“ஆனந்தின் அகழ்வாராய்ச்சி அமானுஷ்யம்”. (சிறுகதை ) மரு. உடலியங்கியல் பாலா.

“ஆனந்தின் அகழ்வாராய்ச்சி அமானுஷ்யம்”. (சிறுகதை ) மரு. உடலியங்கியல் பாலா.




ஆனந்தும் அமுதாவும் மெட்ராஸ் பல்கலைக்கழகத்தால் , புதிதாக ஆரம்பிக்கப்பட்ட “ஆர்க்கியாலஜி” எனும் அகழ்வாராய்ச்சி பட்டப்படிப்பின் முதல் பேட்ச் மாணவர்கள்.

அது 60களை ஒட்டிய காலக்கட்டம்.. அந்த வகுப்பில் மொத்தமே 12மாணவர்கள் தான் சேர்த்திருந்தனர். அதில் இருந்த இரண்டு மாணவியருள் அமுதாவும் ஒருத்தி. ஆனந்த், அமுதா. இருவரும் அந்த பாடத்தில் ஆர்வம் மிகுந்த, படுசுட்டி மாணவர்கள்.

ஒத்த குணம், ஒத்த ஆர்வம் இருந்ததால் இருவருக்கும் இடையே ஒரு இனம்புரியாத நட்பு மலர்ந்தது. அந்த வகுப்பு மாணவர்கள் அனைவரும் மாதாமாதம், இந்தியாவில் உள்ள ஏதேனும் ஒரு அரசு அருங்காட்சியகம், அல்லது புராதன வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஸ்தலங்கள், அல்லது அகழ்வாராய்ச்சி நடைபெறும் இடங்களில், கல்வி சுற்றுலா செல்வது, பாடத்திட்டத்தின் ஓரு பகுதி.

மஹாபலிபுரத்தில் ஆரம்பித்து, அஜந்தா, எல்லோரா என அவர்கள் சென்று வராத இடங்களே இல்லை எனலாம். . அவ்வாறு செல்லும் போது, இவர்கள் நட்பும் புரிதலும் அதிகரித்துக்கொண்டே சென்றது. இருவரும் பல விஷயங்களை அலசி ஆராய்வர்!
பல கருத்து பரிமாற்றங்கள், படிப்பு சம்பந்தப்பட்ட பகிர்வுகள், சிற்சில சமயங்களில், ஆரோக்கியமான சர்ச்சைகள், விவாதங்கள், வாக்குவாதங்கள் நடைபெறுவதும் உண்டு.

மெட்ராஸில் இருக்கும் நாட்களில் இருவரும், மாலைவேளைகளில், கட்டாயம், கன்னிமரா நூலகம், பிரிட்டிஷ் கவுன்சில் நூலகம், தேவநேய பாவாணர் நூலகம், அரசு நூலகம் என ஏதேனும் ஒரு நூலகத்தில் ஆஜராகி, லைப்ரேரியன் விரட்டும் வரை பற்பல நூல்களை படித்தும், குறிப்புக்கள் எடுத்தும், வீட்டுக்கு கொண்டு வந்தும்… ஆழ்ந்து அலசி ஆராய்வார்கள். வரலாற்று சான்றுகள் பற்றி ஆராய்ந்து அறிந்து விவாதித்து மகிழ்வதில் இருவருக்கும், ஒரு அலாதி பிரியம்.

ஒருமுறை பிரிட்டிஷ் கவுன்சில் நூலகத்தில், நூல்களை தேடிக்கொண்டு இருந்தபோது, ஒரு அரியஅண்மையில் வெளிவந்த!
சீன அகழ்வாராய்ச்சி நிபுணர் எழுதிய ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப் பட்ட,”பண்டைய மனித உடல்களின் அதிசயங்கள்” என தலைப்பு இடப்பட்ட மிக கனமான நூல் ஒன்று,

அனந்தன் கையில் அகப்பட்டது. அந்த நூலை, எடுக்கும்போதே அது தவறி கீழே விழ, ஒரு அமானுஷிய பயம் அவனுள் தொற்றி கொண்டது.அதை படிக்கும் ஆர்வம், ஏனோ இனந்தெரியாத உந்துதலை அவனுள் உண்டுபண்ணியது! அமுதா, ஏதோ ஒரு காரணத்தால், அன்று அவனுடன் வரவில்லை.

அந்த புத்தகத்தை படிக்க ஆரம்பித்தவன், அதன் சுவாரஸ்யமான ஆச்சர்யத்தில் ஆட்கொள்ளபட்டு, பித்து பிடித்தவன் போல் தொடர்ந்து படிக்க, வழக்கம் போல் லைப்ரேரியின் அவனைநெருங்கி , “நேரமாகி விட்டது!கிளம்புங்க” என கூறி அவனை உசுப்ப …
அவனோ, அந்த புத்தகத்தை வீட்டுக்கு எடுத்து செல்ல அனுமதி கேட்டான். அவரோ “இது மிக மிக அரிய புத்தகம், உலகம் முழுதுமே, இதன் சில பிரதிகள் மட்டுமே உண்டு. ஆகவே இதை கொண்டு செல்ல அனுமதி இல்லை. நாளை வந்து படித்துகொள்” என்று கூறி அவனை வழி அனுப்பி வைத்தார்.

வீடு வந்து சாப்பிட்டு படுத்த அவனுக்கு, உறக்கம் வரவில்லை, அந்த புத்தகத்தை சுற்றியே அவன் நினைவுகள் ஆலாபனை செய்து கொண்டிருந்தது i. அந்த புத்தகத்தில், அந்த சைனாகாரன் “அகழ்வாராய்ச்சியில் கிடைக்கும், பதப்படுத்தபட்ட, ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்த உடல்களைக்கூட சிற்சில அரிய இரசாயண பொருட்களின் உதவியால், ஒரு சில நிமிடங்கள் உயிர் பெற செய்து, “சங்கேத நயன பாஷையில்” அதனுடன் உரையாடலாம்.. அவ்வாறு தான் பலமுறை உரையாடி பல அறிய சரித்திர சான்றுகள் பெற்றதாகவும்” குறிப்பிட்டிருந்தான்…

அதைப் பற்றிய மேல் விவரங்களை படிக்கும் போது, நேரம் கடந்து விட்டதால், அவன் நூலகம் விட்டு வெளியேற நேர்ந்தது.
“சே.. என்ன துரதிர்ஷ்டம் !அந்த புத்தகத்தை இப்பவே!இந்த நொடியே முழுவதுமாய் படிக்கணும் போல ஆர்வமா இருக்கே!
இன்னிக்கு பார்த்து அமுதா வேறு வரவில்லையே!நாளைக்கு முதல் வேலையா அவளை பார்த்து இதை பற்றி பேசவேண்டும்.. நாளை அவளுடன் நூலகம் சென்று, சேர்ந்து படிக்க வேண்டும்.. இதை பற்றி விவாதம் செய்ய வேண்டும்”என ஏதேதோ தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டே உறங்கி போனான்.

பொழுவிடிந்து முதல் வேலையாக, அமுதாவை கல்லூரியில் சந்தித்து, நடந்ததை கூறி, அவள் பதிலுக்காக காத்திருக்க, அவளோ” ஆனந்த் இந்த சீனாக்காரனுங்க நிறைய புருடா விடுவானுக!அதெப்படி பண்டைகால உடல்கள் உயிர்பெறும்,? அதுவும் சில நிமிடம் மட்டும்.!.. அதுகள் எப்படி சங்கேத பாஷையில் பேசும்… இதில் இரண்டு விஷயங்கள் இடிக்குது… “ஒண்ணு அந்த விசேஷ இரசாயன பொருட்கள்.”. இன்னொன்று அந்த “சங்கேத நயன பாஷை”…முதலாவதான அந்த இரசாயன பொருட்கள் எங்கு கிடைக்கும்?
அதை எப்படி தயார் செய்வது.? .. இரண்டாவது அந்த சங்கேத பாஷையை எங்கு எப்படி கற்று கொள்வது.? “.. என்று நீண்ட விவாதம் செய்தாள் ..

