இந்த 33 வயது நபர் – பால் சக்கரியா (தமிழில்: வசந்ததீபன்)

இந்த 33 வயது நபர்
_____________________________

நான்கு நாட்களுக்கு முன்பு ஈஸ்டர். இன்றுடன் வாக்குப்பதிவு முடிந்தது. இந்தப் படத்தில் உள்ள 33 வயது நபர் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பாலஸ்தீனத்தில் நடந்து செல்கிறார்
தேர்தலும் இல்லை வாக்கும் இல்லை. ஆனால் அவருக்கு சொந்த அரசியல் இருந்தது. அது அதிகாரத்திற்கான அரசியல் அல்ல. அது அதிகாரத்திற்கு எதிரான அரசியல். அது ஏழைகள், பாவிகள் மற்றும் ஆதரவற்றவர்களுக்கானது. மத அதிகாரிகளின் கேள்வி மிகவும் ஆபத்தானதாக மாறியது. பழிவாங்கினார்கள். அப்படித்தான் சிலுவையில் இறந்து கிடந்த இந்த இளைஞன் உருவானான்.

அவசரகாலத்தில் டெல்லியில் உள்ள ஐஎன்ஏ சந்தையில் உள்ள விறகு கடையில் இருந்து இந்த சிற்பம் கிடைத்தது. நான் அதை நீண்ட காலமாக வைத்திருந்தேன். பின்னர் எடமாட்டில் உள்ள ஓஷானா மலையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அங்கிருந்து சமீபத்தில் எடுக்கப்பட்ட படங்கள் இவை.

90களில் மனோரமா வார இறுதிப் பதிப்பில் இதைப் பற்றி ஒரு குறிப்பு எழுதினேன். இது சில திருத்தங்களுடன் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. நீளத்திற்கு மன்னிக்கவும்.

தூக்கு மேடையிலிருந்து ஒரு இயேசு*
================================

அவசரகாலத்தின் போது இயேசு என்னுடன் தங்கியிருந்தார் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. 75 அல்லது 76 இல்.

அவர் டெல்லிக்கு சர்வோதயா என்கிளேவில் வாடகை வீட்டில் வந்தாரா அல்லது பின்னர் அவர் தங்கியிருந்த சப்தர்ஜங் என்கிளேவில் வாடகை வீட்டில் வந்தாரா என்பது சரியாக நினைவில்லை. காய்கறிகளும் பழங்களும் இயேசுவுடன் ஒரு மாலை INA மார்கெட்டிலிருந்து ஆட்டோரிக்ஷாவில் நடுக்கத்துடன் பயணித்தது எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. சந்தேகங்கள் ஒன்றுமில்லை; இயேசுவுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட விலை உயர்ந்துள்ளது என்பது குறைந்த நடுத்தர வருமானம் ஈட்டுபவரின் புகார் மட்டுமே.

ஐஎன்ஏ சந்தையில் விறகு விற்பவர் ஏசுவிடம் கேட்ட விலை நூறு ரூபாய். என் பலவீனமான ஹிந்தியில் பேரம் பேசி 75 ரூபாயாகக் குறைத்தேன். ஆனால் எனக்கு 75 ரூபாய் பெரிய தொகை. ஒரு ஏசுவுக்கு இவ்வளவு பணம் செலவழிக்க வேண்டும் என்று ஒருபுறம் கவலையும், விறகு விற்பவர் இருபத்தைந்து ரூபாய்க்குக் கிடைக்காதா என்ற கவலையும் ஒருபுறம்.

ஐஎன்ஏ சந்தையில் விறகு விற்பவர் ஏசுவிடம் கேட்ட விலை நூறு ரூபாய். என் பலவீனமான ஹிந்தியில் பேரம் பேசி 75 ரூபாயாகக் குறைத்தேன். ஆனால் எனக்கு 75 ரூபாய் பெரிய தொகை. ஒரு ஏசுவுக்கு இவ்வளவு பணம் செலவழிக்க வேண்டும் என்று ஒருபுறம் கவலையும், விறகு விற்பவர் இருபத்தைந்து ரூபாய்க்குக் கிடைக்காதா என்ற கவலையும் ஒருபுறம்.

