சிறுகதைச் சுருக்கம் 100 : வ.வே.சு.ஐயர் ‘குளத்தங்கரை அரசமரம்’ சிறுகதை – ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

சிறுகதைச் சுருக்கம் 100 : வ.வே.சு.ஐயர் ‘குளத்தங்கரை அரசமரம்’ சிறுகதை – ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்




தமிழின் முதல் சிறுகதை என்கையில் ஆச்சரியமளிக்கிறது. விடுதலை இயக்கத்தில் ஒரு மையமாக இருந்த ஐயர் அன்றே பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகளை மையமாகக் கொண்டு படைப்பை உருவாக்கியது முக்கியத்துவம் பெறுகிறது,

குளத்தங்கரை அரசமரம்
வ.வே.சு.ஐயர்

பார்க்கப்போனால் நான் மரந்தான். ஆனால் என் மனஸிலுள்ளதையெல்லாம் சொல்லுகிறதானால் இன்னைக்கெல்லாம் சொன்னாலும் தீராது. இந்த ஆயுசுக்குள் கண்ணாலே எத்தனை பார்த்திருக்கிறேன்! காதாலே எத்தனை கேட்டிருக்கிறேன்! உங்கள் பாட்டிகளுக்குப் பாட்டிகள் தவந்து விளையாடுவதை இந்த கண்ணாலே பார்த்திருக்கிறேன். சிரிக்கிறீர்கள், ஆனால் நான் சொன்னதிலே என்னவேணும் பொய்யில்லை. நான் பழைய நாளத்து மரம். உங்கள் கொள்ளு பாட்டிகளின் பாட்டிகளெல்லாம் நம்ம குளத்தங்கரைக்குத்தான் குடமுங் கையுமாக வருவார்கள். சில பேர் குழந்தைகளையுங் கூட கூட்டி வருவார்கள். பட்டு பட்டாயிருக்கும் குழந்தைகள். அதுகளை கரையில் விட்டுவிட்டுப் புடவைகளை அழுக்குப் போகத் தோய்த்து மஞ்சள் பூசிக்கொண்டு அழகாக ஸ்நானம் பண்ணுவார்கள். குழந்தைகளெல்லாம் ராஜகோபாலன் போலத் தவந்து கொண்டு மல்லிகைச் செடியண்டே போய் மல்லிகை மொக்குகளைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்.

குளத்தங்கரையெல்லாம் கம் என்று மணம் வீசும். இப்பொழுது ஆதரிப்பாரில்லாமல் பட்டுப்போய்விட்டது. இப்போது நான் உங்களுக்கு அந்தக் காலத்துக் கதை ஒன்றும் சொல்லுவதாக இல்லை. மனசு சந்தோஷமாயிருக்கும்போது சொல்லுகிறேன். ஏழெட்டு நாளாய் எனக்கு ருக்மிணியின் ஞாபகமாகவே இருக்கிறது. பதினஞ்சு வருஷமாச்சு ஆனால் எனக்கு நேற்று போலிருக்கிறது.

பார்த்தால் சுவர்ண விக்கிரகம் போலிருப்பாள் குழந்தை. கையும் காலும் தாமரைத் தண்டுகள் மாதிரி நீளமாயிருக்கும். சரீரமோ மல்லிகைப் புஷ்பம் போல் மிருதுவாக இருக்கும். அவள் கண்களைப் பார்த்ததும் நீலோற்பலம் நிறைஞ்ச நிர்மலமான நீரோடையைப் போலிருக்கும். ஸோமவார அமாவாசைகளில் பரமாத்மாவைப் பூஷிக்கிறதற்காக என்னைப் பிரதக்ஷ்ணம் செய்வாள். அப்போது அவள் என்னைப் பார்க்கும் பார்வையிலிருக்கும் அன்பை என்னெவென்று சொல்லுவேன்! என்னுடைய காய்ந்துபோன கப்புகளுங்கூட அவளுடைய பிரேமையான பார்வை பட்டதும் துளிர்த்துவிடுமே!

அவள் அப்பா காமேசுவரையர் நல்ல ஸ்திதியில் இருக்கிறார். குழந்தை பேரில் அவருக்கு மிகுந்த பிரேமை. அவளுக்கச் செய்வதற்கு என்றால் அவருக்கு சலிக்கிறதே இல்லை. கடைவீதியில் பட்டுத் தினுசுகள் புதுசாக வந்திருப்பது ஏதாவது பார்த்தாலே நம்ம ருக்மிணி அணிந்து கொண்டால் அழகாக இருக்கும் என்று உடனே வாங்கி வந்துவிடுவார். முதல் தரமான வைரமும் சிவப்பும் இழைத்து அவளுக்கு நிறைய நகைகள் செய்திருந்தார்.

ஏழை வீட்டுப் பெண்ணாயிருந்தாலும் சரி பணக்காரர் வீட்டுப் பெண்ணாயிருந்தாலும் சரி அவளுக்கு எல்லா தோழிகள் பேரிலும் ஒரே பயந்தான். பிச்சைக்காரர்கள் வந்தால் கை நிறைய அரிசி கொண்டு வந்து போடுவாள். கண் பொட்டையான பிச்சைக்காரர்களைப் பார்க்கும் போது அவளை அறியாமலேயே அவள் கண்களில் தாரை தாரையாக கண்ணீர் பெருகுவதை பார்த்திருக்கிறேன்!

இவ்விதம் கண்ணுக்கு கண்ணாய் நான் பாவித்து வந்த என் அருமைக்குழந்தையின் கதி இப்படியா போகணும்! பிரம்ம தேவனுக்குக் கொஞ்சங்கூடக் கண்ணில்லாமல் போய்விட்டதே! ஆனால் பிரம்மதேவன் என்ன பண்ணுவான், மனுஷாள் செய்யும் அக்கிரமத்துக்கு?

ருக்மிணிக்கு பன்னிரண்டு வயசானதும் அவள் அப்பா அவளை நம்மூர் மணியம் ராமசுவாமி ஐயர் குமாரன் நாகராஜனுக்கு கன்னிகாதானமாகக் கொடுத்தார். கல்யாணம் வெகு விமரிசையாக நடந்தது, காமேசுவரையர் நிறைய சீரும் செனத்தியும் செய்திருந்தார். ருக்மிணியின் மாமியாருக்கும் மாமனாருக்கும் ரொம்ப திருப்தியாயிருந்தது. கல்யாணத்துக்குப் பிறகு மாமியார் ஆசையோடு அழைத்து அவளுக்கு தலை பின்னிப் பூச்சூட்டுவாள். தன்பந்துக்களைப் பார்க்கப் போகும்போது அவளை அழைச்சுக் கொண்டு போகாமல் போகவே மாட்டாள். மாப்பிள்ளை நாகராஜனும் நல்ல புத்திசாலி. அவனும் ருக்மிணியின் பேரில் மிகவும் பிரியமாய் இருப்பான்.

இப்படி மூணு வருஷகாலம் சென்றது. அந்த மூணு வருஷத்துக்குள் எத்தனை மாறுபாடுகள்! காமேசுவரையருக்குக் கையிளைச்சு போய்விட்டது. ரொக்க வேஷியையெல்லாம் ஏதோ அருபத்து நாட்டுக் கம்பெனியாம் அதில் வட்டிக்குப் போட்டிருந்தார். நம்மவர் பணம் நாலு கோடி ரூபாயையும் முழுங்கிவிட்டு அது ஏப்பம் விட்டுவிடவே, காமேசுவரையர் ஒரு நாளில் ஸர்வ ஏழையாய்ப் போய்விட்டார். ருக்மிணியின் தாயார் மீனாட்சியம்மாள் உடம்பிலிருந்து நகைகள்தான் அவருக்கு மிச்சம். பூர்வீக சொத்தான வீட்டையும் நிலங்களையும் வித்துதான் அவர் கொடுக்க வேண்டிய கடன்களைத் தீர்க்க வேண்டியதாயிருந்தது. இப்போ குப்புசாமி ஐயர் இருக்காரே வாய்க்காங்கரையோரத்திலே அந்த வீட்டில் வந்து அவர் குடியிருக்கலானார்.

காமேசுவரையர் ஐவேஷியில் கொஞ்சமேனும் தேறாது என்று ஏற்பட்டதும் ராமசுவாமி ஐயருக்கு அவருடனிருந்த சினேகம் குளிர் ஆரம்பித்துவிட்டது. அவர் வருவதைக் கண்டாலே இன்னொரு பக்கம் திரும்பி வேகமாக போய்விடுவார். இப்படி செய்பவர் அவர் வீட்டுக்கு வருவதை நிறுத்தி விட்டார் என்று நான் சொல்லாமலே நீங்கள் நினைத்துக்கொண்டுவிடுவீர்கள். அவர் சம்சாரம் ஜானகியும் அதே மாதிரி மீனாட்சியம்மாளிடம் நெருங்குவதை நிறுத்திவிட்டாள். ருக்மிணி விஷத்திலுங்கூட வேத்துமை பாராட்ட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

அறுபத்துநாட்டு உடைகிறதற்கு முந்தி சில மாதங்களாக ஜானகி பிரதி வெள்ளிக்கிழமையும் சாப்பிட்டானதும் ருக்மிணியை அழைத்துக் கொண்டுவரும்படி வேலைக்காரியை அனுப்பிவிடுவாள். அன்னைக்கு அவளக்குத் தலைப்பின்னி மை சாந்திட்டு சிங்காரிச்சு அகிலாண்டேசுவரி கோவிலுக்கு கூட்டுக் கொண்டுபோய்த் தரிசனம் பண்ணிவிட்டு அடுத்தநாள் காலமேதான் அவளை அகத்துக்கு அனுப்புவாள். அவ்விதம் சொல்லியனுப்புவதையும் மீனாட்சியம்மாள் நிறுத்திவிட்டாள்.

ராமசாமி ஐயரும் ஜானகியும் ருக்மிணியை வாழாதே பண்ணிவிட்டு நாகராஜனுக்கு வேறு கல்யாணம் செய்து வைக்க நிச்சயித்து விட்டார்கள்! என் மனசு இடிஞ்சி போய்விட்டது. இனிமேல் நாகராஜனப் பற்றி ஏதாவது நம்பிக்கை வைத்தால்தான் உண்டு! அவன் பட்டணத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்தான். மார்கழி பிறந்து விட்டது. அவன் வருகிற நாளை எண்ணிக் கொண்டே இருந்தேன். கடைசியாக வந்து சேர்ந்தான். வந்த அன்னைக்குக் காலமே அவன் முகத்தில் சிரிப்பும் விளையாட்டுமாக இருந்தது. சந்தோஷம் மாறி வேறாகிவிட்டது.

தை பிறந்தது. வெளிப்படையாகப் பேச ஆரம்பித்து விட்டார்கள். ஏதோ கிழக்கத்தி பெண்ணாம். தகப்பானருக்கு நாலு லட்ச ரூபாய்க்கு பூஸ்திதியாம். பிள்ளை கிடையாதாம். இந்த பெண்ணைத் தவிர காலக்கிரமத்தில் இன்னும் ஒரு பெண்தானாம். ராமசாமி ஐயர் குடும்பத்துக்கு இரண்டு லட்ச ரூபாய் சொத்து சேர்ந்து விடுமாம். இந்தப் பேச்சுப் புறப்பட்டது முதல் மீனாட்சி பகலில் வெளியே வருவதில்லை. சூரியோதையத்துக்கு முன்னேயே குளத்துக்கு வந்து ஸ்நானம் செய்துவிட்டு தீர்த்தம் எடுத்துக் கொண்டு போய்விடுவாள்.

இன்னும் முட்ட முழுக்க ஐந்து வருஷமாகவில்லையே அவர்களிருவரும் ஜோடியாய் நம்ம குளக்கரையில் விளையாடி! கல்யாணமான பிறகுங்கூட ஒருவருக்கந் தெரியாமல் எத்தனை தடவை பார்த்துப் பழைய நாள் போல்வே அன்பும் ஆதரவுமாக நாகராஜன் அவளோடு பேசியிருக்கிறான்! அவன் கைவிடமாட்டான் என்றுதான் ருக்மிணி நினைத்திருப்பாள்.

கடைசியாக நாள் வைத்தாகிவிட்டது. பெண் அகத்துக்காரர் வந்து லக்கினப் பத்திரிக்கையையும் வாசித்துவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். ஐயோ! அன்னைக்கு மேளச் சத்தத்தைக் கேட்க என் பஞ்சப் பிராணனும் துடித்தது. காமேஸ்வரையருக்கு எப்படியிருக்குமோ? மீனாட்சி மனசு எப்படி துடித்ததோ? ருக்மிணி எப்படி எல்லாம் சகித்தாளோ? நாகராஜனுக்குக்குகூடத் துளி இரக்கம் பச்சாத்தாபமில்லாமற் போய்விட்டது பார்த்தாயா என்ற நான் அழாத நாள் கிடையாது.

ஒரு நாள் ஸ்ரீநிவாசன் என்ற ஒரு பையன் அவன் நாகராஜனோடு கூட படித்துக் கொண்டிருந்தவன் நாகாராஜனை பார்க்கறதற்கென்று வந்தான். அவர்களுக்கெல்லாம் ரகசியமாகப் பேச இடம் வேறெங்கே? நம்ம குளத்தங்கரைதானே? நாகராஜன் பெண்ணிருக்க பெண் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளப் போகிறான் என்று யாரோ அவனுக்கு எழுதிவிட்டார்களாக்கும். உடனே தபால் வண்டி மாதிரி ஓடி வந்துவிட்டான்.