அவன் பொறுமையாக “அமுதா !சீனர்கள், இரசவாதத்தில் கைதேர்ந்தவர்கள்!அவன் கூறுவதில் உண்மை இருப்பதாகவே எனக்கு தோன்றுகிறது… அந்த புத்தகத்தை உடனே முழுவதும் படிக்க வேண்டும்.. அதில் இதைபற்றிய விளக்கமான குறிப்புக்கள் இருக்கலாம், என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். வா, நாம் உடனே அந்த நூல்நிலையம் செல்லலாம்!” என்று அவளைக் கட்டாயப்படுத்தி, அங்கு இட்டுச் செல்கிறான்.

ஏதோ ஒரு பரபரப்பு அவனை தொற்றிக்கொள்ள, அவன் வைத்து சென்ற இடத்தில், அந்த நூலை தேடுகிறான்..ஆனால் அந்த புத்தகம் அங்கு இல்லாததால் பெரும் ஏமாற்றம் அடைந்து, லைப்ரேரியன் இடம் சென்று, “ஐயா நேற்று நான் படித்த அந்த புத்தகத்தை காணவில்லையே! எங்கு வைத்து இருக்கீங்க? ” என கேட்க,

அவரோ அலட்சியமாக “எந்த புத்தம்.? எத்தனையோ பேர், எத்தனையோ புத்தம் படித்துச் செல்கின்றனர்..! அங்கேயே சென்று சரியாக நிதானமாய் தேடிப்பாரும்” என்று ஏனோதானோவென்று பதில் கூறி விட்டு, அவசரமாக அகன்றுவிட… இவன் விரக்தியுடன்.. மீண்டும் அங்கு சென்று நீண்ட நேரம், அமுதாவுடன் சேர்ந்து தேடியம் அந்த புத்தகம் கிடைக்காததால் வருத்தப்பட… அவளோ “என்னப்பா எதாவது கனவு கினவு கண்டியா? .. அதுக்குத்தான் ஓவரா படிக்க கூடாதுன்றது !மூளை குழம்பிடுச்சோ! “என்று அவனை கிண்டல் அடித்து சிரிக்க, அவன் “இதில் ஏதோ சூழ்ச்சி நடக்குது.. அந்த லைப்ரேரியன் ஏதோ திருட்டு வேலை பண்றான்” என கோபத்துடன் கூச்சலிட, அமுதா அவனை வலுக்கட்டாயமாக வெளியே இழுத்து செல்கிறாள்…

இது நடந்த பிறகு, ஆனந்த், ஏதோ பறிகொடுத்தவன் போல் காணப்பட்டான். சதா சர்வ காலமும் சிந்தனையிலேயே இருந்தான்… அமுதாவிடம் முன்புபோல் சரியா பேசுவது கூட இல்லை.. அவளோ இவனிடம் வலியப்போய்,

“என்ன ஆச்சு ஆனந்த்? ஏன் இப்படி இருக்கே? உடம்பு கிடம்பு சரியில்லையா? “என்று கேட்டாள்.

அவனோ “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல! நல்லாத்தானே இருக்கேன்!!” என்று சொல்லி மழுப்பினான். அவளுக்கு இவன் மேல் எதோ ஒரு புதிரான, பற்று ஏற்படுவதை எண்ணி, அது காதலா? என தன்னை தானே கேட்டு கொண்டாள்…! அந்த நினைப்பே அவளுக்கு ஆயிரம் இன்ப உணர்ச்சி தந்தது !

இந்த நேரத்தில்தான்,… ஹரியானாவை ஒட்டிய ஓரு பின்தங்கிய கிராமத்தில் அகழ்வாராய்ச்சியில், பற்பல அதிசயமான பண்டைய பொருட்கள் கண்டு பிடிக்க படுவதாக, நாட்டின் அனைத்து பத்திரிகைகளிலும் செய்திகள் வந்த வண்ணம் இருக்க, நம் ஆனந்த் அமுதா கோஷ்டியும், அதில் பங்குபெற அங்கு புறப்பட்டது. ஆனந்த், ஓரு பெரிய வினோதமான ஹாண்ட்பேக் ஒன்றை, மிகவும் பாதுகாப்பாக அணைத்தவாறு தன்னுடன் அந்த பயணத்தின்போது கொண்டு வந்திருந்தான். அமுதாவுக்கு அது ஆச்சர்யமாகவும் அச்சமாகவும் இருந்தது. அவனிடம் அதைபற்றி கேட்க அவனோ “அது ஒண்ணும் இல்லை.என் துணிமணிகள்” என்றுஏதோ கூறி மழுப்பினான்.

அந்த ஆகழ்வாராய்ச்சி மிகவும் பிரம்மாண்டமாக நடந்து கொண்டிருக்க, இவர்களும் அதில் ஆர்வமாக பங்கு கொண்டனர். ஆனந்த் முகத்தில் பல வினோத மாறுதல்கள் தெரிய தொடங்க, அமுதா ஏனோ அவனை பற்றி நிரம்ப கவலை பட்டாள் . அவனுக்கு தெரியாமல் அவன் நிழல் போல், பின்தொடர்ந்து அவனை கண்காணிக்க தொடங்கினாள். அவனோ உறக்கமின்றி சதாசர்வ காலமும், சிந்தனை வயப்பட்டு இருந்தான்.

அன்று அதிகாலையிலேயே..பணி ஆரம்பிக்கப்பட்டு தொடர்ந்து சுறுசுறுப்பாய் நடைபெற, பற்பல நாணயங்கள், தங்க காசுகள் மண்பாண்டங்கள், சிற்பங்கள், எலும்பு கூடுகள், என அரிய பெரிய பொருட்கள் கிடைத்த வண்ணம் இருக்க, அனைவரும் ஆச்சர்யாபட்டு வியந்துபோயினர். அந்தி சாயும் நேரம், அனைவரையும் திகில் அடைய செய்யும் வகையில், ஒரு இளம் பெண்ணின் பாடம் செய்யப்பட்ட பிரேதம் கண்டெடுக்கப் பட்டது. இதனால் அந்த குழு மொத்தமும், அமானுஷ்ய அமைதியில் உறைந்து நின்றது. அந்த பெண்ணின் உடல்.. சிரித்தவாறு, எந்த மாறுதலும் அடையாமல் ஓரு உயிரோட்டத்துடன் இருப்பது கண்டு, அனைவரும், பிரம்மிப்புடன் அஞ்சி நின்றனர்… அந்த ஆராய்ச்சி குழு உயரதிகாரி “மாணவர்களே .. இந்த உடல் என் கணிப்புப்படி, ஐம்பது ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமை ஆனதாக இருக்கும் என நம்புகிறேன்!

அவர்கள் பாடம் செய்த நேர்த்தியால் இன்றும்… சற்றும் சிதிலமடையாமல், உயிரோட்டமாய் உள்ளது..” என கூற அனைவரும், “அதை” பத்திரமாக எடுத்து சென்று, விசேஷ அறையில் பாதுகாத்து வைத்து கலைந்தனர்.

ஆனந்த் முகத்தில் அன்று ஓரு புரியாத பிரகாசம் புலப்பட்டது. அந்த இளம்பெண்ணின் பிரேதத்தை வெளியில் எடுப்பதற்கு, அவன் மிகவும் ஒத்துழைப்பு தந்தான். அந்த பிரேதம் அறையில் வைக்கப்படும் வரை அதனிடம் மிகவும் நெருக்கம் காட்டினான். அதன் சற்றே திறந்திருந்த விழியை…வைத்த கண் வாங்காமல் உற்று நோக்கியபடியே இருந்தான். இதைஎல்லாம் அமுதா உன்னிப்பாக கவனித்து கொண்டே இருந்தாள்! “ஆனந்த்க்கு எதாவது ஆகிவிடுமோ?” என்றஅச்சம் அவள் ஆழ்மனதில் ஊடுருவி .. அவளை வெகுவாக பாதித்தது.

இந்த களேபரம் ஓய்ந்ததும், அவனிடமே இதை பற்றி பேசவேண்டும் என்று நினைத்து இருந்தாலும், அந்த சந்தர்ப்பம் வாய்க்காதவாறு, அவன் இவளிடம் இருந்து நழுவி, நழுவி சென்று கொண்டே இருந்தான்.

இரவுச் சாப்பாட்டின் போது அமுதா அவன் அருகில் அமர்ந்து “என்ன? ஐயா இன்று ரொம்ப குஷியா இருக்கீங்க போல!” என்று கிண்டல் அடிப்பது போல் அவனை சீண்டினாள். இதைக் கேட்ட அவன் முகம் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத உணர்ச்சியை காட்ட, அவள் சற்றே அதிர்ந்துபோய் “என்ன பதிலே காணும்? என கூற..

அவன் “அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லை! எப்போதும் போல் தான் இருக்கேன். சாப்பிடும் போது பேசாமல் ஒழுங்கா சாப்பிடு! “என பொய் சிரிப்புடன் அவளை நோக்க அவள் முகம் தொங்கிபோனது. அவன் சரியாக சாப்பிடாமல் பாதியிலேயே எழுந்து கொண்டான். ஏதோ ஒரு அவசரம் அவன் செய்கையில் தென்பட்டது.

இவர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறை, அந்த சடலம் பாதுகாக்கபட்ட அறைக்கு வெகு அருகிலேயே இருந்தது. நடுஇரவில் அந்த பிரதேசமே ஒரு மயான அமைதியில் உறங்கி கொண்டு இருக்க.. ஆனந்த் மெல்ல எழுந்து, சுற்றும் முற்றும் பார்த்து, அனைவரும் (குறிப்பாக அமுதா,) நன்கு உறங்குகிறார்களா என ஊர்ஜீத படுத்தி கொண்டான். பிறகு மெல்ல, தன் மர்ம ஹாண்ட் பேக்குடன், அடிமேல் அடி வைத்து, அந்த பயங்கர சூழலில், அந்த பிணவறை நோக்கி நடந்தான்…

அமுதா உறங்குவதுபோல் பாசாங்கு செய்து.. அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.. அவன் மெல்ல அந்த அறையை நெருங்கினான். காவலாளியோ கள்ள சாராய போதையில் குறட்டை விட்டு தூங்கி கொண்டிருந்தான்.அவன் தன்னிடமிருந்த கள்ள சாவியால், பூட்டை திறந்து உள்ளே நுழைந்து, தன் டார்ச் லைட் ஒளியில், பாடம் செய்யப்பட்டு பல்லாயிரம் ஆண்டுகட்கு முன் இறந்த அந்த சவத்தை நெருங்கி, அதன் விழிகளை உற்று நோக்குகிறான். அவன் முகம் மலர்கிறது.

தன் ஹாண்ட் பேக்கை சத்தமின்றி திறந்து, சில பல இரசாயன குப்பிகளில் இருந்த, வேதி பொருட்களை கலக்க, ஒரு அருவருப்பான, குமட்டல் வாடை பரவுகிறது, அவன் மூக்கில் கர்சீப் கட்டி கொண்டு, அந்த கலவையை, மாட்டு ஊசி சிரஞ்சில் எடுத்து, அந்த பெண் பிரேதத்தின், கண், வாய், காது, ஆசனவாய், மற்றும் பிறப்புஉறுப்பில், மெல்ல மெல்ல செலுத்த, அந்த பிரேதத்தில் மெல்ல விசித்திரமான மாறுபாடுகள் தெரிய துவங்குகிறது.. சில பல நொடிகளில், அது லேசாக அசைந்து, கைகால்களை நீட்டி எழுந்து நின்று, அவனை பார்த்து புன்னகை செய்தது ! ஆனந்த் தன் ஆராய்ச்சி வெற்றியடைந்ததால்.. மகிழ்ச்சியின் எல்லைக்கே செல்கிறான்.

அவன், அந்த ரகசிய பையில் இருந்த சில, ஓலை சுவடிகளை எடுத்து, ஏதோ ஒரு புரியாத மொழியில், வார்த்தைகளை உச்சரித்து,..
மெல்ல, அதனுடன் பேச முற்படுகிறான். சிறிது நேரத்துக்கு பிறகு “அது” மெல்ல உலாவியபடி, இவன் பாஷையிலேயே, வினாக்களுக்கு பதில் தர தொடங்குகிறது.. அதன் குரல் புரியாத மொழியில் நாராசமான கீச்சு குரலில் மென்மையாக ஒலிக்க, அதன் விழியும் விரிந்து.. ஏதோ ஒரு சோகத்துடன் பேச முற்பட, இவன் அதன் பின்னால் ஓடியவாறு அதன் பதில்களை புரிந்து கொண்டு வியப்பு அடைகிறான்.

அவன் ஏதோ ஒரு முக்கிய வினா ஒன்றை எழுப்ப, அந்த பெண் வெகுண்டெழுந்து கோபத்தின் உச்சிக்கு சென்று, இவனை அலேக்காக தூக்கி.. அரக்கி போல் பற்களை காட்டி, எங்கோ வீசி அடிக்க அவன் நொடியில் மறைந்து போகிறான்! கரைந்து போகிறான்!.

இவை அனைத்தையும், சாவி துவாரம் வழியாக, திகிலுடன் நடுங்கியபடி பார்த்து கொண்டு இருந்த அமுதா.. “ஐயோ, ஆனந்த் என்ன ஆச்சு! எங்கே போய்ட்ட?” என்று அலறியபடி, மயங்கி விழ, அவள் அலறல் சத்தம் கேட்டு அனைவரும் விழித்து கொண்டு, கூட்டமாய் சேர்ந்து “என்ன ஆச்சு! ஏது நடந்தது? ஆனந்த் எங்கே ?” என்று அவளை பயத்துடன் விசாரிக்க, அவள் தலைமை ஆராய்ச்சியாளரின் தனி அறைக்கு சென்று , நடந்தது அனைத்தையும், ஒன்று விடாமல் விவரிக்க..அவர் வியப்பின் எல்லைக்கே செல்கிறார்.

இதற்கு இடையே அந்த குழு மொத்தமும் , அந்த அறைக்குள் சென்று வெளிச்சம் போட்டு தேட அந்த இளம் பெண்ணின் உடல் மட்டும், அப்படியே அதே நிலையில் கிடந்தது.. ஆனால் எங்கு வலைவீசி தேடியும் ஆனந்த்தை கண்டு பிடிக்கவே முடியவில்லை.

அவன் “எங்கே போனான்! எப்படி மறைந்தான் ! என்ன ஆனான்? ” என்ற எந்த தகவலும், யாருக்கும் கடைசிவரை கிடைக்கவேயில்லை!
அமுதா, மட்டும், மிகவும் மனதளவில் உடைந்துபோய் ஆனந்தை, எண்ணி எண்ணி அழுத வண்ணம் இருந்தாள்.ஒரிரு நாளில் அனைவரும் சோகத்துடன் மெட்ராஸ் திரும்பினர்.