ஆனால் விறகுக் கொட்டகையில் துப்பறியும் நபரைப் போல எனக்குப் பிடித்த ஒருவரைக் கண்டபோது, ​​அவர் உருளைக்கிழங்கு, வெங்காயம், வெங்காயம், வெங்காயம் ஆகியவற்றிற்கு இடையில் இயேசுவுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் இடம் ஒதுக்கி, அவர் விழாமல் இருக்க இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டார்.

எப்படியிருந்தாலும், ஐஎன்ஏ சந்தையில் தினசரி வரும் உண்மையான கிறிஸ்தவர்களான அழகான செவிலியர்களுடன் அல்லது அமெரிக்க தூதரகம் அல்லது வத்திக்கான் தூதரகத்தின் தூதர்களுடன் செல்லவில்லை. நம்பாதவனாகவும், பாவியாகவும், முட்டாளாகவும் என்னுடன் இறங்கி வந்தான் என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

ஆனால் விறகுக் கொட்டகையில் துப்பறியும் நபரைப் போல எனக்குப் பிடித்த ஒருவரைக் கண்டபோது, ​​அவர் உருளைக்கிழங்கு, வெங்காயம், வெங்காயம், வெங்காயம் ஆகியவற்றிற்கு இடையில் இயேசுவுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் இடம் ஒதுக்கி, அவர் விழாமல் இருக்க இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டார்.

எப்படியிருந்தாலும், ஐஎன்ஏ சந்தையில் தினசரி வரும் உண்மையான கிறிஸ்தவர்களான அழகான செவிலியர்களுடன் அல்லது அமெரிக்க தூதரகம் அல்லது வத்திக்கான் தூதரகத்தின் தூதர்களுடன் செல்லவில்லை. நம்பாதவனாகவும், பாவியாகவும், முட்டாளாகவும் என்னுடன் இறங்கி வந்தான் என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

இன்னொரு விஷயம் என்னவென்றால், சந்தையில் இருக்கும் விறகுகளைப் பார்க்கும் வகையில் மேலே சொன்னவைகள் எதுவும் இல்லை. நான் மரக்கட்டையைப் பார்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை. தில்லிக்குள் சிக்கியுள்ள பழங்கால கிராமங்களில் நிரந்தரமாக வசிப்பவர்கள் விறகுகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர். எங்களைப் போன்ற வெளிநாட்டினர் மண்ணெண்ணெய் அல்லது எரிவாயு அடுப்புகளை வைத்திருந்தனர்.

எதையும் வாயைத் திறந்து பார்க்கும் குணம் இருந்ததால் வாங்கத் தேவையில்லாத மரத்தையும் பார்த்தேன்: என்ன இது? இது விறகு. சரி, விறகு. நல்லது இப்படியே நினைத்துக் கொண்டு ஒரு கையால் காய்கறிப் பையைத் தோளில் வைத்துக்கொண்டு நடக்கையில், மரக் குவியலுக்கு இடையே ஒரு தலை வெளியே எட்டிப்பார்த்ததைக் கண்டான். மீண்டும் பார்த்தேன். சந்தேகமில்லை. தாடியுடன் தெரிந்த முகம். இது மார்புக்குக் கீழே காணலாம். கைகள் இல்லை. கைகள் தொடங்க வேண்டிய மரத்தில் இடைவெளி. அங்கிருந்து வெளியே நகங்கள் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்றன. சற்று சாய்ந்த தலை. கண்கள் கீழே. ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு ஒன்றும் தெரியாதவன் போல் முன்னே நடந்தேன். குடிசைக்கு முன்னால் பெரிய தொங்கும் கூடையுடன் மர வியாபாரி என்னைக் கவனிக்காத இடத்திலிருந்து இன்னொரு முறை பார்த்தேன். இதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருந்தன: குவியலின் முன்புறத்தில் இருந்து மரத்தைப் பார்த்தால், வியாபாரியின் கேள்விக்கு நீங்கள் பதிலளிக்க வேண்டும். மரத்தை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாகச் சொல்ல முடியுமா? மேலும், நான் இயேசுவை கவனிக்கிறேன் என்று நினைத்தால், அந்த தலையில் மரத்தைத் தவிர வேறு ஏதாவது இருப்பதை அவர் உணர்ந்தால் – அல்லது நான் இயேசுவை வாங்க முயற்சித்தால் – அவர் விலையை உயர்த்துவார்? இந்த பொய்யுடன் நான் தூரத்தை கொடுக்கும் சந்தை பாதுகாப்பிலிருந்து இயேசுவை பார்க்கிறேன். என்னுள் இருந்த நுகர்வோர் விழித்துக்கொண்டார். ஆனால் என்னில் உள்ள கீழ் நடுத்தர வர்க்க நுகர்வோர் முடிவு செய்யாமல் இருந்தார்.