“எத்தனை லட்சந்தான் வரட்டுமே! ஒரு பெண் பாவத்தைக் கட்டிக் கொள்ளலாமா? கல்யாணப் பந்தலில் மந்தி ரூபமாகச் செய்த பிரமாணத்தையெல்லாம் அழித்துவிடலாமா?” என்று ஸ்ரீநிவாசன் நானவிதமாய்த் தர்மத்தையும் நியாயத்தையும் எடுத்துச் சொல்லி கல்லுங்கரையும்படியாக ருக்மிணிக்காக பரிஞ்சு பேசினான். நாகராஜன் அவனைப் பார்த்து “நான் காசுக்காக இவ்வளவு அற்பமாக போய்விடுவேன் என்று நினைக்கிறாயா? நான் யாருக்கும் தெரியாமல் வைத்துக் கொண்டிருக்க வேணும் என்றிருந்தேன். ஆனால் எப்போ இவ்வளவு தூரம் பேசிவிட்டோமோ இனிமேல் உனக்கு தெரியாமல் வைக்கிறதில் காரியமில்லை. இதை நீ யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது. இவர்களெல்லாம் ஆரியத் தன்மையைவிட்டு மிலேச்சத்தனமாய் நடக்க உத்தேசித்திருக்கிறபடியால் நன்றாக அவமானம் செய்துவிட வேண்டியது என்று நிச்சயித்துவிட்டேன். திருமாங்கல்யத்தில் முடிச்சுப் போடும் சமயத்தில் கண்டிப்பாக மாட்டேனென்ற சொல்லிவிடப் போகிறேன். எல்லோரும் இஞ்சி தின்ற குரங்குபோல விழிக்கட்டும். ருக்மிணியைத் தொட்ட கையினாலே இன்னொரு பெண்ணையும் நான் தொடுவேன் என்றிருக்கிறாயா!” என்று சொல்லி முடித்தான்.

“ஆனால் நீ விவாகத்துக்கென்று போகுங்காலத்தில் ருக்மிணி அவள் அப்பா அம்மா மனதெல்லாம் எப்படியிருக்கும் என்று யோசித்துப் பார்த்தாயா?” என்று ஸ்ரீநிவாசன் கேட்டான். அதற்கு நாகராஜன் யோசித்தேன் “ஆனால் எல்லாம் போய்விட்டதென்று அவர்கள் நிராசையாய்த் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் சமயத்தில் திடீரென நான் ஓடி வந்தது மாமியார் மாமனாரை வணங்கி துயரப்படாதீர்கள்! என் ருக்மிணியை நான் ஒரு நாளும் கைவிடமாட்டேன்! பணத்தாசை பிடித்தவர்களையெல்லாம் மணப்பந்தலில் மானபங்கம் செய்துவிட்டு இங்கே வந்துவிட்டேன் என்று நான் சொல்லுங்காலத்தில் அவர்களக்கு எத்தனை ஆனந்தமாக இருக்கும்! அதைப்பார்த்து அனுபவிக்க விரும்புகிறேன்” என்றான்.

நாகராஜன் பிடிவாதக்காரன். சொன்னபடியே செய்துவிடுவான். ருக்மிணிக்கு இனிமேல் ஒரு குறைச்சலுமில்லை என்று பூரித்துக் போய்விட்டேன்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை, இவர்களெல்லாம் புறப்படுகிறார்களென்று ஊரெல்லாம் அல்லோலகல்லோலப்பட்டது. ராமஸ்வாமி ஐயரையும் ஜானகியையும் வையாதவர்கள் கிடையாது. காமேசுவரையரும் மீனாட்சியும் சனிக்கிழமை மத்தியானமே புறப்பட்டு மணப்பாறைக்கு போய்விட்டார்கள். அகத்தில் ருக்மிணிக்கு அவள் அத்தை சுப்புலட்சுமி அம்மாள்தான் துணை. சனிக்கிழமை ராத்திரி ஒன்பது ஒன்பதரை இருக்கும். நாகராஜன் தனியாக குளத்தங்கரைக்கு வந்தான், வேப்பமரத்தடியில் உட்கார்ந்து கொண்டு ஏதோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். சில நாழிக்கெல்லாம் தூரத்தில் ஒரு பெண் உருவம் தென்பட்டது, அது ருக்மிணி என்று நான் அறிந்து கொண்டேன். நாகராஜன் திடுக்கிட்டுப் போய்விட்டான்.

“இந்த வேளையில் நாம் இங்கே இருப்பது தெரிந்தால் ஊரில் ஏதாவது சொல்லுவார்கள், வா அகத்துக்குப் போய்விடலாம்” என்றான். “நீங்கள் என்னைக் கைவிட மாட்டீர்கள் என்று நம்பியிருந்தேன். ஆனால் நீங்களும் என்னைக் கைவிட்டுவிட்டால் அபுறம் எதை நம்பிக் கொண்டு நான் வாழ்வேன் வேலியே பயிரை அழித்துவிட ஆரம்பித்தால் பயிரின் கதி என்னவாகும்?” ருக்மிணியின் கண்களில் ஜலம் வந்துவிட்டது, அத்தோடு நின்று விட்டாள். சில நாழிக்குப் பின் “நாளைக்குப் பயணம் வைத்திருக்காப் போலிருக்கிறதே? நீங்கள் கோபத்தானே போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள். “ஆமாம் போகலாம் என்றுதான் இருக்கிறேன்” என்றான். ருக்மிணிக்கு நெஞ்சை அடைத்துக் கொண்டு துக்கம் வந்துவிட்டது.அதையெல்லாம் வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் “அப்படியானால் என்னை கைவிட்டு விட்டீர்கள்தானே?” என்று கேட்டாள். அதற்கு நாகராஜன் “உன்னை நான் விடுவேனா ருக்மிணி? ஒரு நாளும் விடமாட்டேன், ஆனால் அம்மா அப்பாவைத் திருப்தி பண்ணி வைக்க வேண்டியதும் கடமைதானே ? ஆனால் நீ கவலைப்படாதே, உன்னை ஒரு நாளும் தள்ளிவிட மாட்டேன்” என்றான், “நீங்கள் மறுவிவாகம் பண்ணிக் கொண்டு விடுகிறது. நான் கவலைப்படாமல் இருக்கிறது. என் கதி இத்தனைதானாக்கும்” என்று சொல்லிக் கொண்டு அப்படி உட்கார்ந்துவிட்டாள்.

கல்யாணத்தை நிறுத்திவிடுகிறேன் என்கிற ஒரே வார்த்தையைத் தவிர வேறே எந்த வார்த்தையை சொன்னால் தான் ருக்மிணியின் மனதைத் தேற்றலாம்? அந்த வார்த்தை இப்போது சொல்லவோ அவனுக்கு சம்மதமில்லை. ஆகையால் அவன் வாயால் ஒண்ணும் பேசாமல் தன் மனதிலுள்ள அன்பையும் ஆதரவையும் சமிக்கினையால் மாத்திரம் காட்டினான். அவள் கையைத் தன்னடைய கைகளால் வாரி எடுத்து மடியில் வைத்துக் கொண்டு மிருதாய்ப் பிடித்தான். “நாமிருந்த அன்னியோனயத்தை மறந்துவிடடேன் என்று கனவில்கூட நீ நினையாதே வா போகலாம் நாழிகையாகிவிட்டது. இனிமேல் நாம் இங்கே இருக்கக்கூடாது” என்று சொல்லி முடித்தான்,

“மன்னார் கோவிலுக்குப் போகிறதில்லை என்கிற வார்த்தையை நீங்கள் எனக்கு சொல்ல மாட்டேன் என்கிறீர்கள். இன்றோது என் தலைவிதி முடிந்தது. இனிமேல் ருக்மிணி என்று ஒருத்தி இருந்தாள், அவள் நம்பேரில் எல்லையில்லாத அன்பு வைத்திருந்தாள், பிராணனை விடுகிறபோதுகூட நம்மையே நினைத்துக் கொண்டுதான் பிராணனை விட்டாளென்ற எப்பொழுதாவது நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்லிக் கொண்டு நாகராஜன் காலில் விழுந்து தேம்பி தேம்பி அழுதாள்.