இருபது ஆண்டுகள் உருண்டோடின.. அமுதா “இந்திய அகழ்வாராய்ச்சித் துறை”யின், தலைமை இயக்குனராக பெரிய பதவியில் நியமிக்கப் படுகிறார். ஆனாலும் , அவள் ஆனந்த் நினைவாய் திருமணமே செய்து கொள்ளவில்லை. “என்றேனும் ஒரு நாள் அவன் நிச்சயம் திரும்பி வருவான்” என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையில் வாழ்க்கையை ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தாள். அப்போது, அவளுக்கு சீனாவின் தலைநகர் பீஜிங்கில் நடக்கும், “சர்வதேச அகழ்வாராய்ச்சி உச்சி மாநாட்டில்” இந்திய பிரதிநிதியாக கலந்து கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

மாநாட்டின் திறப்பு விழாவில், தலைமை ஏற்று “அகழ்வாராய்ச்சி பிரேதங்களின் அதிசயங்கள்”என்ற தலைப்பில் பேசும் “ஆனன்ஹூசூச்சின்” வருகைக்காக, அனைத்து நாட்டின் பிரதிநிதிகளும்ஆவலாய்க் காத்திருக்க, உள்ளே நுழைந்த அவர், அச்சு அசல் நம் ஆனந்த் போல் இருப்பதை கண்டு, அமுதா “ஆனந்த்!ஆனந்த்!” என்று கூவியபடி அவனை நோக்கி ஓடி சென்று, அவனை நெருங்கி மூச்சிரைத்தபடி அப்படியே சிலையாகி நிற்க.. அவரோ ஒன்றும் புரியாமல்” எஸ்!வாட் கேன் ஐ டூ பார் யூ “என்று புன்னகைக்க.. அவன் கண்களையே உற்று பார்த்து, அதில் புதைந்திருந்த போலித்தனத்தை, இனம் கண்டு, சினம் கொண்டு ஏமாற்றம் அடைந்து, உறைந்து நிற்கிறாள்… அப்பாவி அமுதா !!

கடவுளின் தேசத்திலொரு பகல்பொழுது – வே. சங்கர்

கடவுளின் தேசத்திலொரு பகல்பொழுது – வே. சங்கர்




எல்லா ஊரும் ஒரே மாதிரிதான்.  ஆனால், ஒன்றுபோல இல்லை. அன்று அதிகாலைச் சூரியனுக்கு நான் முகம்காட்டியது கடவுளின் தேசத்தில் இருந்துகொண்டுதான்.  அடர்ந்த மரங்கள் இருந்த இடங்களில் இன்று அதன் தழும்புகள் மட்டுமே நிரந்தரமாகியிருக்கின்றன. தூசி படர்ந்த இலைகள் வழிநெடுக விரவிக்கிடந்தன தரையிலும் மரங்களின் கிளைகளிலும்.

ஒரு சொட்டு மழை கூறையில் விழுந்தாலும் வழுக்கிச் சென்று தரையை முத்தமிடட்டும் என்று நான்கு புறமும் சரித்துக் கட்டப்பட்ட ஓட்டுவில்லை வீடுகள். சாலையின் விளிம்புகளை பிடிவாதமாகத் தொட்டபடி கடைகள். சமீபகாலமாய் ஓட்டுவீடுகளின் விலாஎலும்பில் துருத்திக்கொண்டு முளைத்திருக்கும் அதிநவீன தார்சு கட்டிடங்கள்.

ஆங்காங்கே மௌனித்துப் பறக்கும் ஆகாயப் பறவைகள். இருபுறக் கரைகளின் அழுக்கை வாரி அப்பிக்கொண்டு மௌனமாய்ப் பயணிக்கும் அதிகாலை ‘பாரதபுழ’ ஆறு.  மேம்பாலத்தில் உடலைக்குறைக்க நடைபயிற்சி செய்யும் ஆண்களும் பெண்களும். ’வா’ என்று ஒற்றைச் சொல்லில் வரவேற்கும் அகண்ட தார்ரோடு. அத்தனையையும் வேடிக்கை பார்த்தபடி நடந்து செல்லும் நான்.

முதலில் மொழி அத்தனை இலகுவாக பேசத்தெரியாததால் கொஞ்சம் திணறத்தான் வேண்டியிருந்தது. அவசியம் ஏற்படும்போது ஓரிரு தெரிந்த வார்த்தைகளை பிரயோகித்து சமாளித்தாலும், சரளமாக அவர்கள் பேசும் இசை போன்றதொரு மொழி உடனடியாகப் புரியாமல் நழுவிசெல்வதில் ஆச்சரியம் ஒன்றும் இல்லை.  

சரளமாகப் பேசத்தெரியாவிட்டாலும், ஏதோ கொஞ்சம் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு இருந்தால் போதும் என்ற ரீதியில், மலையாளத் தொலைக்காட்சி ஷோக்களையும், மம்முட்டி மற்றும் மோகன்லால் நடித்த சினிமாப் படங்களின் உரையாடல்களையும் கொஞ்சம் தொடர்ந்து பார்த்தும் கேட்டும் வைத்திருந்தேன். 

காட்சிகளோடு கூடிய உரையாடல் என்பதால், முதல் காட்சியும் அடுத்த காட்சியின் நிகழ்வையும் பொருத்திப்பார்த்து, இதுவாகத்தான் இருக்கும் என்று தோராயமாகப் புரிந்துகொண்டு விடலாம்..  புரியாவிட்டாலும்  அது பெரும் குற்றமொன்றுமில்லை.  அவ்வாறு கற்றுக்கொண்ட ஓரிரு அவசியமான வார்த்தைகள் ஒருவிதத்தில் உதவிகரமாக இருக்கும் என்றே எண்ணியிருந்தேன். ஆனால், ஒரு மொழியை சரளமாக அந்த ஊரின் நேட்டிவிட்டியோடு பேசுவது அவ்வளவு எளிதில்லை என்பது பிறகுதான் தெரிந்தது.

அந்தவூர் மண்ணின் மனிதர்கள் பேசும்போது இலக்கண சுத்தமில்லாமல் கொச்சைமொழியில் அவர்கள் மிக இயல்பாக பேசுவதுகூட ஏதோ அவசர அவசரமாகப் பேசுவதுபோல தோன்றுகிறது. 

ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்துவமான தொனி, உச்சரிப்பு லாவகம், தனித்ததொரு குரல்வளம்.  என்று  ஆளுக்கு ஆள் வேறுபடுவது இயல்புதானே! ரோட்டோரக் கடைகளில் தேனீர் குடிப்பதிலும் காலை, மாலை உணவு உண்பதிலும் பெரிதளவில் எந்தவித சிக்கலும் இல்லை. சைகை போதும்.  கூடவே எந்த மொழியில் பேசினாலும் எதிரில் இருப்பவரால் புரிந்துகொள்ள முடியும். அவர்கள் கேட்பதற்கேற்ப தலையை அசைத்தால் போதும். 

அந்நிய மொழிபேசும், புதிய இடத்தில், நம் தாய்மொழியில் யார் பேசினாலும் அவர்களோடு உடனடியாக நட்புகொள்ள நினைக்கிறது மனம்.  அவர்கள் நல்லவர்களா? அல்லது கெட்டவர்களா? என்றெல்லாம் ஆராய்ச்சியெல்லாம் அப்போது எழுவதில்லை. சொந்த ஊரில் பக்கத்து வீடு எதிர்வீட்டில் அதே மனிதன் இருக்கும்போதுதான் அத்தனையும் சாத்தியம்.

