Vasanthamana Varumai | Poetry | கவிதை | வசந்தமான வறுமை

அலையில்லா ஆழ்கடல் அடியில்
துளையில்லா புல்லாங்குழல்போல்
சிறகில்லா பறவை நான் இங்கு
சிரித்துக்கொண்டே வாழ்கின்றேன்.

மனிதர்களின் மாறுகின்ற மனம்
இரக்கமில்லா இடும்பர்கள் இடையில்
உறக்கமின்றித் தவிக்கின்றேன்
உலகில் ஊரெல்லாம் சொந்தமென்றாலும்
உதவிடத்தான் இன்று யாருமில்லை.

வெளிச்சந்தான் விரயமாச்சு
வாழ்வில் இருள் மட்டும் சூழ்ந்திருச்சு
வசந்தம் மட்டும் வரவில் இல்லை
வறுமை விட்டு விலகவில்லை
குடும்ப வறுமை தீர்க்கத் தான்
நெஞ்சு நெருப்பாயெரிய…
குச்சி அடுக்கச் சென்றேனம்மா
தீப்பெட்டி குச்சி அடுக்க சென்றேனம்மா.

குச்சி அடுக்கி வைத்த பெட்டி
தட்டித் தட்டி தள்ளும் போது
கையில் தீயும் பற்றியது
பற்றி எரிந்த கையைக் கண்டு
கதறித் துடித்தேன் காந்தலினால்
காயம்பட்ட கைக்குதான்
மருந்தின்றி தவித்தேன்
வலியால் கதறித் துடித்தேன்.

எழுதுகோல் மை கொண்டு காந்தலுக்கு மருந்திட்டு
போகப்போகப் பழகிடுமென
பார்த்தவர்கள் சொல்லியதை
வேலை
பார்த்தவர்கள் சொல்லியதைக்
கேட்டுக்கொண்டேன் நானும்
என்ன செய்ய…
வீட்டுச் செலவுக்குப் பணம் வேணும்.

மாற்றுவழி ஏதுமின்றி காந்துகின்ற கையோடு
வீட்டு வறுமை மட்டும்கண்டு
விடியல் என்றாவது வருமே என்று மீண்டும்
குச்சி அடுக்கச்சென்றேனம்மா தீப்பெட்டிக்
குச்சி அடுக்கச்சென்றேனம்மா……….

 

எழுதியவர்:

சூரியாதேவி. ஆ
3/130, பாண்டியன் நகர் ,
சிவரக்கோட்டை,
திருமங்கலம் (தா),
மதுரை 625 706

 




இப்பதிவு குறித்த தங்கள் கருத்துக்களை அவசியம் கீழே உள்ள Comment Boxல் பதிவிட வேண்டுகிறோம்.

புக் டே இணையதளத்திற்கு தங்களது புத்தக விமர்சனம்,   கட்டுரைகள்  (அறிவியல்பொருளாதாரம்இலக்கியம்), கவிதைகள்சிறுகதை என அனைத்து  படைப்புகளையும், எங்களது [email protected] மெயில் அனுப்பிட வேண்டுகிறோம்.

 



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *