Pulikutthi Book By Ram Thangam Bookreview By Vijayarani Meenakshi நூல் அறிமுகம்: ராம் தங்கத்தின் புலிக்குத்தி - (சிறுகதைத் தொகுப்பு) - விஜயராணி மீனாட்சி

நூல் அறிமுகம்: ராம் தங்கத்தின் புலிக்குத்தி – (சிறுகதைத் தொகுப்பு) – விஜயராணி மீனாட்சி




திருக்கார்த்தியல் போல மனதிலிருந்து மறக்கமுடியாதது போலான யதார்த்த எழுத்துதான் இந்த நூலிலும் தொடர்ந்திருக்கிறது. ஒரு கதைசொல்லியின் நேர்த்தியோடு சொல்லப்பட்ட ஒன்பது கதைகள் இதில் உள்ளன. நூலாசிரியர் கதையில் மிகமிக எளிய மக்கள் உழைப்பால் சுரண்டப்படுவதையும் வஞ்சிக்கப்படுவதையும் தன் இயல்பான எழுத்துநடையால் புனைவுகளின்றிச் சொல்கிறார்.

பஞ்சுமிட்டாயும் பால்ராஜ் அண்ணனும் இணையதளத்தில் வெளியான கதை. அத்தனை கதைகளும் வாழ்வியல் துயரங்களோடே பயணிக்கிறது. தொகுப்பின் தலைப்புக் கொண்ட கதையாகட்டும், ‘பனங்காட்டு இசக்கி’ கதையாகட்டும் ஒருபாவமும் அறியாத பெண்களின் மரணம் நீதியற்ற கொடுமையானாலும் தெய்வமாக்கிக் காப்பாள் என்ற நம்பிக்கை இன்னும் கூட பலநூறு கிராமங்களில் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது.

பெற்றபிள்ளையைத் தவறவிட்டு பின் கையில் கிடைத்ததை நழுவவிட்டுத் தவிக்கும் தாய்தகப்பனின் உணர்வை ஒருகதை சொன்னால் மற்றொன்றில் சிறுவன் செந்திலின் மனவியல் சிதைக்கப்படுவதெல்லாம் அவனது வாழ்க்கையே மாறிப்போவதற்கான எதிர்காலத்துயர். விளையாட்டுகளாலும் மகிழ்ச்சியாலும் மட்டுமே நிரம்பியிருக்கவேண்டிய சிறுவர்களின் உலகம் வறுமையாலும் வலிமிகு துயரார்ந்தும் அநேகச் சிக்கல்களோடும் இருப்பது வருங்காலத்தைக் கட்டமைக்கும் பொறுப்பை அச்சுறுத்துகிறது.

அதேபோன்ற மற்றொரு சிறுவன் ராஜாவின் இளம்பிராயத்து நடத்தைக்குப் பிறகான அவன் வாழ்வியல் இரண்டுதளங்களில் பயணிக்கும் வாய்ப்பு உண்டு. ஒன்று சமகாலப்புரிதலோடு அல்லது அதே பழைய வேண்டாத குணங்கள் அதிகரித்து. இந்தக் கதைகளின் ஊடாக தேவாலயத்தை வேதக்கோயில் என்ற சொல்லால் குறிப்பிடுவதே ஒடுக்கப்பட்ட விளிம்புநிலை இனவரைவியல் வார்த்தைப் பிரயோகம் என்பதை உணர்த்துகிறது.

பனங்காட்டு இசக்கியில் பார்வதிப்பாட்டி சொல்லும் பனை விதைப்பு தொடங்கி பதனீர், பனங்குருத்து, கருப்பட்டி, தவுணு, பனங்கிழங்கு, பனம்பழம், நுங்கு என்று வாசிக்கும்போதே நம் நாசியில் மணமணக்கிறது. கதையினூடாகவே பார்வதிப் பாட்டி சொல்லும் பனையேறிகளின் வாழ்வியலும் பனங்காடுகள் அருகிப்போன இன்றைய அரசியல் அவலமும் கண்முன் நிழலாடுகிறது.

தொகுப்பில் ‘சாதி வாக்கு’ என்ற கதை உள்ளாட்சித் தேர்தலைப் பற்றி …. இந்த நிலை இன்னும் மாறவில்லை எப்போதும் மாறாது போல. அதுதான் ‘சாதி வாக்காச்சே.

கம்யூனிஸ்ட் கதையில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் படிப்படியான வளர்ச்சியை நேர்த்தியாகப் பேரனுக்கேற்றவாறு மலையாளம் கலந்த நாஞ்சில் மொழியில் சொல்லப்பட்டாலும் வடதமிழக வாசகர்களுக்கு வாசிக்க சற்றே அலுப்பூட்டும். ஆக யதார்த்தத்தை யதார்த்த மொழிநடையில் கதைபோல எழுத்தின் வழியிலாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது இந்நூல்.

புலிக்குத்தி (சிறுகதைகள்)
ஆசிரியர் : ராம் தங்கம்
வெளியீடு : வம்சி புக்ஸ்
விலை : ரூ.150/-

Kadaisi Bench Book by N Periyasami Bookreview by Vijayarani Meenakshi. நூல் அறிமுகம்: ந. பெரியசாமியின் "கடைசி பெஞ்ச்" (கவிதைத் தொகுப்பு) - விஜயராணி மீனாட்சி

நூல் அறிமுகம்: ந. பெரியசாமியின் “கடைசி பெஞ்ச்” (கவிதைத் தொகுப்பு) – விஜயராணி மீனாட்சி




கவிதைத் தொகுப்பின் தலைப்பே வசீகரம். ஏன் வசீகரமெனில் முதல் பெஞ்ச் மாணவர்களுக்கு படிப்பு தவிர்த்து அத்தனை சாமர்த்தியங்கள் கைவரப்பெறுவதில்லை. ஆனால் கடைசி பெஞ்ச் மாணவர்கள்தான் பெரும்பாலும் வாழ்வியல் எதார்த்தங்களை எளிதாக உள்வாங்கி எதிர்நீச்சல் போடும் திறமையாளர்களாயும் மனித அறத்தோடும் இருப்பதாக, உணர்ந்தவர்கள் அறிவார்கள்.

இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பில் பதின்பருவத்து குழந்தைகளுக்கான அவர்களின் மனநிலையை அழகாக எளியமொழியில் பதிவேற்றி இருக்கிறார் தோழர் பெரியசாமி. நாடடங்கின் போதான இந்த இரண்டாண்டு எல்லோரையும் ஆட்டிப்படைத்து அச்சமூட்டிய தீநுண்மி குழந்தைகளின், பதின்பருவத்துப் பிள்ளைகளின் கல்வியை பாதித்ததோடு மட்டுமின்றி உளவியலாகவும் அழுத்தத்திற்கு உள்ளாக்கியதை மறுப்பதற்கில்லை.

பதின்பருவத்து பால்யத்தை நினைவூட்டும் வகைமைக் கவிதைத் தொகுப்பு முதன்முதலாக அநேகமாக இருவாகத்தான் இருக்கும். அதற்காகவே கவிஞருக்கு வாழ்த்துகள்.ஆசிரியரின் தாய்மை மலர்ச்சியைத் தரும் அதேவேளை பருவமடைதலின் கூடடங்கும் மனநிலையையும் சொல்கிறது இருவேறு கவிதைகள், அந்த இரண்டு கவிதைகள் :
1.
‘வகுப்பறை விலக்கு’
கன்றெனத்துள்ளி
கடுகெனப் பொரிந்து
கலகலப்பாக வகுப்பில் இருப்பவள்
கண்சோர்வுற்று
அசதியாக அமர்ந்து
தவிப்போடு இருப்பவளைக் கண்ட
ஆசிரியை அருகில் சென்று
ரகசிய உரையாடலில்
கொண்டு வராததை அறிந்து
தன் கைப்பையை
தாய்மையோடு கொடுத்தனுப்பினார்
நாப்கின் மலர்ச்சியைத் தந்தது.
– * – * – * –

2.
‘ரகசிய பொய்’
என்றைக்கும் இல்லாது இன்றைக்கு
அம்ம்மா அம்ம்ம்மாவென
அழைத்த மகளைப் பார்த்து
எதற்கிந்த கொஞ்சல் என்றாள்

பிரவினுக்குப் பிறந்தநாள் இன்று
எல்லோரையும் வீட்டிற்கு கூப்பிட்டு இருக்கான்
மாலை வர லேட்டாகும்

சரிசரி
மறக்காம அப்பாகிட்ட
பொண்ணுங்க வீட்டுக்கு
போய்வந்ததா சொல்லிடு
– * – * –

மேற்கண்ட இந்தக் கவிதை போன்ற ‘தலைமுறை’ என்னும் தலைப்பிலான கவிதையில் வேறொரு அம்மா ஆண்பிள்ளைகளுடனான நட்பை அவர்கள் பற்றிய பேச்சை விரும்பாத. வேறொரு அம்மாவாக இருப்பதையும் அவதானித்ததை அறியமுடிகிறது.

கடிதம் எழுதும் கலை அருகிப்போய்விட்ட இந்தக் காலத்தில் கடிதத்தின் வாயிலாக சொல்லத்தெரியாத ஏதோவொரு உணர்வை உடலின்மொழியில் கடத்தும் வல்லமையை இழந்ததை உணரமுடிகிறது.

தினப்படி ஏ.சி. காரில் பயணிக்கும் சிறுவனொருவனின் பயணத்தின் ஊடான காற்றின் மொழியறிதல் ஒரு திரைப்படத்தில் தம்பி ராமையா, நம்மள மாதிரி காத்த காசுகுடுத்தாம்மா வாங்கப் போறாங்க?” என்று சொல்வது நினைவில் வந்துபோனது.

ஆக இந்த நாடடங்கு காலம் எல்லோரையும் ஏதோ ஒருவிதத்தில் இயங்க வைத்தது என்ற நம்பிக்கையையே இளையோருக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்ற எதார்த்தத்தை எளிய மொழியில் பதின்பருவ உளவியலை கவிதைத் தொகுப்பாக கொண்டுவந்திருக்கிறார் தோழர் பெரியசாமி இந்த “கடைசி பெஞ்ச்”ல்.

Mukkutthi Kasi (Muppali) Novel by Puliyur Murugesan Bookreview by Vijayarani Meenakshi. நூல் விமர்சனம் - புலியூர் முருகேசனின் மூக்குத்தி காசி (முப்பாலி) நாவல் – விஜயராணி மீனாட்சி

நூல் விமர்சனம் : புலியூர் முருகேசனின் மூக்குத்தி காசி (முப்பாலி) நாவல் – விஜயராணி மீனாட்சி




பதின்ம வயதில் வீட்டில் பைண்டிங் செய்து வைத்திருந்த சு. சமுத்திரம் எழுதிய “வாடாமல்லி” வாசிக்கும் வரை மூன்றாம் பாலினம் பற்றி அறிந்திருக்கவில்லை.

படித்து அதிர்ந்ததோடு அவர்களின் துயர்மிகு வாழ்க்கைப்பாடுகளால் இன்றளவும் மனம் துயரப்படும் அதேவேளையில் மெல்லமெல்ல அவர்களுக்கான கல்வி வேலைவாய்ப்பு சமூக அந்தஸ்து என சற்றே அன்றளவு இல்லாவிட்டாலும் இன்று முன்னேற்றம் கண்டிருப்பதும் பரவலாக புரிதலுணர்வு ஏற்பட்டிருப்பதும் மறுக்கயியலாது. தோழர் புலியூர் முருகேசன் எழுதியுள்ள இந்த நாவல் மூன்றாம் பாலின ‘மூக்குத்தி காசி’யின் வாழ்க்கைப்பாட்டினை அன்பிலூறிய தகவல் களஞ்சியமான அவன் மனதோடு சொல்கிறார்.

டீ குடிப்பவர்களின் எச்சில் கிளாஸ் கழுவும் வாழ்க்கை தொடங்கி டீக்கடை வைத்து நல்ல அளவில் வருமானம் ஈட்டும் நிலைக்கு உயர்வது மனதுக்கு மகிழ்வளிக்கிறது. இருந்தபோதிலும் எழுத்தாளர்களைக் கொண்டாடிக் களிக்கிறேன் பேர்வழியென்று தன் வருமானத்தையெல்லாம் வெள்ளந்தியாய் இருப்பதாலேயே கேட்டபோதெல்லாம் கொடுத்துக்கொடுத்தே அழிக்கிறான். நவீனக் கவிஞன் எனும் போர்வையில் காசியிடம் ஒட்டக்கறக்கிறான் அந்த எழுத்தாளன். நமக்கு வாசிக்கும்போதே முட்டாள்தனமாக அத்தனையும் அள்ளிக்கொடுக்கிறானே என்று கோபம்கூட வருகிறது. நீதிமன்றங்களின் இயக்கத்தையும் காவல்துறையின் செயல்களையும் நிதர்சனமாகத் தோலுரிக்கிறது நாவல்.

ஆண்பெண் உறவை பட்டினத்தார் பாடிய “ஊற்றைச் சரீரத்தை” எனத் தொடங்கும் வரிகளைச் சொல்லி தாயைச் சிதைமூட்டுகையில் தவித்து அலறுவதையும் தாரத்தை (பெண்ணை) இழிவுபடுத்தும் வகையிலான மனதை, அதாவது தன் அன்னையை உச்சத்தில் வைத்து பூஜிப்பதும் தன் குழந்தையின் அன்னையை பாவப்பிண்டமாய் எண்ணி அருவருப்பதுமான ஆண் மனம் பிறழ்ந்தவன் சித்தனில்லை என்று அக்னியைக் கக்குகிறார். சாதியைச் சாடுகிறார். புனிதங்களைப் போட்டுடைக்கிறார். போகிறபோக்கில் மூக்குத்திக்காசி கதாசிரியராகி கதை எழுதுகிறார். சமகால நிகழ்வைப் பகடியாடிப் பந்தாடியிருக்கிறார். முகநூலையும் விட்டுவைக்கவில்லை.

ஒரு அத்தியாயத்தில் ‘காற்றுவங்கி’ பற்றியெல்லாம் பீதியைக் கிளப்பி சுஜாதாவின் எழுத்துநடையையும் புனைவையும் நினைவுபடுத்தி விடுகிறார். கூடவே மற்றொரு அத்தியாயத்தில் என் ஜி ஓ. க்களின் முகத்தைத் தோலுரித்துக் காட்டமாகக் காட்டியது மட்டுமின்றி அந்தக் கதாபாத்திரத்திற்கான பெயரே குறியீடாகிறது. இந்தப்பகுதி முழுவதும் வாசித்துத் தெளியவேண்டிய காத்திரமான வரிகள். கம்யூனிசத்தையும் ஏகாதிபத்தியத்தையும் எவ்வளவுதான் எடுத்துரைத்தாலும் குடம்பாலில் துளிவிசமாகத்தான் ஏகாதிபத்தியம்.