A day in the land of God Article By V. Sankar கடவுளின் தேசத்திலொரு பகல்பொழுது - வே.சங்கர்.
நேசனல் ஆயுர்வேத ரிசர்ச் இன்ஸ்டிட்யூட் ஃபார் பஞ்சகர்மா

பாலக்காடு அடுத்துள்ள சொர்ணூருக்குதான் எனது எதிர்பாராத பயணம். அங்குள்ள செறுதுருத்தி என்னும் இடத்தில் இருக்கும் ”நேசனல் ஆயுர்வேத ரிசர்ச் இன்ஸ்டிட்யூட் ஃபார் பஞ்சகர்மா”  என்னும் மருத்துவமனைக்கு என் உடல் சார்ந்த பிரச்சினைக்காகச் சென்றிருந்தேன். எல்லாவகையான நெடுநாள் உடல்சார் நோய்களுக்கும், ஆயுர்வேத முறையில் சிகிச்சையளிக்கும் மருத்துவமனை அது.  புறநோயாளிகளுக்கும், உள்நோயாளிகளுக்கும் சிறந்தமுறையில் சிகிச்சையளிக்கிறார்கள்.  கட்டணம் வெறும் பத்துரூபாய் தான். 

அதிகாலை ஏழு மணியிலிருந்தே டோக்கன் கொடுக்கத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள். நானும் ஒரு டோக்கனைப் பெற்றுக்கொண்டேன். எங்கு நோக்கிலும் சுத்தம். வெவ்வேறு ஊர்களில் இருந்து, ஏதேதோ நோய்க்கு மருத்துவம் பார்க்க நோயாளிகள் வந்தவண்ணம் இருக்கிறார்கள். 

வளாகத்திற்கு உள்ளேயே கேண்டின் இருந்ததால் காலை உணவிற்குக் கவலை இல்லை.  வெள்ளப்பம் (நம்ம ஊர் ஆப்பத்தைதான் அப்படி அழைக்கிறார்கள்) நூலப்பம் (இடியாப்பம்) அதற்குத் தோதாக சட்னி சாம்பார், பூரி, இட்லி, தோசை, மெதுவடை என்று எல்லாம் கிடைக்கிறது. ருசிக்கு எல்லாவற்றிலும் கலந்துகட்டி அடிக்கவேண்டும் என்று ஆசை இருந்தது என்னவோ உண்மைதான்..  

ஆனால், புதிய இடத்து பதார்த்தங்கள் சிக்கிச்சைக்கு சென்ற இடத்தில் வயிற்றைப் பதம்பார்த்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயத்தில் கொஞ்சம் அடக்கி வாசித்து அரைவயிற்றோடு எழுந்துகொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

 இதுவரை அந்த ஊருக்குச் சென்றதில்லை. இடம் புதிது, மொழி புதிது.  வழி  புதிது, மொத்தத்தில் எல்லாமே புதிது. மருத்துவரிடம் ஆங்கிலத்தில் பேசிச் சமாளிப்பது மிக எளிதாக இருந்தது. தமிழில் பேசினாலும் புரிந்துகொள்கிறார்கள். நண்பகலுக்குள் மருத்துவரைப் பார்த்து முடிந்துவிட்டது. மருந்தும் பெற்றாகிவிட்டது. 

இவ்விடத்தில் ஒன்றைக் குறிப்பாகச் சொல்லவேண்டும். மருத்துவமனைக்குச் செல்வதுதான் எனது பிரதான நோக்கம். பிறகு ஊர் திரும்பவேண்டியதுதான். நான் ஊர் திரும்பவேண்டிய ரயில் இரவு பத்துமணிக்குத்தான்.  அதுவரை என்ன செய்வது?  

எந்தவிதத் திட்டமிடலும் இல்லாததால், அருகில் ஏதேனும் பிரபலமான இடத்திற்கு சென்றுவந்தால் என்ன? என்ற எண்ணம் எழுந்தது என்பதைவிட அருகில் இருந்தவரிடம் அறைகுறை ஆங்கிலத்திலும் மலையாளத்திலும் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டேன் என்பதுதான் உண்மை.

A day in the land of God Article By V. Sankar கடவுளின் தேசத்திலொரு பகல்பொழுது - வே.சங்கர்.

30 கிலோமீட்டர் தொலைவில் ஒரு உயிரியல் பூங்கா இருப்பதாகத் தெரிந்துகொண்டேன். அருகில் இருந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் வந்துநின்ற பேருந்தில் ஏறிக்கொண்டேன். சற்றேறக்குறைய 50 நிமிடப்பயணம். 

உடன் பயணிப்பவரிடம், கொஞ்சம் மலையாளம், கொஞ்சம் தமிழ், கொஞ்சம் ஆங்கிலம் என்று கலந்துகட்டிப் பேசுவது நமக்கும் சரி உடன் பயணிக்கும் மனிதர்களுக்கும் சரி விநோதமான(!) அனுபவம்தான். பேருந்து ஜன்னலின் வழியே ஊரையும், மக்களையும் உற்றுநோக்குவது அத்தனை பெரிய ஆனந்தம்.  ஏராளமான எண்ணச்சிறகுகள் சூழலுக்கேற்ப வளர்ந்து மேலேயும் கீழேயும் பறந்தவண்ணம் இருந்தது. கவிதை வரிகள் ஓரிரண்டு வந்து போனது.  அதையெல்லாம் சொன்னால் சிரித்துவிடுவீர்கள் என்பதால் நாகரீகம் கருதி அவற்றைத் தவிர்த்துவிடுகிறேன். 

மனிதர்கள் புதியவர்களுக்கு எப்போதும் ஒத்தாசையாகத்தான் இருக்கிறார்கள் என்பதை ஒரு சிறுபயணம் உணர்த்திவிடுகிறது. திர்சூர் (தமிழில் திருச்சூர்) என்னை ஏராளமான வெய்யிலோடு வரவேற்றது.  பேருந்து நிலையத்திற்கு முன்னதாகவே இருந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கச் சொன்னதோடு இல்லாமல் எப்படிச் செல்லவேண்டும் என்று வழியும் சொன்னார்கள். 

A day in the land of God Article By V. Sankar கடவுளின் தேசத்திலொரு பகல்பொழுது - வே.சங்கர்.

சொன்னபடியே, சற்று தொலைவில் பாரம்பரிய அருங்காட்சியகம் மற்றும் உயிரியல் பூங்கா இருந்தன.  சாலையின் இருபுறங்களிலும் வேடிக்கை பார்த்துகொண்டே நடந்து சேர்ந்தபோது நுழைவாயிலில் ’ஸ்டேட் மியூசியம் & ஜூ’ என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. 

திர்சூர் நகரத்தின் மையத்தில், நாட்டிலேயே மிகப்பழமையான மிருகக்காட்சி சாலை இருப்பது மிகப்பெரிய ஆச்சரியம்.  இரண்டு கிலோமீட்டர் பரப்பளவைக்கொண்டது. காலை பத்துமணியிலிருந்து மாலை ஐந்து மணிவரை பார்வையாளர்களுக்காகத் திறந்திருக்கிறது. வெறும் பத்து ரூபாய் நுழைவுக்கட்டணம். வாகன நிறுத்தத்திற்குக் கட்டணமில்லை. உடைமைகளை வைக்கும் இடத்திற்குக்கூட கட்டணமில்லை. சற்றே ஆச்சரியம்தான்.  நம்மூர் மனிதர்களை இன்னும் அவர்கள் காப்பியடிக்கவில்லை என்பது பெருத்த நிம்மதி.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு நரி, சிங்கம், புலி, சிறுத்தை, புனுகுப்பூனை, கரடி, மான்கள், எருமைகள், நீர் யானை, குரங்குகள் முதலை, பாம்பு, மற்றும் பலவகையான அரிய பறவைகள், உட்பட ஏராளமான உயிரினங்களை கூண்டுக்குள் வலம்வருவதைப் பார்க்க முடிந்தது. 