நாகராஜன் உடனே அவனை தரையிலிருந்து தூக்கியெடுத்து “பைத்யிமே அப்படி ஒன்றும் பண்ணிவிடாதே நீ போய்விட்டால் என் ஆவியே போய்விடும் அப்புறம் யார் யாரை நினைக்கிறது வா அகத்துக்குப் போகலாம்” என்று அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு ரெண்டடி எடுத்து வைத்தான் ஆகாயத்தையே பிளந்துவிடும்போல இடிஇடிக்கும் காற்று ஒன்று சண்டமாருதம்போல அடித்துக் கொண்டிருந்தது, ஒரு மின்னல் மின்னும்போது ருக்மிணி வீட்டுக்கு போக மனமில்லாமல் பின்வாங்குவதும் ஆனால் நகாராஜன் தடுத்து முன்னால் அழைத்துச் செல்வதும் கண்ணுக்கு தென்பட்டது.

அடுத்த நாள் காலமே விடிந்தது, மழை நின்று விட்டது, ஆனால் ஆகாயத்திலே தெளிவு வரவில்லை. மேகங்களின் கருக்கல் வாங்கவில்லை. என்னடா இது என்னைக்கும் இல்லாத துக்கம் இன்னைக்கு மனசில் அடைத்துக் கொண்டு வருகிறது? காரணம் ஒண்ணும் தெரியவில்லையே என்று நான் எனக்குள் யோசித்துக் கொண்டேயிருக்கும்போது மீனா என்னடியம்மா இங்கே ஒரு புடவை மிதக்கிறது என்று கத்தினாள், அந்த பக்கம் திரும்பினேன். ருக்மிணிதான் மறுபடியும் வந்து குளத்திலே விழுந்து விட்டாள் என்று நினைத்தேன்.

குளத்தங்கரையெல்லாம் கும்பலாய்க்கூடிப் போய்விட்டது. கீழே அந்த மல்லிகைக் கொடி ஓரத்திலேதான் அவளை விட்டிருந்தார்கள். எத்தனை தடவை அந்த மல்லிகை மொக்குகளைப் பறித்திருக்கிறாள் அந்த பொன்னான கையாலே!

“நாகராஜன் வறான் வறான்” என்ற ஆரவாரம் கூட்டத்தில் பிறந்தது. கும்பலில் இருந்த தாயார் தகப்பனாரையாது கவனிக்காமல் “ருக்மிணி, என்ன பண்ணி விட்டாய் ருக்மிணி” என்ற கதறிக்கொண்டு கீழே மரம்போல் சாய்ந்து விட்டான். ராமசாமி ஐயர் பயந்து போய்அவன் முகத்திலே ஜலத்தை தெளித்து விசிறினார். கடைசியாக பிரக்கினை வந்தது,

கதறினான். “ருக்மிணி நான் உன்னிடம் ரகஸ்யம் முழுவதையும் சொல்லியிருந்தால் இந்த கதி நமக்கு இன்று வந்திருக்காதே நீயோ அவசரப்பட்டு என்னை விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டாய். எனக்கு இனிமேல் சம்சார வாழ்க்கை வேண்டாம், இதோ சன்னியாசம் வாங்கிக் கொள்கிறேன்” என்று சொல்லி உடுத்தியிருந்த வேஷ்டியையும் உத்திரீயத்தையும் அப்படியே நாராய் கிழித்து விட்டான். ஒருவரும் வாய் பேசவில்லை. அவர்கள் சுதாரித்துக் கொள்கிறதற்குள்ளே அவர்கள் காலில் சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்து நமஸ்காரம் பண்ணிவிட்டு புறப்பட்டான். இப்படி முடிந்தது என் ருக்மிணியின் கதை! பெண்கள் மனசு நோகும்படி ஏதாவது செய்யத் தோணும்போது இனிமேல் இந்தக் கதையை நினைத்துப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். விளையாட்டுக்காகக்கூட பெண்ணாய்ப் பிறந்தவர்களின் மனதைக் கசக்க வேண்டாம்.

பின் குறிப்பு:

தமிழ்ச் சிறுகதையின் வேறுபட்ட போக்குகளை வெளிப்படுத்தும்வகையில் பல்வேறு எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் சுருக்கப்பட்டு தரப்படுகிறது, அந்தந்த எழுத்தாளர்களின் படைப்புலகில் பிரவேசிக்க இது வாசகர்களுக்கு ஒரு நுழைவாயிலாக அமையும் என்ற கருத்தின் பேரில் இச்சுருக்கம் வெளியிடப்படுகிறது.

சிறுகதைச் சுருக்கம் 98 : க்ருஷாங்கினியின் ‘படம்’ சிறுகதை – ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

சிறுகதைச் சுருக்கம் 98 : க்ருஷாங்கினியின் ‘படம்’ சிறுகதை – ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்




தலைமுறை மாற்றத்தை இடைவெளியை நுட்பமாக கையாண்டிருக்கிறார்,

படம்
கிருஷாங்கினி

அந்த எண்ணம் யாரின் மூலம் முதலில் வெளியாயிற்று என்ற ஆராய்ச்சி தேவையின்றி அனைவராலும் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டது. ஸ்தூலமாகப் பார்க்க இயலாமல் போன தாத்தாவை படமாக்கிமாட்ட முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. கையால் எழுதுவது தவிர்த்த உருவப்படங்கள் பெரிது பண்ண இயலாமல் இருந்த காலம். ஆதலால் ஒரு நல்ல சிறிய உருவப் படத்தைக் கண்டு பிடிக்க முதலில் ஏற்பாடு ஆயிற்று.

ஒரு குழுப்படத்தில் இருந்து அவரைத் தனித்து பிரித்து எடுத்த அதன் மூலம் உருவ அளவில் ஓவியம் எழுதத் தீர்மானித்து அதற்கான ஓவியரையும் அணுகியாயிற்று. தாத்தாவின் உருவ வர்ணணை அம்மாவின் மூலம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. அவருடைய கண்கள் மிக முக்கியம் என்பதாக ஓவியருக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது.