மூக்குத்திக்காசி எழுதிய இரண்டாவது கதை ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்பான அரசியல் அரசியின் கதையில் ஊடாடிய கந்தர கோலத்தை அந்த நிகழ்வின் நிதர்சனத்தைச் சாடுகிறார்.

இறுதியாக மூக்குத்திக்காசி கையிலெடுத்த அறுத்தெறிதல் ஒரு இயக்கமாக நிகழ்த்தப்பட்டால் (இருவேறு நிலைப்பாடுகள் இருப்பினும்) ஆச்சர்யமில்லை. தண்டனைகள் கடுமையானால் குற்றங்கள் குறையும்தானே!?? கூடுதிரும்பிய மூக்குத்திக்காசியை மூன்றாம்பாலினமென்று வேற்றுமைப்படுத்த இயலாத நல்லமனதுக்காரன் அவ்வளவே!!!

மூக்குத்தி காசி (முப்பாலி)
ஆசிரியர் : புலியூர் முருகேசன்,
குறி வெளியீடு (மறுபதிப்பு)
விலை : ரூ.190/-

Ki. Rajanarayanan Memorial Short Story Competition (கி.ரா நினைவு சிறுகதைப் போட்டி) Special Prize Won Story "Positive Payam" by Vijayarani Meenakshi (*பாசிட்டிவ் பயம்* – விஜயராணி மீனாட்சி)

தமுஎகச: கி.ரா நினைவு சிறுகதைப் போட்டியில் சிறப்பு பரிசு பெற்றது *பாசிட்டிவ் பயம்* – விஜயராணி மீனாட்சி



என்னால் இன்னும் நம்பமுடியவில்லை. நேற்று மதியம் கூட அவர் என்னிடம் பேசினார். இந்த செய்தி பொய்யாக இருக்கக் கூடாதா என்று மனம் ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. என் மனதின் வதையைத் தணிக்க தண்ணீர் குடித்தேன். தொண்டைவழியாக இறங்குகிற தண்ணீரின் க்ளக் க்ளக் … சத்தம் என் மௌனத்தை உடைத்துக் கொண்டிருந்தது.

தினம் தினம் இப்படி வரும் மரணச் செய்திகளைக் கேட்டுக்கேட்டு பயத்தின் உச்சிக்குச் சென்று நடுங்கும் மனதை எப்படி மீட்டுக் கொண்டுவருவது? நிம்மதியாக இறந்தவர்களின் செய்தியும் நம்மை மட்டும் கலங்கடித்துவிடுகிறது. பயத்தின் இறுக்கமே மூச்சுமுட்டுகிறது இதில் இந்த மாஸ்கு வேற…. அதிலும் ரெண்டு மாஸ்க போடணும், அப்படி போடணும் இப்படி போடணும் எதத் தான் ஃபாலோ பண்ண? எல்லாம் ஒரே குழப்பமாவே இருக்கு. யார் பக்கத்துல வந்தாலும் அல்லது தற்செயலா தும்மினாலும் ஒரே பதட்டமா பயமாகிடுது. இயல்பான இருமலு தும்மலு இதெல்லாம் இவ்வளவு பயமுறுத்தும்னு நெனெச்சிப் பார்த்திருப்போமா? சாதாரண ஜலதோஷத்துக்கே கொரொனாவா இருக்குமோன்ற பயம் வந்திருது.

இன்னைக்கு செத்துப்போன சுதாகர் சாரும் நானும் போன வாரம் வரைக்கும் ஒண்ணாத்தான் சுத்திக்கிட்டு இருந்தோம். திடீர்னு போன் பண்ணி எனக்கு கோவிட் பாசிடிவ் நீ எதுக்கும் செக் பண்ணிடுனு சொன்னதில் இருந்து திக்திக்குனு இருக்கு. அவர ஆஸ்பத்திரீல சேர்த்ததுல இருந்து கேட்ட செய்தி எதுவும் சொல்ற மாதிரியில்ல. அத்தனை லட்சம் செலவு பண்ணியும் கொஞ்சங்கூட ஈவு எரக்கமில்லாம அந்த டாக்ட.ருங்க நடந்துகிட்டத மத்தவங்க சொல்லிக் கேட்டபோது தூக்கிவாரிப்போட்டுச்சு. அதநான் ஏம்வாயால சொன்னா நீங்களும் பயப்படுவீக. இதோ இன்னைக்கு அவரு செத்தும் போய்ட்டாரு. அதேநேரம் நல்லாக்கவனிச்சு பொழைக்க வைக்கிற டாக்டருகளும் இருக்காக. காசு காசுன்னு அலையறவங்களும் இருக்காக.

ஒரு மனுஷனோட வாழ்க்கை அவ்ளோதானா?. இதுக்கா இத்தன ஆட்டம். இங்கு எல்லோரும் மனதளவில் சரிந்துதான் போய்ட்டாங்க. ஏன்னா அவ்வளவு வெறுமை இப்படி ஒரு வெறுமை யாரும் அனுபவிக்கக்கூடாது.
ஆனா எனக்குத் தெரிஞ்சு எல்லோரும் அவர் அவரின் அளவில் வெறுமையை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த கொரோனா காலத்தில் இத்தனை புழுக்கத்திற்கு இடையிலும் நான் வாழ்ந்தாக வேண்டும் மற்ற மனிதர்களிடம் இருந்து என்னை நான் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும். இப்ப தான் புரியுது சிறைச்சாலையில் தனி அறையில் பூட்டி வைக்கப் பட்டிருக்கும் கைதிக்கான தண்டனையை அனுபவிப்பதன் ரணம். ஆனா காந்தி மண்டேலால்லாம் புஸ்தகம் படிச்சு தனிமையப் போக்கிக்கிட்டாங்களாம். ஆமா அவங்களுக்கு நோய் பயமோ உசுரு பயமோ இல்ல. நாட்டுக்காக விடுதலைக்காக சிறைல இருந்தவங்க.

மனசு கண்ட கண்டத நினைச்சி குழம்பி, பயந்து பதட்டத்தோட தவிக்குது. போன மார்ச்ல இருந்து கிட்டத்தட்ட ஒண்ணேகால் வருஷம் ஆகிபோச்சு வேலையில்லை, கையில் காசு இல்ல, ஆனா எப்படியோ இந்த வாழ்க்கை ஓடிட்டு இருக்கு. பயம் மட்டும் குறையவேயில்லை. என்னை நான் என்னிடமிருந்தே சகித்துக் கொண்டு, தப்பித்து பிழைக்க அருவருப்பா இருக்கு. ஆனாலும் இப்ப எனக்கு ஜுரம் வரமாதிரி இருக்கு. வந்துடுமோனு ரொம்ப பயமாவுமிருக்கு. வந்துட்டா எப்படி சமாளிக்கறது. உடல் முழுக்க வலி பின்னுது உடம்போட ஒவ்வொரு செல்லையும் ஊசி வச்சி குத்தற மாதிரி வலிக்குது. மூச்சுக்காத்து எனக்குள்ள வந்து போறது நல்லாத் தெரியுது. சட்டையில் வெள்ளை வெள்ளையாக வேர்வையின் உப்பு பூத்திருக்கிறது. மிதமாக தொண்டை கரகரக்கிறது. ஆனால் மல்லிப்பூவின் வாசனை நல்லா மணக்குது. கொரோனா வந்தா வாசனை தெரியாது. ஆனா எனக்கு நல்லா வாசனை தெரியுதே. “So, Be positive”