மரங்களில் நாகலிங்க மரம் மற்றும் பீரங்கிக் குண்டு மரம் (கேனன் பால் ட்ரீ) பார்த்ததும் அதன் முன்பு நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டதும் அற்புதமான நினைவு. 

இளம்பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு அதன் பெயர்களைச் சொல்லி அவர்கள் திரும்பச் சொல்லுவதைக் கேட்டுப் பரவசப்பட்டுக்கொண்டார்கள். கூண்டுக்குள் இருந்த மிருகங்களையும் வேடிக்கை பார்த்த மனிதமுகங்களையும் முழுவதுமாகப் பார்க்கவே இரண்டுமணி நேரத்திற்கு மேல் பிடித்தது. 

உயிரியல் பூங்கா முடிவுபெறும் இடத்தில் தொடங்குகிறது பாரம்பரிய அருங்காட்சியகம். (மியூசியம்)  கொச்சின் மகாராஜாவின் அரண்மனையை அருங்காட்சியகமாக மாற்றியிருக்கிறார்கள். 

A day in the land of God Article By V. Sankar கடவுளின் தேசத்திலொரு பகல்பொழுது - வே.சங்கர்.

திர்சூர் வரலாறு, கலை, கலாச்சாரம், பண்பாடு மற்றும் கட்டிடக்கலைக்குப் பிரசித்திபெற்ற இடம் என்பது அங்கு செல்லும் வரை எனக்குத் தெரியாது.  எதுவும் தெரியாமல் இருப்பதும் ஒருவிதத்தில் நல்லதுதான். முதன்முறை காணும்போது, நமது வியப்பும் அதைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளவேண்டும் என்ற ஆர்வமும் விரிவடைந்துகொண்டே செல்கிறது. 

ஒரு அருங்காட்சியகம் என்னைப் போன்ற சாமானியனின் மனதில் என்ன பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்திவிட முடியும்? என்ற இருமாப்பும், அலட்சியமும் ஒருகாலத்தில் எனக்குள்ளும் இருந்ததென்னவோ உண்மை. ஆனால், அருங்காட்சியகத்தில் நாம் காணும் ஒவ்வொரு பொருளும் ஒருகாலத்தில், ஒரு சமூகமே பயன்படுத்திருக்கிறது என்பதை எப்போது உணர்கிறோமோ அப்போதுதான் ஒரு அருங்காட்சியகத்தோடு ஒருவித நெருக்கம் உண்டாகும். 

மியூசியத்தில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ள பலபொருட்கள் தங்களது அன்றாடத் தேவைகளுக்கும், பாதுகாப்பிற்கும், சமூக அந்தஸ்திற்கும், அதிகாரத்திற்கும் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒன்று காலமாறுதலால் பழையது என்று ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ என்று எண்ணத்தோன்றலாம்..

உண்மையில் பலங்காலப் பொருட்களில் சில மட்டுமே நாம் காண்பதற்குக் கிடைத்திருக்கின்றன.  எத்தனையோ பொருட்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மண்ணுக்குள்ளே புதைந்துகொண்டிருக்கின்றன.

தற்போது மிகஎளிதாகக் கிடைக்கும் எந்தவித நவீனகருவிகளும், தொழில்நுட்பமும் இல்லாத ஒரு காலத்தில் அவர்கள் கையாண்ட நுட்பமான கலைத்திறன்,  பண்பாடு, பொழுதுப்போக்கு ஆகிய அனைத்து  அந்தச்சூழலில் இருந்துகொண்டு ஒவ்வொரு பொருட்களையும் அணுகவேண்டும் என்ற அறிவைத் தந்தது அருங்காட்சியகங்கள்தான். 

வன்மம் தீர்க்கச் சத்தமிட்ட போர்வாள்கள், எத்தனையோ அப்பாவிகளின் ரத்தம் பார்த்த போர்க்கருவிகள், சுயநலம்கொண்டு தங்களைப் பாதுகாக்க அணிந்துகொண்ட இரும்புக்கவசங்கள், அதிகாரத்தையும் அந்தஸ்த்தையும் ஒருசேர காட்டிக்கொள்ள அணிந்துகொண்ட உடைகள் தாங்கள் என்ன செய்தோம் என்பதைப் பதிவு செய்துவைத்த கல்வெட்டுக்கள் வேட்டையாடிப் பதப்படுத்தப்பட்ட விலங்குகளின் மாதிரிகள், பறவைகள், கடல்வாழ் உயிரினங்கள், இலைகள், நார்கள், சாமானியர்கள் சமையல் செய்யப்பயன்படுத்திய பாத்திரங்கள் என ஒரே இடத்தில்  நேர்த்தியாக அணிவகுத்திருந்ததைப் பார்க்கும்போது ஒரு சரித்திர நாவலை ஆளில்லாத இடத்தில் அமர்ந்துகொண்டு ஆழ்ந்து வாசிப்பதற்குச் சமம். அவற்றை வார்த்தைகளால் வர்ணித்துவிடமுடியாது.   

மகாராஜா பயன்படுத்திய குதிரைவண்டி, பலவகையான சிலைகள், பலதரப்பட்ட புராதான விளக்குகள், கற்சிற்பங்கள், பழங்காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட சமையல் பாத்திரங்கள், செம்பு மற்றும் வெண்கலப் பாத்திரங்கள், பணம் பாதுகாக்கும் பண்டாரப் பெட்டி, என எத்தனையோ அற்புதமான பொருட்களை இன்னும் பராமரித்து வருவதற்காவே அவர்களுக்கு மிகப் பெரிய நன்றியையும் வணக்கத்தையும் செலுத்தலாம்.

நல்ல பசி, என்பதால் வளாகத்தின் உள்ளேயே இருக்கும் உணவகத்திற்குச் சென்றபோது கொட்டை அரிசிச் சோறு எந்தக் குழம்பிற்கும் ஒட்டாமல் விரைத்துகொண்டு என்னைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தது. ஒவ்வொரு கவளத்தையும் மென்று தின்பதே வாய்க்குக் கொடுக்கப்பட்ட பயிற்சிபோல் தோன்றியது. புதிதாக உண்ணும் உணவு வயிற்றைப் பதம்பார்த்துவிடுமே என்று பயந்து பயந்துதான் உண்ணவேண்டியிருந்தது. 

மியூசியத்திற்கு வெளியே வந்து சுற்றுச் சுவரை ஒட்டியே நடந்தால் அடுத்தவரும் கட்டிடம் ஒரு  அரண்மனை என்று சொன்னார்கள். பிறகென்ன? மீண்டும் நடைதான்.  மத்தியான வெய்யில் உச்சந்தலையை பதம்பார்த்தது.  பயங்கர சூடு. எத்தனை லிட்டர் தண்ணீர் குடித்தாலும் அடங்காத தாகம்.  ரோட்டோரக்கடை இளநீரும், எலுமிச்சை ஜுசும் ஏதோ கொஞ்சம் தாகம் தணித்தது.

சக்தன் தம்புரான் கொட்டாரம் என்று அனைவராலும் அழைக்கப்படும் அரண்மனை இந்திய-டச்சு கட்டிடக்கலை வடிவத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளது. கொட்டாரம் என்றால் அரண்மனை என்று பொருள். சக்தன் தம்புரான் என்று அனைவராலும் அறியப்பட்ட கொச்சி மகாராஜா ஸ்ரீ ராமவர்ம ராஜாவின் அரண்மனை இன்றளவும் கம்பீரமாய் நிமிர்ந்து நிற்கிறது. உயரமான கூறை, தடிமனான சுவர்கள் திர்சூரின் இதயத்தை அலங்கரிக்கும் இந்த  அரண்மனை தற்போது கேரள தொல்பொருள் துறையினால்  அற்புதமாகப் பராமரிக்கப்பட்டுவருகிறது.