அவர் கண் ஊசி மாதிரிக் குத்தும். தப்பு செஞ்சிட்டு அவர் முன்னாலே போக முடியாது. பொய் சொல்ல முடியாது, ஒரு சாயங்காலம். ஒத்தையடிப்பாதைலே அப்பா வந்துண்டு இருக்கார். வர வழிலே பாதைலே ஒரு புலி, கண் இரண்டும் நெருப்புத் தணல் மாதிரி. அப்பா கண்ணும் நெருப்புதான். புலியை பார்த்தபடி அதனோட பார்வையோட தன் பார்வையை இணைச்சுத் தைச்சுட்டார். தன் காலை பின்புறமாக வச்சு வச்சு வந்த வழியே காலாலே விழிங்கிண்டு வரார். புலி அப்பாவோட பாதையைத் தன் காலாலே விழிங்கிண்டு முன்னே முன்னே வரது. இப்படியே மெதுவா நடந்து ஊர் எல்லைக்குக் கொண்டு வந்தார் அந்தப் புலியை. மனுஷாளப் பார்த்த புலி மிரண்டது. புலியை அப்பாவோட பார்த்த மனுஷா மிரண்டால் புலி திரும்பி காட்டைப் பார்த்து ஓடிடுத்து. கண் அப்படி இருக்கணும், ஈர்க்கணும்.

இது போல பல அத்யாயங்கள் தாத்தா சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மூலம்.

படம் எழுதி முடியும் வரை எங்களுடனேயே தங்க ஓவியரும் இசைந்தார். வீடு மஹா பெரியது, அவரின் இருப்பு மற்றவர்களைப் பாதிக்காது. ஆனால் அவரால் செய்யப்படுவது மற்றவர்களை அதிகம் பாதித்தது. அவரின் அறையில் அந்த வீட்டுக்குப் புதிதான ஆயில் மணம் தொடக்கத்தில் ரசம் குழம்பில் காபியில் துணிகளில் என்பதாக அனைத்திலும் முன்னின்று தொந்தரவு செய்தது. தெரியாமல் ஒரு நாள் பழகிவிட்டிருந்தது கண்டு பிடிக்கப்பட்டது. படத்தின் ஒவ்வொரு நாள் வளர்ச்சியும் கண்டுபிடிக்கப் போட்டி வைக்கப்பட்டது. பள்ளியில் இருந்து நேரே வீட்டிற்கு வரவைத்தது. அந்த அறைக்குள் நுழைவது புனிதம்போல் பட்டது, இரவில் பயமாக இருந்தது நுழைய, அதில் நுழைந்து வெளிவரும் ஓவியர் மஹா பலசாலி எனத் தோன்றினார்.

முடிவாக ஒரு நாள் படமும் முடிக்கப்பட்டது. ஓவியத்தை மாட்டுவது பற்றி இடம் பற்றி திரும்பவும் ஒரு முறை கலந்து ஆலோசிக்கப்பட்டது. எல்லோராலும் படம் பெரியவர் போல இருப்பதாக ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டது. ஆனால் அனைத்துச் சிறுவர்களுக்குமே அந்தப் படம் என்னவோ பயத்தை உண்டு பண்ணியது. அமானுஷ்யம் பற்றிய பயம். சிறுவர்கள் அனைவருக்கும் அந்தப் படம் இருந்த இடத்தில் தனியே நிற்க சிறிது நேரம் அதை தொடர்ந்தாற்போல உற்றுப் பார்க்க முடியாது. அந்தப் பெரிய கூடத்தில் நான்கு பக்கச் சுவரின் தொடரில் வாசல் கதவிற்கு நேரே வீட்டின் பின்கட்டைப் பிரிக்கும் சுவரின் நடுவில் படம் மாட்டப்பட்டது. வாசலில் படி ஏறுவதிலிருந்து பின்கட்டு வரும்வரை பல நிலைப்படிகள் கடந்து வரும்வரை அந்த ஓவியம் வருபவரை கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டே இருக்கும்.

பகல் வானத்தை நோக்கி கண்மூடிக் கொண்டு கிடக்கும் போது இமைகளுக்குள் ஏற்படும் மிக மிருதுவான மென்மையான சமமான பரந்த சிவப்பு அந்தக் கூடத்தின் தரையில் இருக்கும், அதன் நடுவில் பெரிய தாமரைப்பூ மலர்ந்து இருக்கும். மலர்ந்த தாமரையில் நடனம் ஆடிக்கொண்டு இருக்கும் போது மிகத் திரளான மக்கள் நாற்புறமும் நின்று நடனத்தில் நளினத்தையும் இசையைன் இனிமையையும் எனது அழகையும் பாராட்டி வியப்பதாக கற்பித்து மகிழ்வேன்.

அந்தப் பெரிய காலியான கூடத்தில் அந்த நீள சதுர படம் மாட்டப்பட்டுவிட்ட பின் நாற்புறமும் சுழன்று முன் போல பாடிக்கொண்டு ஆட முடியாதவாறு போயிற்று, அந்தக் கூடத்தில் காலையில் மாலையில் வெயில் சுடர் பட்டு மாரிச்சன் தங்கமென மின்னி இளம் மனதில் குதூகலம் நிரம்பி வழிய வைக்கும். ஆனால் படம் மாட்டிய பின் கண் விழிக்க முதலில் படுவது ஜன்னல் தவிர பெரிதான படத்தின் நீள் சதுரம் கண் விழிக்கும் முன்பே பயப்படுத்தும் கூர்மை.

அந்தக்கூடத்தின் மங்கிய ஒளியில் மனம் மிரண்டு அம்மாவின் அருகில் இடம் தேடும். அம்மாவின் தொடல் தேவை ஏற்படும். “பயம்மா இருக்கும்மா.” “ச்சி என்ன பயம் தாத்தா பாரு நம்மோட இருக்கார் அவர் இருக்கற இடத்திலே பயம் அப்படீங்கற வார்த்தையே கிடையாது. தாத்தாவை நெனச்சுண்டே தூங்கு.” பயமே படத்தால்தான் என்று எப்படிப் புரிய வைப்பது ?

ஒருநாள் வயிற்று வலி, மருந்து கொடுத்த பின் தாத்தா படத்தின் முன் விபூதியும் இடப்பட்டது. அதுவே பின்னால் மருந்துக்கு முன்பும் பின்பும் செய்யும் சடங்காயிற்று. சில புரியாத வெளியாக முடியாத பிரச்சினைக்கு சத்யம் வாங்கிக் கொள்ள சாட்சியாயிற்று அந்தப் படம். சத்தியத்தின் காரணம் பொய்யின் பின் விளைவுகள் பற்றின பயம்தான். எது எப்படியோ மிகப் பெரிய அந்த அகலக் கூடத்தின் பிரதிபலிப்பாக எப்போதும் கூட்டம் கொண்ட விசேஷம் போன்ற வாசனையையும் அந்தப் படம் அதிகம் ஆக்கிக் காட்டியது.

தலைமையில் மாற்றம். தலைமை வேர் செயலிழந்து பக்க வேர்களில் பலம் அதிகமாயிற்று. மேடு பள்ளமற்ற சமமான மேல் தளம் சமமான தரை மிகச் சமமான சுவர்களின் இடையே சமமான கலர் கண்ணாடிச் சதுரங்கள் எல்லாம் இல்லாமல் ஆயிற்று. நிரந்தரம் என்று எண்ணி அதிக நேர யோசனைக்குப் பின் மாட்டப்பட்ட பெரிய நீள் சதுரமான அந்தப் படமும் கழற்றப்பட்டது. நிகழ்கால இருப்பிடத்தில் மல்லாந்து படுத்தாலும் தெரியும் சிறு கண்ணாடி வண்ணமற்று. சிறிய சதுரமாக வீட்டில் நடுவே வெளிச்சத்திற்காக தரையில் சிவப்புத்தான். ஆனால் இது செங்கல் சிவப்பு.