சுதாகர் சாரு செத்துடாருனு இப்பவரைக்கும் என்னால நம்பவே முடியல. அது வேற எதாவது சுதாகர் சாரா இருப்பாங்க. சீ…. வேற யாரா இருந்தாலும் ஒரு மரணத்த எப்படி உன்னால சாதாரணமா கடக்க முடியுது? அந்த அளவுக்கு இந்த சூழல் நம்மை மாத்திடுச்சா? ஃபேஸ்புக்கில் அவரோட profile போய் பாக்கும் போது அவரோட போட்டோவ போட்டு ” ஆழ்ந்த இரங்கல்”னு வர பதிவ பாத்துட்டு எளிதில் கடக்க முடியல. என் கண்கள் என்னை அறியாம அழுதிடிச்சி. என்னால என்ன பண்ண முடியும் இன்னும் நல்லா அழ முடியும் இல்ல sad சிம்பலை அழுத்திவிட்டு ஆழ்ந்த இரங்கல்னு comment பண்ணத்தான் முடியும்.

கொரோனா காலத்தில் எத்தனை பேருக்கு பசியப் போக்கியிருப்பாரு. எல்லாத்தையும் கடந்து வந்துடுவோம்னு சோர்ந்து போனபோதெல்லம் நம்பிக்கைய கொடுத்த அந்த வார்த்தை இனி கிடைக்காது. கடைசியா முகத்தக்கூட பாக்க முடியல. எனக்கு இன்னும் பயமாக இருக்கிறது. பசியுமெடுக்கிறது.

ஒருவரின் இறப்புச் செய்தியால் அதிர்ந்திருக்கிறேன். எனக்கும் கொரோனா வந்துவிடுமோ என்ற பயத்துடனுமிருக்கிறேன். பசியுமெடுக்கிறது. இந்த மூன்றின் உணர்வும் என்னை சிதைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. பயம் பசியைவிட பலம் வாய்ந்தது. பயம் பசியைமட்டும் அல்ல என்னையும் சேர்த்துத் தின்று கொண்டிருக்கிறது.

ஒட்டுமொத்த வெறுமையின் மௌனத்தில் என் மூச்சுக் காற்று மட்டும் என்னுள் வந்து வெளிவருவதை அறியமுடிந்தது. அதையும் மீறி வெளியே எங்கோ இருமும் சத்தம் என் காதில் கேட்டவுடன் கைகள் அனிச்சையாக சானிடைசரை எடுத்து கைகளுக்கு தெளித்து தேய்த்துக் கொண்டதில் கைகள் சில்லிட்டது, சானிடைசரின் வாசனையை என்னால் உணர முடிந்ததில் அப்பாடா என்ற பெருமூச்சின் வேகம் மாஸ்கை வெளித்தள்ளி அழுத்தியது.

காலராவுக்கு பிறகு எல்லோரும் தண்ணீரை காசு கொடுத்து வாங்கினோம், இப்ப கொரோனாவிற்கு பிறகு காற்றையும் காசு கொடுத்து வாங்கும் நிலைக்கு வந்துட்டோம்னு சுதாகர் சார் சொன்னது சம்பந்தம் இல்லாம இப்ப ஞாபகத்துக்கு வருகிறது.

வாழ்க்கை நாம நினைக்கிற மாதிரி நேர்கோட்டில் பயணிக்கறது இல்ல. அது இழுத்த இழுப்புக்கு நாம ஓடிட்டு இருக்கோம். எல்லாரும் ஏதோ ஒரு வகையில் சகிச்சிக்கிட்டு வாழ்ந்துட்டு இருக்காங்க எல்லாருக்குள்ளயும் எதோ ஒரு நாள் நாம செத்துடுவோம்ங்கற எண்ணம் நிச்சயம் வந்திருக்கும் அத எல்லாத்தையும் தாண்டி நாம வாழ்ந்தே ஆகணும். இதுக்குப் பேரு தப்பிப்பிழைக்கறதில்ல வாழ்க்கைய வென்று ஜெயிக்கறதுனு
சொல்லிட்டு இப்படி பொட்டுனு போய்ட்டாரு..

அமைதியான சூழ்நிலையில் அவரின் நினைவுகள் எனக்குள்ள மயக்க ஊசி போல படிப்படியா இறங்குது. மனசு மறத்துப்போகாம கனத்துப் போகுது விம்மி அழுததில் தான் மூச்சு திணறுகிறது மத்தபடி நான் பயப்பட வேண்டாம்.

மூச்சு முட்டுகிறது உடல் முழுக்க வெப்பம் மிகுந்து கண்களின் வழியேவும் மூக்கின் வழியேவும் வெப்பம் கொப்பளிக்கிறது. தொண்டை வறண்டு வாய் கசக்கிறது. உடலின் எல்லா பக்கமும் வியர்வை சுரந்து உடையை நனைத்து பிசுபிசுக்கிறது.

எலும்புகளின் இணைவில் ஊசியை வைத்து சுருக்கென்று குத்துவதைப் போல வலிக்கிறது. உடல் அனிச்சையாகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது மனம்மட்டும் பயந்து எங்கோ அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. கொரோனா என்னுள்ளும் இருக்கிறது. எனக்கும் நாளை யாராவது முகநூலில் என் புகைப்படத்துடன் பதிவு போடுவார்கள் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறது. பாழாப்போன டெஸ்ட் ரிசல்ட் வரும்வரைக்கும் இந்த மனசு பயந்தே செத்துப்போய்டும் போல. நீ தைரியமா இரு என்று எனக்கு நானே தைரியமூட்டிக் கொண்டேன்.

எதிர்காலத்த நினைச்சா பயமா இருக்கு. ஆயிரக்கணக்கான தூரம் குழந்தை குட்டியோட நடந்துபோற அளவுக்கு வறுமையில் இல்லனாலும். எல்லாத்தையும் சந்தேகத்துடன் அணுகவே பதைபதைப்பா இருக்கு. எல்லாத்தையும் தலைகீழா மாத்திடிச்சி கண்ணுக்கு தெரியாத ஒன்னு. பிழைச்சா வாழ்ந்திடலாம்னு வந்து நிக்கறோம்.

யாரும் இல்லாத என்னுடைய அறையே எனக்கான ஆறுதல். அறை நண்பர்கள் எல்லாருமே லாக்டவுன் போட்டவுடனே ஊருக்கு கிளம்பிடாங்க. ஒருவகையில் அவங்க எல்லாரும் தப்பிச்சிட்டாங்க.
நான் மட்டும் தான் மாட்டிகிட்டேனா.? இப்படி எனக்கு நானே பேசிட்டு இருக்கேன்

என்னோட தனிமை என்னுடைய சுயரூபத்தை எனக்கு காட்டிக் கொடுக்குது. மரணத்தவிடக் கொடும இந்த பயம் ..சீ.. செத்துப் போய்டலாம்.

இன்னைக்குள்ள மேசேஜ் வந்தா கொரோனா பாசிடிவ் வரலனா நெகடிவ் கருமம் புடிச்சவனுங்க சீக்கிரம் சொல்லித் தொலைக்க மாட்டாங்களா.