இது தற்போது தொல்பொருள் சுவரோவியக் கலை அருங்காட்சியகமாகச் செயல்பட்டுவருகிறது. அரண்மனையின் உள்ளே நுழையும்போதே நமக்குள்ளே ஒரு கம்பீரமாய் ஒரு ராஜநடை போடவேண்டும் என்ற உணர்வு தன்னுள்ளே எழுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

உயிரியல் பூங்காவிற்கும் மியூசியத்திற்கும் மக்கள் கொடுத்த முக்கியத்துவம் இங்கே இல்லை. தனியொருவனாக அரண்மனைக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் சுற்றிப் பார்ப்பது அலாதியான இன்பம்.  எத்தனை நேரம் வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். எந்த அவசரமும் இல்லை.  அரண்மனையில் பார்க்கும் இடமெல்லாம் நுண்ணிய வேலைப்பாடுகளுடன்கூடிய மரப்பலகைகள். மரப்படிக்கட்டுகள்.  மரத்தால் ஆன கைப்பிடிகள்.  

முதல்மாடியில் முழுக்க முழுக்க ஓவியங்கள்.  மியூரல் பெயிண்டிங்ஸ் (சுவர் சித்திரம்) என்றார்கள்.  ஓவியத்தில் எனக்கு அத்தனை ஞானம் இல்லையென்றாலும் ஆழ்ந்து ரசிக்குமளவிற்கு அறிவு இருந்தது. பீகாரில் பிரசித்திபெற்ற மதுபானி-ஓவியக்கலையை பல ஓவியங்கள் நினைவூட்டியது.   

கீழ் தளத்தில் பழங்கால கோவில்களின் மாதிரிகள், நினைவுச் சின்னங்கள், ஓலைச்சுவடிகள், மண்பானைகள், முதுமக்கள்தாழி, சிந்து – ஹரப்பா நாகரீத்தைச் சேர்ந்தபொருட்கள்,  அவர்கள் பயன்படுத்திய அடுக்களைப் பொருட்கள்.  இலையால் செய்யப்பட்ட பீப்பீக்கள். (ஊதிகள்). இன்னும் ஏராளமான பொருட்கள் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் மேலெழும்பிக்கொண்டே இருந்தது. நேரம்தான் போதவில்லை.  ஒரே நாளில் இத்தனையும் சாத்தியமா என்ற பிரம்மிப்பு எழுந்தாலும்  எதுவும் சாத்தியம்தான் என்பதை இன்றைய பகல்பொழுது சுட்டிக்காட்டியது. 

வரவேற்பறையில் ஏராளமான புத்தகங்கள் இருந்தன. அத்தனையும் கேரள தொல்லியல் துறையால் பதிப்பிக்கப்பட்ட  புத்தகங்கள்.  அதிகளவில் மலையாளத்திலேயே இருந்தன. சில ஆங்கிலத்தில் இருந்தன. ”பத்மநாபபுரம் அரண்மனை” என்ற புத்தகம் ஒன்றே ஒன்று மட்டும் தமிழில் இருக்கவே அதை விலைகொடுத்து வாங்கிக்கொண்டேன்.

ஆனால், திர்சூர் அரண்மனையைப் பற்றிய தகவல்கள் தாங்கிய புத்தகம் எதுவும் தமிழில் இல்லை என்பதில் எனக்கு வருத்தம்தான்.  கேரள தொல்லியல் துறை கொஞ்சம் மெனக்கெட்டு நடவடிக்கை எடுத்தால் நல்லது. இதுபற்றி தொல்லியல் துறையிடம் முறையிடவேண்டும் என்பதற்காக இ-மெயில் ஐடியைப் பெற்றுக்கொண்டேன். 

அரண்மனையில் உட்புறச் சுற்றுச்சுவர் முழுவதிலும் ஐம்பது மியூரல் பெயிண்டிங்ஸை சுற்றிப்பார்க்க முடிந்தது வரப்பிரசாதம். ஆள் அரவமில்லாத அமைதி மேலும் மேலும் ஓவியங்களை ரசிக்கத் தோதாக இருந்தது. எல்லாவற்றையும் சுற்றிப்பார்த்தது போதும் என்ற எண்ணம் தோன்றியபோது வெளியே வந்துவிட்டேன். இன்னும் சூரியன் பிரகாசமாகவே சுட்டெரித்துக்கொண்டிருந்தான். என்மேல் என்ன கோபம் என்று தெரியவில்லை.  என்னையே முறைத்துப்பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போன்றதொரு பிரம்மை.

மீண்டும் நடை. ரோடெங்கும் மனிதர்கள். பெரியவர்களின் கரங்களைப் பற்றியபடி குழந்தைகள். இடதுபுறம் திரும்பி வலதுபுறம் திரும்பி என்று கேட்டுக்கேட்டு பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்தாகிவிட்டது. மிகத்தூய்மையான கட்டணமில்லா வெஸ்டர்ன் கழிப்பறைகள். எல்லா பைப்புகளிலும் தண்ணீர் வந்தது.  கூடவே பக்கெட்டும் மக்கும் இருந்தது உடையாமல் ஒழுகாமல் இருந்தது ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியம்.

பள்ளி, கல்லூரிகள் விட்டுவிட்டார்கள் போலும்.  பார்க்கும் இடம்தோறும் சீருடையில் வளர்ந்த மாணவக்குழந்தைகள். பேருந்திற்காகக் கொத்துக் கொத்தாய் காத்திருந்தார்கள். கூட்டம்கூட்டமாகப் பள்ளிச் சிறுமிகள் கலகலத்துச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இன்றையை வளர்ந்த குழந்தைகளுக்கு ஏன்தான் தங்கள் சிகையலங்காரத்தின்மேல் இத்தனை ஈர்ப்பு என்று தெரியவில்லை.  பள்ளிசெல்லும் வளர்ந்த ஆண்குழந்தைகள் ஒருபக்க முடியை சுத்தமாக வழித்துவிட்டு மறுபக்கம் விரித்துபோட்ட சடைபோல் வளர்த்தியிருக்கிறார்கள்.  அவ்வப்போது தலையை சிலுப்பிக்கொள்வதும் கோதிக்கொள்வதும் பார்க்க ரசிக்கும்படிதான் இருக்கிறது. பெண்கள் எந்தவிதத்திலும் குறைவில்லாமல் முன்னுச்சியில் மேடிட்டுக் கொண்டை வைத்தபடி சிகையலங்காரம் செய்திருந்தார்கள்.

கொரானா பெருந்தொற்று காலத்திற்குப் பிறகு பள்ளிக்கல்லூரி மாணவமாணவியர்களின் கைகளில் மொபைல் ஃபோன் அதிகம் புழங்குவதாக எனக்குப்பட்டது.

பொதுவெளியில் வளர்ந்த(?) பெண்குழந்தைகள் சக ஆண் மாணவர்களோடு கைகளைப் புதைத்துக்கொண்டு அடிக்கடி முகத்தைக் கோணலாக வைத்துக்கொண்டும், உதடுகளைக் குவித்தபடியும் கைவிரல்கள் இரண்டை காட்டியபடியும் குரூப்ஃபி எடுத்தவண்ணமே இருந்தார்கள்.  (தனியாக எடுத்தால்தானே செல்ஃபி?, குரூப்பாக எடுத்தால் அது குரூப்ஃபி என்றுதானே சொல்லவேண்டும்) 

எனக்கு சற்று பொறாமையாகக்கூட இருந்தது என் காலத்தில் இப்படியொரு சந்தர்ப்பமே வாய்த்ததில்லை.  ஆழ்ந்த பெருமூச்சு ஒன்றை விட்டுக்கொள்வதைத் தவிற வேறென்ன செய்யமுடியும்? நான் செல்லவேண்டிய பேருந்தில் ஏறிக்கொண்டேன். மீண்டும் சாலையோர கட்டிடங்களையும் மனிதர்களையும் வேடிக்கை பார்த்தபடியே பயணம். 