வீடு கூடம் என்ற வார்த்தைகளின் அர்த்தமே அகலமான என்பது இல்லாமல் அதன் அர்த்தமும் அகலமும் மிகக் குறுகியதாக ஆயிற்று. அந்த அகலமான நீள் சதுரப்படம் மாட்ட நிகழில் சுவர் இல்லாமல் போனது மட்டும் அல்லாமல் அதன் இருப்புக்கே இடம் இல்லாமல் போனது. மிகப் பெரிதாகத் தோற்றம் அளிக்கவாரம்பித்தது. படுக்க வைக்கவும் அகலமற்று நீட்டி மாட்டவும் சுவரற்று சாய்த்து வைக்கவும் இடமற்றுப் போயிற்று. வீட்டில் அது துருத்திக் கொண்டே நின்றது.

காலத்தின் அதிக நேரம் ஆட்கொண்டிருக்கும் உணர்வுகளான எரிச்சல் ஏழ்மையைப் பெரிதாக்கிக் காட்ட அந்த நீள் சதுரம் அடிக்க வடிகால் ஆயிற்று. அந்த நீள் சதுரத்தின் இடம் ஒவ்வொரு படியாக இறங்கி கடைசிக் கட்டுக்குச் சென்றது. அதற்கு இரண்டு கால்கள் பொருத்தப்பட்டன. தனிமைத்தேவை காரணமாகவும் அதற்கு ஒரு உபயோகம் கருதியும் அதை மறைப்பாகப் பயன்படுத்தத் தொடர்கினர்.

இவ்வளவில் அதன் துணிப் பரப்பில் பலதரப்பட்ட நீண்ட கீரல்கள் ஆங்காங்கே துளைகள் ஏற்பட்டு விட்டிருந்தன. கால்கள் நட்டுத் தடுப்பான பின்பும் துணியின் துளைகள் காரணமாக தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய இயலாமல் மறுபடியும் காலுடன் கூசி எரிச்சலாக நின்றது.

பின் இருக்கும் நீர்த்தோட்டியில் அடிக்கடி தூசி நிறைந்து நீரை உபயோகிக்க முடியாமல் செய்தது காற்று. ஒரு சிறிய குருவி அதில் விழுந்து இறந்தது. காக்கைகள் அடிக்கடி திறந்த நீர்த்தொட்டியில் முங்கி நீர் அருந்தின. மீண்டும் நீள் சதுரப்படம் காலற்றதாயிற்று. தொட்டியின் நீரின் சுத்தத்தைப் பாதுகாக்கும் தடுப்பாக பறவைகளின் தாகத்தையும் தடுத்து குறுக்காக வைக்கப்பட்டது. ஓவியம் நீரைப் பார்த்து மூடப்பட்டிருக்கும் போது அதில் படும் நீர்த்திவலைகள் அதில் ஒட்டாமல் வெயில்படும்போது மின்னிக் கொண்டு இருக்கும். படத்தின் பின்புற வெள்ளைப் பகுதி நீரில் படுவதல் ஈரம் தாக்கி துணியின் நிறம் மாறுபட்டு பழுப்பாயிற்று.

நாளடைவில் துணி முற்றுமாய் கிழிந்துவிட அந்த நீள் சதுரப்படம் எதற்கும் உபயோகமற்று நீரில் ஊறி முகம் மாறி உடல் மாறி உளுத்துப் போன நிலையில் கட்டைகள் கழற்றப்பட்டு இந்த துணி அகற்றப்பட்டு தீக்கிரையாகிக் கரியாகின.

கணையாழி – அக்டோபர் 1990

பின் குறிப்பு:
தமிழ்ச் சிறுகதையின் வேறுபட்ட போக்குகளை வெளிப்படுத்தும்வகையில் பல்வேறு எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் சுருக்கப்பட்டு தரப்படுகிறது, அந்தந்த எழுத்தாளர்களின் படைப்புலகில் பிரவேசிக்க இது வாசகர்களுக்கு ஒரு நுழைவாயிலாக அமையும் என்ற கருத்தின் பேரில் இச்சுருக்கம் வெளியிடப்படுகிறது.

சிறுகதைச் சுருக்கம் 96 :கோபிகிருஷ்ணனின் ‘புயல்’ சிறுகதை – ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

சிறுகதைச் சுருக்கம் 96 :கோபிகிருஷ்ணனின் ‘புயல்’ சிறுகதை – ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்




வாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் அநியாயங்களுக்கும் அநீதிக்கும் எதிராக எதிர்வினையாற்றுவது என்பது ஒரே மாதிரியாக அமைந்துவிடுவதில்லை.

புயல்

கோபிகிருஷ்ணன்

அதிகாலையிலிருந்தே பலத்த மழை. சென்னை அருகே புயலாம்.
தொழிற்சாலை நேரம் முடிந்து தள்ளிப்போட முடியாத ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றி சக ஊழியர் குதரத் உல்லா பாட்சாவுடன் பேச அவரது இல்லத்திற்குச் சென்று பேசி முடித்துவிட்டு சுமார் ஒன்பது மணியளவில் தன்வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டான் ஏகநாத். நைந்துபோன பித்தான்கள் என்றைக்கோ தெறித்து அவை இல்லாத நிலையில் ஸேஃப்டி பின்களைப் போட்டு, ஒருவாறாக மழைக்கோட்டை அணிந்து கொண்டு தொப்பியின்மையால் தலை நனைதலை அனுபவித்துக் கொண்டே, வீட்டை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தான்.

வழியில் சிகரெட் ஒரு பாக்கெட்டையும், ஒரு வத்திப்பெட்டியையும் வாங்கி மழைத்தாளில் சுற்றி வைத்துக் கொண்டான். குழந்தைக்கு இரு தினங்களாக வெதுவெதுப்பான ஜுரம். மருந்துக்கடை ஒன்றில் மாத்திரை இரண்டை வாங்கினான். ஜுரத்தால் அவதிப்படும் குழந்தையை ஏதோ ஒரு வகையில் சந்தோஷப்படுத்தி உற்சாகத்துடன் இருக்கச் செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றவே, ஒரு கடையில் சாக்கலேட் ஒன்றை வாங்கினான். சிகரெட் ஒன்றைப் பெட்டியிலிருந்து கவனத்துடன் உருவி மழைச் சொட்டுக்களிலிருந்து அதை அரைகுறையாக ஒருவாறு காத்து கைகைளைக் குவித்துப் பற்றவைத்துவிட்டு நடந்து கொண்டிருந்தான். வீட்டை அடைய இன்னும் ஒரு டொக்குச் சந்தையும், ஒரு நீண்ட சந்தையும், இரண்டு சிறு சந்துகளையும் கடக்க வேண்டும்.