Gone were the days of real worry. நான் சரியாக நினைவில் வைத்திருந்தால், வீட்டில் இயேசுவின் சிலை என்ன பயன் என்ற நடைமுறைக் கருத்துக்கள் மற்றும் விற்பனையாளர் அதைக் கேட்பார் பெரிய விஷயமாக இருப்பார் என்ற பகுத்தறிவற்ற பயம் என்னை பல மாதங்களாக இயேசுவுக்காக விலை கேட்பதைத் தடுத்தது. நான் ஒரு பிடிவாதமும் கவலையும் கொண்ட கஞ்சன் என்பது இதில் சிறிய பங்கைக் கொண்டிருக்கவில்லை. (நான் கஞ்சன் என்று யாரும் தவறாக நினைக்க வேண்டாம். நான் என் இளமையைப் பற்றி பேசுகிறேன்.)

எதாயினும், எல்லா வாரங்களிலும் மாம்பழம் வாங்கும்போதும் வாங்கும்போது ‘சித்தலீ வாலா’ பச்சைப்பழம் வாங்குதினிடத்திலும் நான் விறகுகச்சவடக்காரனின் கோணத்தில் லட்சியமாக ஒன்று செல்லும். மரக் குவியலை சாதாரணமாகப் பார்ப்பார். நிவாரணம் கட்சி அங்கேயே இருக்கிறது! யாரும் எடுக்கவில்லை!

நான் ஒருமுறை அதிர்ச்சியடைந்தேன். ஏனெனில் பழம்பெரும் தலையை காணவில்லை. நான் அந்தக் குவியலுக்குப் பின்னால் நடந்து சென்றபோது, ​​மற்ற மரத்துண்டுகள் இழுக்கப்பட்டதால் இயேசு ஒரு பக்கமாக விழுந்திருப்பதைக் கண்டேன். இந்த அதிர்ச்சிக்குப் பிறகும் நான் வாங்கும் முடிவை தாமதப்படுத்தினேன். இயேசுவுக்கும் எனக்கும் இடையே நடந்த இந்த நீண்ட கண்ணாமூச்சி விளையாட்டு திராட்சைப்பழத்தை வாங்கத் தேடும் கஞ்சத்தனமான நரி போல இருந்தது.
என் கவனக்குறைவால் தொலைந்து போன விலைமதிப்பற்ற பழங்காலச் சிற்பம் என்னவாக இருக்கும் என்பதை நினைத்து என் வயிறு கலங்குகிறது. இவ்வாறு கவலையுடன் மாதங்கள் கழிந்தன. ஆனால் டெல்லி கிராமவாசிகள் யாரும் இயேசுவை அடுப்பில் வைத்து எரிக்கவில்லை. (இதன் காரணத்தை நான் பின்னர் உணர்ந்தேன். இந்த சிலை மிகவும் கனமான மற்றும் அடர்த்தியான மரத்தில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இயேசுவின் ஒரு கையை தூக்குவதற்கு இரண்டு கைகள் தேவை. எனவே அது சமையலறை மரத்திற்கு மிகவும் பொருத்தமற்றது. மேலும், சாதி அல்லது அரசியல் வெறுப்பால் சிலைக்கு தீ வைக்கத் தயங்குவது சாமானிய இந்தியர், இன்று நமக்குத் தெரியும். பணப்பை. என் இடுப்பையும் தலையையும் இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, இரண்டையும் ஆர்டர் செய்து, மரத்தடியை நோக்கி அடியெடுத்து வைத்தேன். விறகுகளை ஆராய்வது போல் சிறிது நேரம் நின்றுவிட்டு, நான் மிகவும் சாதாரணமாக இயேசுவை நோக்கி என் கையைக் காட்டி, அந்த முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்டேன்:
“யே கியா ஹை?” (அது என்ன?)
விற்பனையாளரின் பதில்:
“லகாடி ஹை சாப்” (விரகனு சாஹிப்பே.)
போராட்டத்தின் அடுத்த கட்டத்திற்கு நான் சென்றேன்:
“க்யா டம் ஹே?” (என்ன விலை?)