நேரம் நகர நகர பதட்டமும் பயமும் அதிகமாகுது. என்னோட நெஞ்சு துடிக்கிறது எனக்கே கேக்குது. சம்மந்தமே இல்லாம இடது தொடையின் சதை துடிக்குது. பல்லிவிழும் பலன் போல தொடையின் சதை துடிப்பதற்கு எதும் காரணம் இருக்குமா என காலண்டரின் பின் அட்டையை தேடியது கண்கள். தண்ணிய வேற அதிகமா குடிச்சதால மூத்திரம் முட்டிக் கொண்டு வந்தது வழக்கமா இருப்பதைவிட அடர் மஞ்சள் வண்ணத்தில் எரிச்சலுடன் சிறுநீர் வந்தது. உன்மையிலே உடலுக்கு பிரச்சனை தான் போல அதான் இப்படி வருது என்று பயத்துக்கு பல காரணங்கள் கிடைத்துக் கொண்டே இருந்தது. எச்சிலை கூட்டி முழுங்கினாலும் கசக்குது, கசாயத்த குடிக்கறதால வாய் கசக்குதா இல்ல எதனால? ஆனா இப்ப எல்லாம் முன்ன போல கசாயம் கசக்கறதில்ல, ஒருவேளை தினமும் குடிக்கறதால பழகிப்போச்சா.?

பொறுத்தது போதும் நாமே கால் பண்ணி கேட்டுடுவோம்னு கால் பண்ணா அவரும் கால் அட்டன் பண்ணவேயில்ல.. எப்படியும் பாத்துட்டு அவரே கூப்பிடுவாரு.. அதுகுள்ள நம்ம ஆவி பிடிச்சிடுவோம்னு
கொதித்த தண்ணிரில் “Eucalyptus” மாத்திரையை கிள்ளிப் போட்டவுடன் நீராவியும் யூகலிப்டஸ் வாசனையும் இணைந்து நெடியைக் கிளப்பி இருமச் செய்தது சூடான காற்று என் மூக்கின் வழியாக என் உடலுக்குள் செல்கிறது. மழை நின்ற பிறகு இலையில் துளி துளியாக சொட்டிக் கொண்டிருப்பதைப் போல வேர்வை துளிகள் என் முகத்திலிருந்து சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. வேர்வை துளி சுடுநீரில் விழும் சத்தமும் கடிகாரத்தில் சிறிய முள் நகரும் சத்தமும் இணைந்தே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. போனில் மெசேஜ் வந்ததற்கான சத்தம் கேட்டவுடன் போர்வையை விலக்கிப் பார்த்தால் “விநாயகர் ஒரு?A)கடவுள்B)பாடகர்.A/B WINRs.500RC” என்று வந்திருந்தது.

நொந்து பற்களை கடித்துக் கொண்டு, அவருக்கு மீண்டும் கால் செய்தேன்.
செல்போனின் மணியுடன் என் இதய துடிப்பும் சேர்த்தே ஒலித்தது இவ்வளவு நேரம் காத்திருப்பதைவிடவும் அவர் போன் எடுக்கும் வரையில் காத்திருப்பது மிகுந்த பதட்டத்தை ஏற்படுத்தியது.

ஹலோ..

சார் வணக்கம்.
என்னோட கோவிட் ரிசல்ட்…

நேத்தே அனுப்பிட்டனே
நீங்க பாக்கலையா…

இல்ல சார் எதும் வரலையே..

அப்படியா ..
உங்களுக்கு நெகடிவ் சார் ..
கொரோனா இல்ல..
இருந்தாலும் கவனமா இருங்க…

மேற்கண்ட கதையானது தமுஎகச சிவகாசி கிளை சார்பில் நடத்தப்பட்ட கி.ரா நினைவு சிறுகதைப் போட்டியில் சிறப்பு பரிசு பெற்ற கதையாகும்.

Sakthi Jothi's Kanavin Mutrathil Tharaiyirangum Tharagaigal Book Review by Vijayarani Meenakshi. கனவின் முற்றத்தில் தரையிறங்கும் தாரகைகள்

நூல் அறிமுகம்: சக்தி ஜோதியின் *கனவின் முற்றத்தில் தரையிறங்கும் தாரகைகள்*– விஜயராணி மீனாட்சி

கனவின் முற்றத்தில் தரையிறங்கும் தாரகைகள் சக்தி ஜோதி டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் பக்கம்: 80 விலை: ரூ 100 அன்புத்தோழியும் சகோதரியுமான சக்திஜோதி (ஜோதிக்கா) அவர்களுக்கும் எனக்குமான நட்பே நிழலும் நிஜமும் போல  அத்தனை ஒற்றுமை. வாழ்வியலாகட்டும் சிந்தனையாகட்டும் சமூகப் புரிதலாகட்டும்…
Bharathi Krishnakumar’s Appatha Short Story Collection Book Review By Vijayarani Meenakshi. பாரதி கிருஷ்ணகுமாரின் *அப்பத்தா* சிறுகதை தொகுப்பு - விஜயராணி மீனாட்சி

பாரதி கிருஷ்ணகுமாரின் *அப்பத்தா* சிறுகதை தொகுப்பு – விஜயராணி மீனாட்சி



அம்மாவும் அந்தோன் சேக்கவும் மற்றும் கிணறும்….:

அம்மா. அம்மா என்றாலே அழகுதான். பூவும் மஞ்சளும் குங்குமமுமாக அம்மாவின் அழகே தனி. ஒட்டுகிற பொட்டு வைக்காத குங்குமமே வைத்தும் வைத்த பொட்டு வைத்ததுபோலவே எழுகிற மகாலட்சுமி என்கிறார். எனக்கும்கூட அம்மாவை அப்படியே பார்த்துப் பழக்கம். குங்குமம் இல்லாமலோ கலைந்தோ அப்பாவை இழக்கும்வரை நாங்கள் பார்த்ததேயில்லை எங்கள் அம்மாவையும். அதிகாலை நாங்கள் எழும்முன்பே குளித்து நெற்றிக்கிட்டுவிட்டால் அப்படித்தானே பார்க்கயியலும். காலை எழுந்ததும் முதலில் பார்க்கவிரும்பும் முகமாக அக்கம்பக்கத்தாருக்குமான அன்பான ராசியான முகமாக இருந்தது அம்மாவின் முகம். அம்மா எனக்கு நல்ல தோழியாக இல்லையில்லை அம்மாவுக்கு நான் நல்ல தோழியாக இருந்ததற்குக்கூட அம்மா தான் காரணம்.

கொடுத்துச் சிவந்த கரங்கள் கர்ணனுக்கானவை என்றால் மற்றவர்களுக்கு எந்த உதவியானாலும் பிள்ளைப்பேறு உட்பட செய்தே சிவந்த கரங்கள் அம்மாவின் கரங்கள். சமையல் உட்பட அப்பா சொன்னதையே செய்கிற ஏன் ஒரு படி மேலே போய் நினைத்ததையே செய்கிற அம்மா மாதிரிப் பெண் கிடைப்பதெல்லாம் பெருந்தவம் செய்தவர்க்கே கிடைக்கும் கொடுப்பினை எல்லோருக்கும் வாய்த்துவிடாது. நம் அப்பாக்களுக்கு வாய்த்தது.