வழியில் ஒரு மளிகைக் கடை. காப்பிப் பொட்டலம் ஒன்றையும் சர்க்கரையையும் கொடுக்குமாறு கடைப் பையனிடம் சொல்லிவிட்டு, சிகரெட்டை உறிஞ்சி புகையை வெளித் தள்ளிக்கொண்டிருந்தான். அருகில் ஒரு நடுவயது மாமி. அவள் முகம் கோணினாள். “ஸாரி மாமி..” மன்னிப்புக்கோரி கால்வாசிதான் புகைத்திருந்த சிகரெட்டைக் கீழே போட்டு நசுக்கினான்.

மணி தோராயமாக 9.30. “காலைலே வீட்டே விட்டுக் கௌம்பினா வீட்டு ஞாபகமே இருக்கறதில்லை உங்களுக்கு கொஞ்சங்கூட. நீங்க சீக்கிரம் வரணும்னு நான் வேண்டாத தெய்வங்க இல்லே” ஸோனா பொரிந்து தள்ளினாள். “ஆமா இன்ணெக்கி என்ன விசேஷம்? நான் சீக்கிரம் வரணும்னு சாமிங்களை வேண்டிக்கற அளவுக்கு எனக்கு என்ன திடீர் முக்கியத்துவம்” இது ஏகநாத்.

“ஒண்ணுமில்லே சொல்றேன்.”

“என்ன வீட்டுக்காரம்மா ஏதாவது கத்தினாளா? இல்லெ மளிகைக்காரன் பாக்கிக்காக வந்து கேட்டுக் கத்தினானா? இல்லெ வேறென்ன சொல்லேன்.”

“நீங்க மொதல்லே கைகால் அலம்பிண்டு வாங்க. வெளியே போக வேணாம். இந்த மழைச் சனியன் வேற நின்னு தொலைய மாட்டேங்கறது.”

சமையற்கட்டின் முன்பகுதியில் முகம் கைகால் அலம்பிக் கொண்டு, தலையை துவட்டிக் கொண்டு ஏகநாத் நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டான்.

ஸிந்தியா “டாடீ எனக்கு இன்னா கொண்டாந்தே?”“

ஒனக்காடா கண்ணா, ஒரு மாத்திரெ ஒனக்கு ஜொரமில்லே, அப்பறம் ஒரு சாக்கலேட்.”

“இன்னா டாடீ, எனக்கு ஸ்வீட்டு. இன்னெக்கி எனக்கு பெர்த் டேவா?” அவளுக்கு எப்பொழுதாவது அரிதாக இனிப்பு கொண்டு கொடுக்கும் சமயமெல்லாம் அவள் கேட்கும் கேள்வி. சாக்கலேட்டை இரண்டு விள்ளல் கடித்துவிட்டு ஸிந்தியா வாந்தி எடுத்துவிட்டாள்.

“இப்போ ஸ்வீட் ஒண்ணு இல்லேன்னு இங்கே யார் அழுதா” ஸோனா வெடித்தாள்.

“என்ன நடந்திச்சு சொல்லு. காப்பி போடு சாப்பிட்டிட்டே கேக்கறேன்.”

“ஒங்களுக்குக் காப்பிதான் முக்கியம். என்னோட அவஸ்தெயெப் பத்தி ஒங்களுக்கென்ன அக்கறை” வாந்தியை வாருகாலால் தண்ணீர் விட்டுக் கழுவிக் கொண்டே ஸோனா எரிந்து விழுந்தாள்.

“சரி காப்பிகூட அப்புறம் போட்டுக்கலாம். விஷயத்தெச் சொல்லு.”

“என்னெ எதுக்கு வேலைலெ சேத்து விட்டீங்க?”

“புதுஸ்ஸா இதிலே சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு? சமூகத்தெப் பத்தி நீ தெரிஞ்சுக்கணும். நாலுபேரோட நீ பழகணும். அப்பொதான் உலகம்ன்னா என்னான்னு ஒனக்குப் புரியும். ஒன்னோட வாழ்க்கை புருஷன் கொளந்தே அடுப்படி வீட்டுச்சுவர் இதுக்குள்ளேயே முடிஞ்சுவிடக்கூடாதுன்னு தான். இப்பொ ஏன் அதெத் திரும்பக் கேக்கறே.”

“என்ன நடந்ததுன்னு தெரிஞ்சா நீங்க இந்த மாதிரிப் பேச மாட்டீங்க. இன்னெக்கி நர்ஸிங் ஹோம்லெ அந்த தியேட்டர் டெக்னீய ராஸ்கல் கோவிந்தன், டியூட்டி ரூம்லெ நர்ஸுப் பொண்ணுகள்ட்டே அம்மணமா போஸ் கொடுத்துண்டு நிக்கற வெள்ளெக்காரச்சி ஒருத்தி ஃபோட்டோவை காட்டினானன். அந்த நாலும் சிரிச்சி கொளெஞ்சி நெளியறதுக. வெக்கங்கெட்ட ஜன்மங்க.”

“இதுக்கு ஏன் இவ்வளவு கத்தல்? கோவிந்தன் ஒண்ட்டே ஒண்ணும் காட்டலியே?”

“அந்த டாக்டர் கெழம் பேரம் பேத்தி எடுத்தாச்சு, ஹார்மோன் இன்ஜெக் ஷன் போட்டுண்டு ஹெட் ஸ்டாஃப் அதுக்கு ஊர்லெ ரெண்டு பசங்க படிச்சிண்டிருக்கு, அதோட ராத்திரியிலே குடும்பம் நடத்தறானாம்.”

என்ன பதில் சொல்வதென்று புரியாத நிலையில் ஏகநாத் சிகரெட் ஒன்றைப் பற்றவைத்துக் கொண்டான்.

“ஒங்களுக்கென்ன ஸ்மோக் பண்ணினா எல்லாம் தீர்ந்து போச்சு. நான் இங்கே கெடந்து குமுறிண்டிருக்கேன். நர்ஸிங் ஹோம்லேருந்து crèche க்குவந்து ஸிந்தியாவெ அழச்சிண்டு மழைலே நனைஞ்சு வீட்டுக்கு வந்திண்டுருந்தேன். கொட்ற மழைலெ கொட இருந்தும் ஒண்ணுதான் இல்லாட்டியும் ஒண்ணுதான். ரோட்லெ ஆள் நடமாட்டம் இல்லெ. ஒரு ஆள் பாண்ட் ஷர்ட் போட்டுண்டு, கையிலே ஒரு சிகரெட்டோட காரிலே உட்கார்ந்துண்டு ஜன்னக் கதவையெல்லாம் ஏத்தி மூடிவச்சிண்டு சுட்டு வெரலெ வளைச்சி ‘மேடம் ஒரு நிமிஷம் இங்கெ வர்றீங்களா’ன்னு கூப்பிட்டது. யாரெக் கூப்பிட்றான்னு திரும்பிப் பார்த்தா ‘மேடம் ஒங்களெத்தான் ஒரு நிமிஷம் கிட்டெதான் வாங்களேன்’னது சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் சினிமாவில் ஸ்ரீகாந்த் லக்ஷ்மியை காரிலெ லிஃப்ட் கொடுத்து அனுபவிச்சுட்டு எறக்கி விட்டுப் போனது ஞாபகம் வந்தது பயந்து நடுங்கிண்டு விறுவிறுன்னு நடந்து வீட்டுக்கு வந்தேன்”.