அவர், ஒரு உண்மையான வியாபாரியைப் போல, பதில் சொல்லாமல் முன்னோக்கிச் சென்று, மரத்துண்டுகளுக்கு இடையில் இருந்து இயேசுவின் இரண்டு கைகளைத் தேடினார். தலையில்லாத உடலை இழுத்து தரையில் கிடத்தினான். கைகள் இருபுறமும் வைக்கப்படுகின்றன. பிறகு திருப்தியுடன் என்னைப் பார்த்தார். என் பதட்டம் நிமிடத்திற்கு நிமிடம் அதிகரித்தது. ஏனென்றால், இயேசு எப்படிப்பட்டவர் என்று அவருக்குத் தெரியும். மரம் என்று சொன்னாலும் அந்த மரத்துக்கு அப்படியொரு வடிவம் இருப்பது தெரிந்ததுதான் பயங்கர விபத்து. அந்த வகையான கலைத்திறன் மதிப்பு அடிப்படையில் எனக்கு தெளிவான அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. அதனால், அவன் சேர்த்துவைத்திருந்த உருவத்தைப் பார்க்கக் கூட கவலைப்படாமல், நான் துருப்பிடித்தேன்;
“வோ ச்சோடோ. டேம் போலோ.” (அதெல்லாம் களை. விலை சொல்லுங்க.)
பிறகு ஆழ்ந்த முகபாவத்துடன் நின்றான்.
பிறகு, “சௌ ரூபாயா, சாப்” என்றார். (நூறு ரூபாய்.)

அதைக் கேட்டதும் நான் பயந்து போர்க்களத்தில் குதித்தேன். நூறு ரூபாய் என்று சொன்னால் நமக்குப் பரிச்சயமான ஆடுகளம். மேலும் நான் தயங்கவில்லை. தீவிரவாதி போல் கடுமையாக போராடி விலையை ரூ.75க்கு குறைத்தார்.

கடைக்காரர் ஆட்டோ ரிக்ஷாவில் கூட இயேசுவுக்கு உதவினார். இயேசுவும் நானும் தோழர்களானோம். ஒன்றாக அவர்கள் குடியுரிமை பெற்றனர்.

என் இயேசுவுக்கு நன்மை தீமைகள் உள்ளன. நன்மை என்னவென்றால், வீட்டை மாற்றும் போது, ​​​​அவரை எளிதில் பிரித்து துண்டுகளாக வரிசைப்படுத்தலாம். ஏனென்றால் இயேசுவின் உடல், தலை உட்பட ஒரு துண்டு, மற்றும் கைகள் தனி துண்டுகள். நான் முன்பு சொன்ன நகங்களுடன் கைகள் இணைக்கப்பட வேண்டும். அப்படிச் செய்தாலும், உங்கள் மார்புக்கும் கைகளுக்கும் இடையில் இன்னும் இடைவெளி இருக்கும். எதிர்மறையானது மேற்கூறிய தீவிர தடிமன் ஆகும். நடுப்பகுதியோ கைகளோ நம் உடலில் விழுந்தால் அந்த இடம் உடைந்துவிடும். (மரம் கரி, ரத்த சந்தனம் என்று சில நண்பர்கள் கருத்து தெரிவித்துள்ளனர்.)

அதனால் நான் இயேசுவை ஜன்னலுக்கு அருகில் வைத்தேன். பின்னர் உடலையும் கைகளையும் தனித்தனியாக சாக்கு துணியால் ஜன்னல்களில் கட்டியுள்ளனர். இயேசு கட்டப்பட்டு அடிக்கப்பட்டார் என்று நினைக்கும் போது, ​​ஆபத்து பற்றிய பயத்தை விட, எனது சொந்த முன்னறிவிப்புகளில் ஒரு வரலாற்று உண்மை மறைந்துள்ளது.