காவிரிக்கரையில் பிறந்த அம்மாவுக்கு காவிரியைப் பிரிந்த அம்மாவுக்கு ஆடிப்பெருக்கு திருவிழா தான். ஆனால் என் அம்மாவும் ஆடிப்பெருக்கைக் கொண்டாடுவாள். ஐந்துவகை அன்னம் படைத்து கிணறு குழாய் கழுவிப்பொட்டிட்டு பூவைத்து வணங்குவாள். அம்மாபொண்ணாக இன்றும் அதைக் கடைப்பிடிக்கிறேன்.

அங்கே கிணற்றை மூடிய இடத்தில் பூசிய சிமெண்ட் காயாமல் பதினைந்து நாள் வியர்த்துக் கசிந்து பதினாறாம் நாள் காலை கசிவு நின்று காய்ந்த சிமெண்டின் சாம்பல் பூத்த அதே காலையில் தன் தேவைகளுக்காக பிறர் உதவியை நாடாத அம்மா ரெம்பத் தாகமெடுப்பதாகச் சொல்லி, நான்கைந்து சொம்பு நிறையத் தண்ணீர் குடித்தும், தாகம் தணியாமல், ஈரம்விட்டுச் செத்துப்போனாள் அம்மா என்கிறார்.

எனக்கோ அம்மா நிறைவுத்தருணத்தை நெருங்குகிறாள் என்றதும் பத்துமணிநேரப் பயணம் முழுதும் பரிதவிப்பில் தொடர அக்காவை நானாக நிறுத்தி என்னைப்போல் ஆடையுடுத்தி இதோ வந்துவிட்டாள் உன் செல்லமகள் என்றபோது வேறுதிசைநோக்கி முகம் திருப்பிய அம்மா (இறுதிப்பொழுதென்றாலும் அவளுக்கா தெரியாது அவள் பார்க்கத் தவிக்கும் மகளின் உருவம்?) நான் சென்று பாலூற்றி என்கை ஈரம் வாங்கித்தான் என் மடிமீதுதான் உயிர்நீங்கிப் போனாள். பேருந்துப் பயணத்தில் அழுத நான் நேரில் துளிக்கூட அழவில்லை. அம்மா திரும்ப வரவேவராத பயணம் போனபிறகு வீடே காலியான பிறகு தான் உறைத்தது மனதுக்கு அப்போது வெடித்தழுத அழுகை.

இந்தக்கதைகளைப் படித்த மகள், ‘என்னம்மா அப்படியே ரெண்டுபேர் வீட்டுக்கதையும் கிட்டத்தட்ட ஒண்ணாயிருக்கு’ எப்பிடியிப்பிடின்னு கேட்கிறாள். பிறகேன் எனக்கு இந்த நூல் இத்தனை ஈர்ப்பாய் இருக்காது? சொல்லுங்க.

தெய்வநாயகம் சார்:

தெய்வநாயகம் சார் போலவே தான் என் அப்பா. மென்மையும் மேன்மையும் உண்மையுமானவர். இங்கே குடும்பமே எலிபிடிப்பதும் பிடித்த எலியைக் கொல்லாமல் காம்பவுண்டுக்கு வெளியே கொண்டுவிடுவதும், அங்கே எங்கள் வீட்டில் நானும் அப்பாவும் செய்த வேலை.

உண்மை பொய் என்பதெல்லாம் வார்த்தை விளையாட்டு. அறிந்தது அறியாதது என்பது மட்டுமே தெய்வநாயகம் சார் அறிந்தது.

ஆனால் என் அப்பா எங்களுக்குச் சொன்னது, “பொய் சொல்வதற்கு மிகுந்த நினைவாற்றல் வேண்டும்.ஒரு பொய் மறைக்க பல பொய்யுரைக்க வேண்டிவரும்” அவ்ளோ தான் அறிவுரையாகவெல்லாம் சொல்லவேமாட்டார். இது செய்தால் இது நிகழும் என்பதே அவர் உரை.

ஊத்து:

அத்தியூர் கூட்டுரோட்டுக்கு வடக்குப்புற புஞ்சைக்காட்டின் சீரும்சிறப்பும் செழிப்பும் கண்ணுக்குள் பச்சை போர்த்துகிறது. “பாப்பாக்குடி அண்ணாச்சி”யால் கெட்டழிந்து போன நிலத்தடிநீர் ஊத்துக்கண் வழி வந்த வெப்பக்காற்றாய் வெறுமையை சூடேற்றுகிறது.

லுங்கி :

அப்பாவின் சட்டை போடாத மகன்களோ அம்மாவின் சேலைகட்டாத மகள்களோ குழந்தைமைத்தன்மை இல்லாத ரசனையற்ற வளர்ப்பென்றே சொல்லலாம். ஆனால் இங்கே நாயகனுக்கு வேட்டி கட்டுவது அதுவும் நாலுமுழ வேட்டி கட்டுவது பெரிய தொல்லை. இரவு படுக்கைக்கான உடையாக இருந்து அலைக்கழிப்பது அவஸ்த்தையான அவஸ்த்தை.

வீட்டில் அண்ணன் தம்பி வேட்டிக்குப் பழகியிருக்கிறார்கள். இவர் மட்டும் இரவெல்லாம் கவனமாய் இருந்தும் காலையில் அது ஒருபுறமும் இவர் ஒரு புறமுமாக இருந்ததும் நகைச்சுவை.

எனக்கோ வேறுவிதமான அனுபவம். படுக்கையில் படுத்தாலும் விடியும்போது எங்கேயோ எதிர்புறம் கிடப்பதைப் பார்த்து அப்பா என்னிடம், “படுக்கைக்கு எதிர்ப்பக்கம் படுத்துக்கொள்ளேன், விடியலில் சரியாக உருண்டு படுக்கைக்கு வந்துவிடுவாய் என்பார். இப்போது அம்மாவாகிவிட்டேன் ஆகையால் அம்மா போல படுத்தால் படுத்தபடியே கலையாமல் இருக்கும் கலை கைவந்துவிட்டது.

நண்பர்கள் பற்றிய ஆய்வு எனது அப்பாவிடமும் உண்டு. தெருவைக்கேட்டு ஜாதி தெரிந்து கொள்வார் போல. எனது அக்கா ஒருமுறை தன் தோழி (நாயக்கர் இனமாம்) வீட்டில் உணவருந்திவிட்டு வந்தாள். அன்றைய தினம் ஆகஸ்ட் 15. அப்பாவின் கோபம் கட்டுக்கடங்காமல் அடித்தேவிட்டார். எனக்குச் சிறுவயதென்பதால் அப்போது அப்பா அவளை அடித்ததும் அடிவாங்கியதும் ஆகஸ்ட் 15ம் தான் நினைவு. ஆனால் ஜாதி மறுத்து மணம்செய்தபிறகு நானொருமுறை கேட்டேன். அக்கா வேறு ஜாதிப்பொண்ணு வீட்ல சாப்பிட்டதுக்கே அடிச்சீங்க. அதுக்குத்தான் இப்படி ஆகிடுச்சோ என்று கேட்டேன். அன்று தான் விளக்கினார் அப்பா. அது அவர்கள் வீட்டில் உணவருந்தியதற்காக அடிக்கவில்லை. வீட்டில் சொல்லாமல் சென்றதற்கும் மிகமிக நீண்ட நேரமாக அவளைக் காணாமல் நாங்கள் தேடியலைந்ததற்குமான கோபத்தில் விழுந்த அடி என்று சொன்னார். எத்தனையோ பேர் உங்க தோழிகளெல்லாம் நம்வீட்டில் உணவருந்துவது சரியென்றால் இதைத் தவறென்று எப்படிச் சொல்வேன் என்றும் சொன்னார்.

பெண்களின் கற்புக்குக் காட்டிய தீவிரத்தைத் தமிழர்கள் ஆண்களின் கற்புக்குத் தரவில்லை என்பதால் தான் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் கற்பினைப் பொதுவில் வைப்போம் என்றாரோ பாரதி…!

பெரியப்பா (அப்பாவின் அண்ணன்) சாப்பிடும்போது கூட்டோ பொரியலோ சோற்றுக்குள் புதைத்துவைத்துச் சாப்பிடுகையில் அண்ணன் என்ன நினைக்கிறார்னோ பிடிச்சிருக்கு பிடிக்கலன்ற முகபாவனை தெரியக்கூடாதுன்னோ அப்படிச் சாப்பிடுவதாகச் சொல்வார் அப்பா.

முதல்மாதச் சம்பளத்தின் வேண்டுதலாய் விரும்பி வாங்கிய லுங்கி, விலகுமென்ற கவலை நீக்கிய லுங்கி, விரும்பிய திசைக்கு உருண்டுபடுக்க உதவிய லுங்கி வசீகர மணம் கொண்ட லுங்கி….அடடா… அப்படியான லுங்கி காணாமல் போனது வாசகர்களுக்குள்ளும் பதைப்பை உண்டாக்குகிறது. எதையும் ஆழமாக அறிவார்த்தமாக அலசும் பெருமாள் வாத்தியாருடன் பயணிக்கத்துவங்கியதாலேயே, காணாமல் போன லுங்கியைத் துப்பறிந்து தேடிய மனது மாற்றம் பெறும் கணம் மெல்ல பூக்கத்தொடங்கி மணம்பரப்ப ஆயத்தமான கணமாகிறது. அதுவே ஊற்றாய்ச் சுரக்கிறது வாழ்நாளெல்லாம்.

பெண்களுக்கு இரவு உடையாக நைட்டியும் தற்போது நைட் சூட்டும் சகஜமாக ஆகிவிட்டது. இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பெல்லாம் எல்லாப் பெண்களும் நைட்டி அணிவதில்லை. அப்பா வாங்கித்தந்த நைட்டி டேட்டியானதெல்லாம் அப்பா எங்களுக்கு முக்கியமாக எனக்குத் தந்த சுதந்திரம்.

கோடி:

ஒரு மனுஷன்மேல ஒரு மனுஷி ஆசைப்பட்டதற்கான வாழ்நாள் துயரம் சொல்லும் கதை. கதையல்ல தற்போதும் நிஜம். வருடங்கள் பலகடந்தும் தன் ஒரே மகள் திருமணத்துக்கு அழைக்க வந்தவளை அப்பாவும் அண்ணனும் ஏற்காத துயரமும் மௌனமும் மனதை ரம்பமாய் அறுக்கிறது. வளர்ந்து ஆளான பிள்ளைகளுக்கு அதுவரையிலும் அப்படியொரு அழகான அத்தை இருப்பதே தெரியாமல் தலைமுழுகிய உண்மை வருடங்கள் கடந்து வெளிப்படுகிறது. அதன்பிறகு ஒரு ஒன்பது வருடம் கழித்து மாமா இறந்த செய்தியை தங்கை சொல்லி யாருமே போகாவிட்டாலும் தான் போகணுமென்ற மனிதத்தன்மை அபாரம். பொறந்தவீட்டுக் கோடி வாங்கிக் கொள்ள அன்பை யாசிப்பது போன்ற கரங்களும் “யண்ணே…..” என்ற பெருங்கதறலும் கண்முன்னே நிழலாடுகிறது.

Bharathi Krishnakumar’s Appatha Short Story Collection Book Review By Vijayarani Meenakshi. பாரதி கிருஷ்ணகுமாரின் *அப்பத்தா* சிறுகதை தொகுப்பு - விஜயராணி மீனாட்சி

அப்பத்தா:

தாத்தாவுக்கும் அப்பத்தாவுக்குமான நெருக்கமும் ஆத்மார்த்த அன்பின் பெருஞ்சுடரும் இந்தக் கதையில் வரிக்கு வரி இல்லை எழுத்து எழுத்தாய் மின்னி ஒளிர்கிறது.

கல்யாணமான நாளிலிருந்து கடைசி வரை இணக்கமும் நெருக்கமுமான தம்பதியை இன்றெல்லாம் பார்ப்பது கடினம். கடைசிவரை இருவரும் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்து குளிப்பதெல்லாம் இந்த அவசரயுகத்தில் நடக்கிற காரியமா? பேரன்பேத்தி வந்தபிறகும் தனியறையில் தனித்துப் படுப்பது ஆச்சர்யம். ஒற்றைப் பிள்ளை அதுவும் இன்றைய நாளில் இருவருக்கு நடுவில் வந்துவிடுகிற காலம் இது. தாத்தாவை கண்ணின்மணியாய்க் காத்து நிற்பவளாய் அப்பத்தா. சாப்பாடுகூட எதைச் சாப்பிடலாம் எதைச் சாப்பிடக்கூடாதெனத் தீர்மானிக்கிற தாய்மை. பின்னிரவிலும் அப்பத்தாவும் தாத்தாவும் பல்லாங்குழி தாயமென விளையாடிச் சிரித்து மகிழ்ந்த சத்தமாய் வீடே கேட்ட ஊரே பார்த்த அதிசயங்கள்.

காய்ச்சல் தலைவலின்னு ஒருநாளும் படுக்காத அப்பத்தாவை,
எப்போதும் கலகல சிரிப்பும் கதம்ப வாசனையுமான அப்பத்தாவை,
ஊறுகாயைக்கூட கையால் தொட்டாலும் கெடாத, காலையில் அம்மியில் அரைத்த தேங்காய்ச் சட்னி இரவுவரை கெடாத ராசிக்கைக்காரி அப்பத்தாவை,
கல்யாணமான மூணாம்நாள் தாத்தாவோடு வாழவந்த பிறகு ஒருமுறைகூட பொறந்தவீட்டுக்குப் போகாத அப்பத்தாவை
அனுப்பிவைக்க எத்தனை எத்தனை பிரயத்தனங்கள்….

பிள்ளைகளும் பேரன்பேத்திகளும் பாலூற்றியும் உயிர்பிரியல.
கட்டிலைவிட்டுத் தரையில் போட்டும் உயிர்பிரியல.
முட்டைக்கரண்டியில் மூணுகரண்டி நல்லெண்ணெய் கொடுத்தும் உயிர்பிரியல.
நல்லெண்ண வேப்பெண்ண விளக்கெண்ண சேர்த்துக் குளிப்பாட்டியும் உயிர்பிரியல.
செப்புக்கலக்காத பொன்னைத்தேய்த்து ஊற்றியும் உயிர்பிரியல.
காசித்தண்ணீர் கொடுத்தும், புறவாசல் முன்வாசல் வயக்காட்டு மண்ணெல்லாம் கரைத்து ஊற்றியும் உயிர்பிரியல.