ஸோனா தொடர்ந்தாள். காலி செஞ்சுண்டு போன பார்வதி வீட்டுக்காரன் வீட்டுக்குள் வந்து காப்பி கேட்டதையும், சினிமாவுக்கு சேர்ந்து போகலாம்னு கூப்பிட்டதையும் சொன்னாள்.ஸோனா இன்னும் முடிக்கவில்லை. அரைக்க கொடுத்த மாவை வாங்கிண்டு வரச்சே, ஒரு வீட்டுத் திண்ணைலே ரெண்டு கேடிப் பசங்க குட்டி ஷோக்காயிருக்கில்லெனு கமெண்ட் அடித்ததையும் சொன்னாள். ஸோனா கொட்டித் தீர்த்தாள். விசும்பிக்கொண்டே ஸிந்தியாவுக்கு சோறு ஊட்டிப் படுக்க வைத்தாள். ஸோனா ஏகநாத்திடமிருந்து ஏதோ ஒரு பதிலை எதிர்பார்த்தாள்.

“சமூகம் இண்ணெக்கி ஒன்கிட்டே அதனோட விஸ்வரூபத்தைக் காட்டியிருக்கு. அவ்வளவுதான் தூங்கு எல்லாம் சரியாப் போகும்” என்றான்.

“உலகத்தெத் தெரிஞ்சுக்கணும்னீங்க. புரிஞ்சுகிட்டவரைக்கும் சகிக்கலை.”

அவள் கண்களில் கசிந்த நீரைத் துடைக்கக்கூடத் திராணியில்லாமல் கிடந்தான் ஏகநாத். ஏகநாத் பாவமே செய்யாத புண்ணி ஆத்மா அல்ல. இருப்பினும் அசிங்கமாகவோ அநாகரிகமாகவோ நடந்துகொண்டதாக அவனுக்கு நினைவில்லை. ஒன்றும் செய்யத் தோன்றாமல் சாக்கடையில் உழலும் பன்றிகள் என்று சற்று உரக்கவே கத்தினான். ஏகநாத்தால் இயன்றது அவ்வளவே.

பின் குறிப்பு:
தமிழ்ச் சிறுகதையின் வேறுபட்ட போக்குகளை வெளிப்படுத்தும்வகையில் பல்வேறு எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகள் சுருக்கப்பட்டு தரப்படுகிறது, அந்தந்த எழுத்தாளர்களின் படைப்புலகில் பிரவேசிக்க இது வாசகர்களுக்கு ஒரு நுழைவாயிலாக அமையும் என்ற கருத்தின் பேரில் இச்சுருக்கம் வெளியிடப்படுகிறது.

தொடர் 49: காளிங்கராயன் கொடை – பெ. தூரன் | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

தொடர் 49: காளிங்கராயன் கொடை – பெ. தூரன் | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

வாழ்க்கையின் ஓயாத சிக்கல்களையும், முடிவற்ற போராட்டங்களையும், அவற்றை எதிர்கொள்ளும் முறையினால் மனிதன் பெறும் வளம், வலிமை, பெருமை, சிறுமை ஆகியவற்றையும் கொங்குநாட்டு உழவர்களின் தேன் மணக்கும் மொழியில் படைத்துக் காட்டுகிறார் தூரன், காளிங்கராயன் கொடை பெ. தூரன்  “வாங்க தம்பீ, பட்டணத்துக்குப்…
தொடர் 48: தொந்திக்கணபதியின் வாகனம் நகரும் செஸ்போர்டு – அய்யப்ப மாதவன் | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

தொடர் 48: தொந்திக்கணபதியின் வாகனம் நகரும் செஸ்போர்டு – அய்யப்ப மாதவன் | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

நவயுக கவிஞராக அறியப்படும் அய்யப்ப மாதவன் கதைகள் வாழ்வில் மிகச் சாதாரண மனிதர்களின் பாசாங்கற்ற  முகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. தொந்திக்கணபதியின் வாகனம் நகரும் செஸ்போர்டு அய்யப்ப மாதவன் இரு சிறிய சதுர அறைகளுள்ள வீட்டினுள் இரு நிலைப்படிகள்.  நுழைவாயில் நிலைப்படியின் நீள அகலங்களில்…
தொடர் 46: பொன்னரிசி – பூமணி | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

தொடர் 46: பொன்னரிசி – பூமணி | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

தன் மொழியை நடையை வாசகன் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்,  தான் உணர்வு பூர்வமாக எழுதவரும் விஷயங்கள் அவனுக்குள் அப்படியே இறங்க வேண்டும் என்பதில் சில திட்டவட்டமான  கருத்துக்கள் பூமணியிடம் இருக்கின்றன. பொன்னரிசி பூமணி அம்மாவின் சாவுக்காக ரெண்டு மகன்களும் முற்றத்தில் காத்திருந்தார்கள். …
தொடர் 46: பலாச்சுளை – ரஸிகன் | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

தொடர் 46: பலாச்சுளை – ரஸிகன் | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

பார்ப்பனக் குடும்பங்களின் அழகியல் கூறுகளை மிக அழகாகவும் அழுத்தமாகவும் பிறர் பதிவு செய்து கொண்டிருந்த மணிக்கொடி காலத்தில், மன அடுக்குகளில் உறையும் பொறாமை, குரோதம், வன்மம் ஆகியவற்றை எள்ளல் நடையுடன் எழுதிய முதல் எழுத்தாளராக ரஸிகனைக் கூற முடியும் பலாச்சுளை ரஸிகன்…
தொடர் 45: குடும்பத்தேர் – மௌனி | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

தொடர் 45: குடும்பத்தேர் – மௌனி | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

தமிழின் முன்னோடிச் சிறுகதையாளர்கள் மனித மனத்தின் மையத்திலிருந்து வெளியுலகை நோக்கி நகர்ந்தபோது, மௌனி உள் உலகின் விளிம்புகளுக்குள் பயணம் செய்தார்.  மனத்தின் இருள், விநோதம், தத்தளிப்பு, குதூகலம் போன்ற வழிகளில் நிகழ்ந்த பயணங்கள்தான் இவருடைய படைப்புகள். குடும்பத்தேர் மௌனி பிற்பகல் மூன்று…
தொடர் 44: கிரஹணம் – லா.ச.ராமாமிருதம் | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

தொடர் 44: கிரஹணம் – லா.ச.ராமாமிருதம் | கதைச்சுருக்கம்: ராமச்சந்திர வைத்தியநாத்

லா.ச.ராவின் எழுத்துக்கள் மௌனங்களின் பெரும் விம்முதலைத் தருகின்றன.  ரகசியங்களின் பிரம்மாண்டமான விகாசத்தைக் கட்டி எழுப்புகின்றன.  ஒருபோதும் பெயிரிடமுடியாத வரையறுக்கவியலாத, உணர்ச்சிகளால் நம்மைத் ததும்பவைக்கின்றன. கிரஹணம் லா.ச.ராமாமிருதம் அவளுக்கு வரவே பிடிக்கவில்லை.  “நான் இங்கேயே குழாயில் இரண்டு சொம்பு ஊற்றிக் கொண்டு விடுகிறேன். …