அது முழுமையடையாத சிலை என்பது தெளிவாகிறது. கால்களின் செதுக்கலுக்குக் கீழே மரக்கட்டைகள் ஒன்று சேர்ந்து ஆணி அடிக்கப்பட்டுள்ளன. ஏன் கைவிடப்பட்டது என்று புரியவில்லை. தடிமன் காரணமாக இருக்கலாம். அல்லது கைகள் உடலில் சேரும் இடைவெளி காரணமாக இருக்கலாம். நல்ல ஸ்ரீ மற்றும் பிரசாத் முகம். கேரளாவில் சில தேவாலயங்களில் பார்ப்பது போல் அடியில் கட்டப்பட்ட வீரனின் பிச்சை முகம் போல் டெல்லியில் பிறந்த இந்த ஏசுவுக்கு இல்லை.

அருகில் வந்து சற்று கீழே பார்த்தால், புள்ளி சிலுவையில் படுத்து சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அந்தப் புன்னகை இயேசுவை தூக்கு மேடைக்குக் கொண்டு வந்திருக்க வேண்டும் என்பது என் கருத்து. சிரிக்கும் இயேசுவை பாதிரியார்கள் கடந்து செல்ல மாட்டார்கள் என்பது உறுதி. தேவகுமாரன் சிலுவையில் சிரித்தால், சில்பந்திகளுக்கு என்ன தவறு?

இந்தச் சிலையில் எனக்குப் பிடித்தது என்னவென்றால், அது சிலுவையில் இருக்கும் இயேசுவே. காலடியில் வெட்டப்படாத மரம் இருப்பது போல் தெரிகிறது. ஆனால் எனவே, இயேசு ஒரு ட்ரேபீஸ் கலைஞரைப் போல தொங்கவில்லை; அவரே சிலுவை ஆகிவிட்டார். சிலுவைப்போர் போன்றவற்றில் சிலுவை எதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதைக் கருத்தில் கொண்டால், இந்த பரிணாமம் ஒரு நல்ல ஒன்றாகும்.

அரவிந்தன் (திரைப்பட இயக்குனர்) இந்த சிலையை மிகவும் விரும்பினார். இயேசுவின் முகம் காந்தார பாணியில் செதுக்கப்பட்டதாக ஒருமுறை அரவிந்தர் கூறினார். அதற்கு நல்ல வயது இருக்கிறது என்பது அவர் கருத்து. பலர் பழையதை புதுமையாக்கிக் கொண்டு காலத்தைக் கடத்திக் கொண்டிருக்கும் இக்காலத்தில் இது நல்ல விடயமல்லவா? இந்த சிலையை வைத்து ஒரு தேவாலயம் தொடங்கப்பட்டது. ஜான் ஆபிரகாமும் நானும் அதிசய விளம்பரங்கள் மூலம் பணம் சம்பாதிப்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகளையும் விவாதித்தோம். ஆனால் முதலில், தேவாலயம் கட்ட பணம் தேவை இல்லையா? அதிசயம் ஆரம்பித்த பிறகு பணம் வருகிறது அல்லவா? இந்தக் காலத்திலும் இயேசு அற்புதங்களைச் செய்வார் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? குஞ்சுண்ணி மாஷ் ஒருமுறை டெல்லியில் இருந்தபோது இந்த இயேசுவுடன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது.

வி.கே. மாதவன் குட்டிக்கும் என் இயேசு நெருங்கிய நண்பன். அப்படித்தான் மாதவன்குட்டி சமீபத்தில் எழுத நேர்ந்தது. அன்று சிலை முன் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி வைக்குமாறு ஓ.வி.விஜயன் அன்புடன் அறிவுறுத்தினார். நான் செய்யவில்லை. பெருமையினால் அல்ல. இயேசுவுடனான எனது உறவை உயிருடன் வைத்திருக்க எனக்கு மெழுகுவர்த்திகள் தேவை என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.

மலையாளத்தில் : பால் சக்கரியா
தமிழில் : வசந்ததீபன்