A day in the land of God Article By V. Sankar கடவுளின் தேசத்திலொரு பகல்பொழுது - வே.சங்கர்.

திரும்பி வரும்போதுதான் கவனித்தேன், பாரதப்புழ ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்டிருந்த 117 வருடப் பழமையான கொச்சின் பாலம் 2009ல் சேதமாகி நட்டாற்றில் தொங்கிக்கொண்டிருந்ததை. இந்தப்பாலம்தான் சொர்ணூரிலிருந்து கொச்சிக்கு ஏராளமான ரயில் பயணிகளை கடந்துசெல்ல பயன்பட்டிருக்கிறது. 

வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க பாலம் நெடுநாட்களாக அகற்றப்படாமலேயே இருந்தது. ஒருவேளை என்னைப் போன்ற வெளியூர் பயணிகளுக்கு அதன் கட்டிடகலையின் மதிப்பையும், வரலாற்றுச் சிறப்பையும் சேர்த்து ஏதேனும் சேதிசொல்வதற்காகக் கூட இன்னும் அகற்றப்படாமல் இருக்கலாம் என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.

A day in the land of God Article By V. Sankar கடவுளின் தேசத்திலொரு பகல்பொழுது - வே.சங்கர்.

ரயிலுக்கு இன்னும் நான்கரை மணிநேரம் இருக்கிறது.  ஜங்சனுக்கு எதிரிலேயே மலையாள சூப்பர் ஸ்டார்களில் ஒருவரான மோகன்லாலின் (லாலேட்டன் என்கிறார்கள் அந்தவூர்காரர்கள்). நவீன சினிமா தியேட்டர் இருப்பதை காலையில் கண்டபோது எந்தவிதமான திட்டமிடலும் இல்லை.  ஆனால், மற்றொரு சூப்பர் ஸ்டாரான மம்முட்டியின் (மம்முக்கா என்கிறார்கள் அதே ஊர்க்காரகள்) பீஸ்ம பர்வம் என்றொரு புதிய சினிமா ரிலீசாக மூன்றாவது வாரம் என்றார்கள். 

மனதிற்குள் நப்பாசை விருட்டென்று தலையைத் தூக்கி நமைச்சலைக் கொடுத்தது. சகல நிகழ்வுகளும் கூடிவரும்போது தவறவிடக் கூடாதல்லவா! இதுவரை எத்தனையோ ஊர்களுக்குச் சென்று பகல்பொழுதையும் இரவுப்பொழுதையும் வெட்டியாகக் கழித்திருந்தபோதும் சினிமாவிற்குச் செல்லவேண்டும் என்ற ஆசை எழுந்ததும் இல்லை, அதற்கான வாய்ப்பும் கிட்டியதில்லை. ஆனால் கடவுளின் தேசத்தில் கிட்டியிருக்கிறது. 

A day in the land of God Article By V. Sankar கடவுளின் தேசத்திலொரு பகல்பொழுது - வே.சங்கர்.

மலையாள சினிமாக்கள் நான் அறிந்தவரை, கதை, கதைக்களம், இசை, நடிப்பு, சண்டைக்காட்சி என்று எப்போதும் ஒருவித இயல்புத்தன்மையோடு இருக்கும் என்றுதான் இதுவரை நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால், இந்தப்படம். அப்படியில்லை என்பது என்னளவில் ஏமாற்றம்தான்.

மாடு இளைத்தாலும் கொம்பு இளைக்காது என்ற பழமொழிக்கேற்ப வயதான மம்முட்டியின் கணீர்குரல் படம் முழுக்க எதிரொலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. வேட்டியை மடித்துக்கட்டிக்கொண்டு சண்டை போடும்போதெல்லாம அவரது வெளிறிப்போன ஒல்லியான கால்கள் நம்மை நெளியவைக்கிறது.   

கூட்டுக்குடும்பம்.  ஏராளமான நடிகர் நடிகைகள். சதித்திட்டம் தீட்டும் குடும்ப உறுப்பினர்கள், பழிவாங்கப் புறப்பட்டுவரும் இளவயது வில்லன் படுத்துக்கொண்டே திட்டம்போட்டு எதிரிகளைப் பந்தாடும் மம்முட்டி என்று வியாபார நோக்கத்திற்காக எடுக்கப்பட்ட  திரைப்படம் என்று பார்க்கும்போதே புரிந்துவிடுகிறது.  ஆண்குரலிலும் இல்லாமல் பெண்குரலிலும் இல்லாமல் ஐஸ் வாட்டரைக் குடித்துவிட்டு காதருகே கிசுகிசுக்கும் பாடல்கள் இப்போதெல்லாம் ட்ரெண்ட் போலும். நமக்கெதற்கு வம்பு என்று நம் பங்கிற்குக் கேட்டுவிட்டு ஆஹா அருமை என்று சொல்லிவிட வேண்டியதுதான்.

வில்லனையும் கதாநாயகனையும் காட்டும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் எதற்காக அப்படியொரு காதைப் பதம்பார்க்கும் பின்னணி இசை என்று யாராவது சொன்னால் பரவாயில்லை. அடிதடி, ரத்தம், கொலை என்று தொடர்ச்சியாய் நடக்கும்போது காவல்துறை, சட்டம், ஒழுங்கெல்லாம் எங்கே ஓடி ஒளிந்துகொண்டிருக்கின்றன என்று தேடவேண்டியிருக்கிறது. 

பழமைவேண்டாம் என்பவர்களுக்குப் புதுமையாவது சரியாகப் பொருந்திவர வேண்டுமல்லவா? கதாநாயகன் கையைத் தூக்கினாலே எதிராளி பறந்துபோய் விழுவதெல்லாம், தென்னிந்திய சினிமாவின் சாபக்கேட்டில் சேர்த்தி. 

பழி, பழிக்குப் பழி, ரத்தம், பெண்களின் கண்ணீர், விரோதம், குரோதம், எல்லாமே சினிமாக் கதைகளில் பார்த்துப் பார்த்து அயர்ச்சியைத் தருகிறது என்றபோதும் எதுவும் மாறவில்லை. கடவுளின் தேசத்துச் சினிமாவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறிவருகிறது என்பதற்கு இப்படம் ஒரு சிறு பொறி அவ்வளவே.

எல்லாம் முடிந்து தியேட்டரைவிட்டு வெளியே வந்தபோது என்மேல் கோபம்கொண்ட சூரியன் சொல்லிக்கொள்ளாமலே சென்றிருந்தான். இரவுநேரக்கடைகளில் கூட்டம் நம்மூரைப்போலத்தான். வீடுகளில் சமையல் செய்வதை நிறுத்திக்கொண்டார்கள் போலும். அகண்ட தோசைக்கல்லில் மோதும் தோசைக்கரண்டியின் தாளலயம் தப்பாமல் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது.  

இரவு பத்துமணிக்கு நான் செல்லவேண்டிய ரயில் ஐந்தாவது ப்ளாட்பாரத்தை வந்தடையவே நான் கடவுளின் தேசத்திலிருந்து விடைபெற்றுக்கொண்டேன்.  என் நினைவுகளில் கடவுளின் தேசத்தைப் பற்றிய நினைவலைகள் ஏராளமாக இருப்பதைப்போல என்னைப் பற்றிய நினைவுப் பதிவுகள் யார் மனதிலேனும் இருக்கக்கூடும்.