தாத்தா யாருக்குமே சொல்லாத பெரும்ரகசியம். அப்பத்தாவுக்கு பதினைந்து வயதிலேயே சொந்தத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்த கண்ணுச்சாமிக்குப் பேசிமுடித்து வசதியிழந்த ஒற்றைக்காரணத்தால் அவரை நிராகரித்து விட்டனர் அப்பத்தா வீட்டினர். பிறகு வசதியான தாத்தாவை மணமுடித்த அன்று கண்ணுச்சாமி ஊரறியச் செய்த சத்தியம் அப்பத்தாவை நிலைகுலைய வைத்து வாழ்நாளெல்லாம் வதைத்திருக்கிறது. தாய்தந்தை செய்த தவறால் ஒருவரின் வாழ்வே பாழானது பரிதாபம். அப்பத்தா மீது தவறில்லாத காரணத்தாலும் தேவையில்லாமல் மற்றவர்கள் எப்படிப் புரிந்துகொள்வார்களோ என்பதாலும் தாத்தா கடைசிவரை இதுபற்றி வாய் திறக்காத பண்பாளராய் இருந்திருக்கிறார்.

உயிர்பிரியாத அப்பத்தாவைவிட்டு காணாமல்போன தாத்தா மீண்டும் தாத்தா வயதொத்த ஒருவரோடு வீடுவருகிறார். அவரைவிட்டு தண்ணீர் ஊற்றச்சொல்கிறார் தாத்தா. அவரும் விரல்படாமல் விட்ட தண்ணீர் உள்ளிறங்கி உயிர் வெளியேறுகிறது காற்றாய்… வணங்கிவிடைகொடுக்கிறார் தாத்தா தான் அழைத்துவந்த கண்ணுச்சாமிக்கு.

பெயரிடப்படாத தாத்தா கதாபாத்திரமாக இல்லாமல் அப்படியே மனதில் விஸ்வரூபமாய் வானளாவ உயர்ந்து நிற்கிறார். இப்படி ஒரு கணவனோடு வாழ்ந்த அப்பத்தா கொடுத்துவைத்தவள்.

கல்பனா:

பாட்டும் கூத்தும் கொண்டாட்டமுமாய் ஐந்தாம் வகுப்பு தொடங்கிய முதல் இரண்டு நாட்களை பிள்ளைகளுக்கு உற்சாகமாகத் தொடங்கி வைக்கிறார் ஜோசப் வாத்தியார். பிள்ளைகளை அழைத்து அவரவருக்கான பெயருக்கு வீட்டில் காரணம் கேட்டுவரச் சொல்கிறார். அதன்பிறகு ஒவ்வொருவரையும் பெயர்சொல்லி அழைக்கவைத்த பெருமை அவரையே சாரும். கதையின் நாயகன் சுபாஷ் சந்திரபோஸ் பெயரை கம்பீரமாகச் சொல்லி போஸ் பற்றி நிறைய சொல்கிறார். பொதுவாக நம்பெயரை யாரும் அழைக்காத

விதத்தில் அழைத்தாலே மனம் லயிக்கத்தானே செய்யும்?! அப்படியான தனித்த அழைப்பே காதலாகி கல்யாணமுமாகிறது சுபாஷுக்கு.

வேலை நிமித்தமாக ரயிவ்நிலையத்தில் டிக்கெட் எடுக்க நின்ற பொழுது கவனத்தை ஈர்த்த அழகிய பெண்ணொருத்தியை பின்னாலிருந்து ரசிக்கிறான். கவனத்தைத் திசைதிருப்பி கையிலிருந்த புத்தகத்தை வாசிக்கையில் அவளே “சுபாஷூ”என்றழைத்தபடி முன்னே நிற்பது கண்டு திகைக்கிறான். நம்மை எந்தவிதத்தில் எதைச்சொல்லி நினைவூட்டுகிறார்களோ அவர்களுடனான பயணத்தின் காலகட்டத்தை அடையாளம் காணமுடியும். அப்படி அந்தப் பெண் ஜோசப் வாத்தியார் என்றதுமே இவளை சுபாஷ் கல்பனா என்று அடையாளம் கண்டுகொள்கிறான். பெயர்சொன்ன மாத்திரத்தில் கைகளைப் பிடித்துக்கொள்கிறாள். தன் மகளை அறிமுகப்படுத்துகிறாள். குழந்தையும் கரங்குவித்து வணக்கம் சொல்ல இவனும் கரங்களைக்குவித்து வணக்கம் சொல்கிறான். பிறகு தன்னுடன் பயின்ற ரஹமத், மாணிக்கம், உஷா, நாகரத்தினம் மற்றும் சிலரை விசாரிக்கும்போதே மீண்டும் கைகளைப்பற்றியவாறே மிகமிக நெருக்கமாக நின்று பேசியதை சிறுது நேரம் கழித்தே கவனிக்கிறான். அந்தக் கரங்களின் மென்மையும் குளிர்மையும் ஸ்நேகம் கொண்டதாய் இருக்கிறது.

திடீரென கல்பனாவின் கணவன் வருவதாக குழந்தை, ‘அம்மா .. அப்பா வந்துட்டாரு’ என்று சொல்லக் கேட்டதும் முகம் இறுகி வாடிப்போய் விடுகிறது. சட்டென சுதாரித்து சுபாஷைப் பிடித்திருந்த கைகளை உதறி விடுவித்து “அவன் வந்துட்டான் நாம்போறேன்” என்றவாறு இரண்டடி பின் நகரும் நுட்பமே அவளும் கணவனும் வாழ்கின்ற வாழ்வின் நுட்பமும் அந்நியத்தனமும் நமக்கு வெளிச்சமாக்குகிறது.

விடுபட்ட கதைகளெல்லாம் புத்தகம் வாங்கி முழுமையாக லயித்து வாசியுங்கள்.

அப்பத்தா – சிறுகதைகள்
ஆசிரியர் – பாரதி கிருஷ்ணகுமார்
பதிப்பகம் : THE ROOTS
விலை : ரூ.100/-

Writer Na. Periyasamy's Mozhiyin Nizhal Book Review by Vijayarani Meenakshi. Book Day is Branch of Bharathi Puthakalayam.

மொழியின் நிழல் கட்டுரைத்தொகுப்பு நூல் விமர்சனம் – விஜயராணி மீனாட்சி

நூல்: மொழியின் நிழல் ஆசிரியர்: ந. பெரியசாமி வெளியீடு: தேநீர் பதிப்பகம் விலை: ரூ. 80 அட்டை எழுத்துரு & வடிவமைப்பு : சீனிவாசன் நடராஜன் அன்புத்தோழர் பெரியசாமி அவர்கள் 40 கட்டுரைகள் அதாவது 40 நூல்கள் கவிதை , சிறுகதை,…
நூல் அறிமுகம்: பொறியாளர் விஜயராவணனின் *நிழற்காடு சிறுகதை தொகுப்பு* – விஜயராணி மீனாட்சி

நூல் அறிமுகம்: பொறியாளர் விஜயராவணனின் *நிழற்காடு சிறுகதை தொகுப்பு* – விஜயராணி மீனாட்சி

நூல்: நிழற்காடு - சிறுகதைத் தொகுப்பு ஆசிரியர் : விஜயராவணன் வெளியீடு : சால்ட் விலை : ரூ.200/- இயந்திரவியல் பொறியாளராயிருக்கும் தம்பி விஜயராவணன் (விஜயராகவன்) இலக்கிய வட்டத்தில் பல்வேறு அமைப்புகளின் விருது பெற்ற தெற்கத்திக்காரர். தேர்ந்த வாசகர். உலகத் திரைப்படங்களைத்…