஸ்
பக்கங்கள்: 186
அமேசானில் கிடைக்கிறது.